zaterdag, september 24, 2016

Het plan ...

Het plan was om in Brussel te blijven tot  aan mijn pensioen en later een vakantiehuisje te hebben, ergens in de warme regionen van Frankrijk. 
Maar toen leerde  ik Bondgenoot (verzot op Engeland, Schotland en alles  noordelijker) kennen ,   kreeg ik twee schatten van kleinkinderen en werd mijn vader ziek. 
Dus mijn plannen werden aangepast.

 ( Dat idee van  een vakantiehuis  werd trouwens al lang afgevoerd wegens 'niet goed' : Er is het risico op inbraak, de verplichting van het onderhoud, en als je elke vakantie steeds naar dezelfde plek trekt dan heb je het daar op den duur ook wel gezien. Dus nee, merci.)  


Het plan was ook om van deze blog  een soort back-up van mijn geheugen te maken. Zodat ik mijn memories terug op orde kreeg, mocht mijn geheugen mij later in de steek laten. Maar ook hier gingen mijn intenties een beetje de mist in. Er zit geen regelmaat en  nog weinig chronologie in mijn schrijfsels.

Ik moet dus even terug in de tijd, om de zaken op punt te zetten.

Tijdens mijn 'verlof voor medische bijstand, - vanaf april 2014- , begon ik te overwegen om terug te keren naar mijn roots. West-Vlaanderen dus. 
Brussel was supertof om te wonen, maar een appartement in een oud herenhuis zonder lift en een mezzanine als slaapkamer is niet geschikt voor een 80- jarige. Dus ik had zowiezo vroeg of laat een ander nest moeten zoeken.  Als mijn moeder  weduwe werd zou  ik dichter in de buurt willen zijn. kleinkinderen
En mijn dochter en haar kinderen ... tja..., dat zijn gigantische magneten hé !

Het begon met het zoeken naar werk.  Ik had ondertussen al zes maanden  palliatief verlof opgenomen en ik vreesde dat ik veel van mijn werkroutine zou verliezen als ik nog langer  'uit roulatie' bleef. 
Werk zoeken ging vlot. 
Online solliciteren, even bellen en ik mocht op gesprek.
De week erop had ik mijn contract op zak en werkte ik opnieuw in een operatiekwartier. Dat was serieus wennen.  Nieuwe collega's, nieuwe materialen, nieuwe telefoonnummers, nieuwe uurroosters en terug full-time werken ! Niet makkelijk als je 's nachts uit je bed moet om je vader te helpen.

De volgende grote wijziging was mijn woonst. 
Mijn moeder had al laten verstaan dat ze niet kon/wou blijven in zo'n groot huis met zo'n reusachtige tuin als ze er alleen voor stond. Dus ik kon niet eeuwig bij mijn ouders blijven inwonen. Er was geen haast bij natuurlijk. Maar het lot stak mij onverwachts een handje toe.

Op weg naar mijn werk reed ik meestal langs 'binnenbaantjes-op-de-buiten'.
Op een dag, in december, hing er een bord 'TE KOOP' aan een huisje waar ik al dikwijls langs gereden was maar nooit bijzonder op gelet had.

 s' Avonds stopte ik er en, na gebeld te hebben om zeker te zijn dat er niemand meer woonde, liep ik even rond.  De rolluiken waren neer (het was bitterkoud) dus van het huis zelf kon ik niets zien. Maar er was achter het huis een dubbele garage, en een overdekt terras naast een werkplaats die aan de garage paalde. Daarachter lag een tuin die compleet verwilderd was.

Perfect  gewoon !  Tuinieren was altijd één van mijn favoriete bezigheden geweest.  ( Tot ik naar Brussel trok en dat inruilde voor boekbindlessen, argentijnse tango, verkenningstochten door de hoofdstad, fitnessen, daten , filmavonden, en intensiever bloggen dan ik nu doe .)

verwilderde tuin,

Ik contacteerde meteen de notaris en regelde een bezoek.  Ook dat viel enorm mee.

Er was een slaapkamer beneden, een kleine maar gerieflijke keuken, badkamer met ligbad, en onder het dak waren twee slaapkamers, plus een grote ruimte die ik meteen tot 'museum voor mijn snuisterijen ' heb omgedoopt.

 En een extra verborgen zolderruimte. zolder, bergruimte

Er waren geen majeure werken uit te voeren. Enkel  grondig poetsen, schilderen, gordijnen plus fornuis vernieuwen en .... de tuin aanpakken.

 

Van het ene bod kwam het andere en uiteindelijk werd ik de trotse eigenares van een huisje  op een stukje wildernis met onbelemmerd uitzicht over de groentevelden.

 regenboog, velden,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tussen kerst en nieuw overleed mijn vader. Dat was weer een moeilijke periode,( waarover ik wel al schreef.)
Maar daarna neem je de draad van je leven weer op.
En je ploetert verder.

Bondgenoot had mij beloofd om mij te helpen, zoveel hij kon. En ik stelde hem voor om ook ander werk te zoeken, in de streek, en dan samen te wonen.  Dat klonk hem goed in de oren...

Voor onze eerste gezamenlijke inspanning  kochten we een bosmaaier waarmee we het wilde gras te lijf wilden gaan. We dachten dat het een makkie zou worden met zo'n maaier met krachtige benzinemotor. Maar de maaischijf liep telkens vast door de rondzwiepende lange grasstengels. En doordat er onder het gras reusachtige molshopen de kop op staken.
 
We hebben gezwoegd en gezweet. We snoeiden de hagen en de fruitbomen en zijn met minstens vijf nokvolle camionettes  tuinafval naar het  containerpark gereden. Maar het loonde de moeite.
In het voorjaar van 2015 zag de tuin er al een beetje fatsoenlijker uit.

tuin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Bondgenoot vond ondertussen ander werk en werd dus ook  West-Vlaming, maar zelf noemt hij het 'missionaris'.    Niet grappig. Ik zou niet weten tot wat wij bekeerd moeten worden ?

Het samenwonen werd een feit in april 2016. En dat  vroeg om een geweldige aanpassing. Van beide kanten

Waarom ? Wel,...  twee koppige betweters  ... lang alleen gewoond... full timewerken ... stress ... 
Need I say more ???

We maakten een nogal turbulente periode mee.

Volledige weekends werden besteed aan het verhuizen van onze inboedels. 
Het huis had enkel elektrische radiatoren. Die schijnen nogal energieverslindend te zijn en ik ben tegen verkwisting. Onze tweede aankoop was dus een houtkachel en ik, de koukleum, was van plan om die intensief en uitbundig te gebruiken.  We hebben dus ook tonnen hout versleept.  Ondertussen heb ik Bondgenoot al een paar keer tot op het randje van bewustzijnsverlies gestookt.  ( ...zegt hij. )

De schilderwerken nam ik voor mijn rekening. Na deskundig advies van een vriend van Bondgenoot die er zijn broodwinning van gemaakt heeft.

De keuze van verf en van gordijnen, de inrichting, de werkplanning ... zorgden voor de nodige discussies, met de bijhorende tranen (de mijne) maar uiteindelijk raakten we volledig 'geïnstalleerd' en kwam er weer wat rust in ons leven.

Ik woon hier goed en  graag en wil hier blijven.
Ook op mijn werk zit ik goed in mijn vel en wil ik blijven tot aan mijn pensioen. 

Dat is het plan.

Zolang het duurt.... 

 

 


 
  

De commentaren zijn gesloten.