donderdag, mei 30, 2013

Wijziging in de plannen.

Gisteravond is mijn verhaal over het Sammy Miller Museum op onverklaarbare wijze verschwunden.  

Het stond ineens niet meer in mijn lijst met artikels.

Waar is het naar toe ? 
Opgelost in de uitgestrekte ruimtes van skynet ?
De sky is de limit maar er is geen net om vluchtende verhalen te vangen. 

Het is weg. Verdwenen.

Maar niet verloren. 

De tekst kan ik redelijk makkelijk reproduceren, die zit in mijn hoofd.. Maar ik heb de bijhorende foto's niet op mijn harde schijf.

Ik heb een post klaar over de tuinen van Sissinghurst. Maar ik wil de chronologie van mijn reisverhaal respecteren, dus ik wacht om dat online te zetten.  

In afwachting ga ik u vervelen  bezig houden met een vleugje actualiteit.

In Vilvoorde hebben vandalen 83 graven beschadigd. Ze hadden het gemunt op de koperen gedenkplaten op sommige graven. Maar iets of iemand heeft hen doen vluchten, zonder hun buit. Goed !

Dat deed mij denken aan maandagavond.

Toen ik terug kwam naar Brussel minderde de trein op zeker moment vaart. En hij bleef vertragen, tot we bijna stil stonden.  Om te zien wat er gaande was, keek ik door het raam. 
Langs de sporen liepen twee mannen. (Waarschijnlijk had de treinbestuurder hen ook gezien en remde hij daarom af.) Ze hadden gele fluo vesten aan, maar ze zagen er niet uit als spoorwegarbeiders. Ze hadden ook geen gereedschap bij. En het was al na negen uur. (Werken ze zo laat buiten bij de NMBS ?) 
Ze liepen daar gewoon.  Doelloos, leek het. Bijna alsof ze daar 'per vergissing' terecht gekomen waren. Maar volgens mij liepen ze daar heel bewust en waren ze op zoek naar iets dat ze konden gebruiken: koper of ander metaal, kabels, buizen, ...wie zal het zeggen. 
Noem mij een slecht mens maar ik denk dat het dieven waren.

Vaag herinnerde ik mij een affiche die ik gezien had in een station:
 
                       IETS VERDACHTS GEZIEN ? BEL ... en dan een nummer.

Wel, ik vond die twee verdacht.
Maar ik had geen nummer. En ik wist bij God niet waar ik mij bevond.  Op de trein, ergens tussen Gent en Brussel....
Voordien had ik zitten lezen en nu zag ik enkel bomen langs de kant, dus ik had geen enkel referentiepunt om een juiste locatie op te geven. 

Met mijn neus tegen het raam geplakt, mijn handen naast mijn gezicht, heb ik lang en goed  naar hen gekeken. (Voor het geval er toch getuigen opgeroepen worden voor een zaak van diefstal langs het spoor.)

Ik heb even overwogen om een foto te nemen met mijn gms. Maar het was te duister en zij waren te ver.  En tegenwoordig kan je de ramen in een trein niet meer open zetten, dus ik zou alleen de reflectie van mezelf, de plichtsbewuste burger, gefotografeerd hebben. 
  
Zouden ze mij zien ? 
Zouden ze mijn dreigende boodschap 'Pas op, ik hou u in de gaten' snappen ?  

Ik hoopte het.

Maar ik vrees van niet. 

Ze zwaaiden zelfs naar mij.    

De commentaren zijn gesloten.