maandag, februari 25, 2013

Over tranen en taboe's

In Vlaanderen sterven er drie mensen per dag door zelfdoding.
Eén daarvan was mijn broer. 

Zelfmoord is een taboe. 
Er wordt weinig over gezegd of geschreven. En ik begrijp waarom.
 
Zelfdoding is anders dan sterven. 

De dood van mijn broer zorgt voor pijnlijk gemis en verdriet.  Zoals bij elk ander sterfgeval.
Maar ik kan geen troost vinden in de cyclus van het leven en berustend zeggen, zoals bij een vader of grootvader, dat zijn tijd gekomen was. Ik kan niet, zoals bij een held, fier zijn omdat hij zijn leven heeft gegeven om iemand te redden. Ik kan niet razend zijn op een fatale ziekte die hem heeft geveld. Of kwaad op die ongelukkige samenloop van omstandigheden, bij het ongeval dat hem het leven kostte. 

Ik kan alleen maar kwaad zijn op mezelf.
Ik ben verpleegster in het operatiekwartier. Ik instrumenteer bij levensreddende ingrepen, heb al drie keer een mens gereanimeerd op straat. Maar mijn eigen broer heb ik niet kunnen redden.
Zijn dood voelt aan als een mislukking: ik ben er niet in geslaagd om hem tegen te houden. 

Schuldgevoelens steken onvermijdelijk de kop op.
Ze groeien op het besef van de onomkeerbaarheid van de dingen. 
Zolang iemand leeft, kan je nog zaken recht zetten, anders doen.
Maar als ze sterven is hun geschiedenis geschreven.
Je kan niets wissen, niets wijzigen en niet verder schrijven aan hun verhaal. 

Aanvaarden en berusten is de enige optie.

Je weet dat je de klok niet kan terug draaien maar toch kan je het niet laten om je af te vragen wat er zou gebeurd zijn als ....
Als ik hem meer had gebeld ? Als ik langer met hem had gesproken ? Als ik vaker was langs gegaan ? Als ik toch had aangedrongen om dit of dat te doen ? Als ik meer de nadruk had gelegd op ... ?

Al die zinloze vragen waar ik nooit een antwoord zal op krijgen. 

Ik zie mezelf nog zitten op de trein, die dinsdagavond 29 januari 2013.
Mensen rondom mij zaten de krant te lezen, grappen te vertellen, sms'jes te versturen, een film te bekijken op hun laptop. En ik was op weg naar mijn ouders om te zeggen dat hun zoon dood was.

Nog nooit heb ik het cliché dat het leven verder gaat, zo echt en pijnlijk aangevoeld als toen. 
 

De commentaren zijn gesloten.