WELKOM  BIJ ZENOBIE  BENZONIE

Als u zich eergisteren te goed hebt gedaan aan gevulde leeuwerikken (ik betwijfel het ten zeerste) met zurkel (ik denk van niet) , dan hebt u dat te danken aan een zekere mijnheer Cauderlier, oud-tafelhouder te Gent.

En aan Leo De Busscher, eigenaar van een snelpers en steendrukkerij in de Savaanstraat 42 te Gent.

En aan ik, die een boete riskeerde, door auteursrechten met de voeten te treden.

De eerste schreef 'Het spaarzame keukenboek'.
De tweede drukte in 1870 de vijfde uitgave ervan. 

Het is een plezier om in dat boek te bladeren.

Er staan recepten bij waarvan ik denk: dat zou ik aan mijn poes geven (verondersteld dat ik er een heb).  Snoeksballekens bijvoorbeeld.

Er staan ook groenten in, waarvan ik vermoed dat men ze tegenwoordig aan de koeien serveert. Kardoen bijvoorbeeld.( = hofdistel)  

Er staan dingen in waarvan ik niet eens weet wát het is.  
Opgeschudde harst met kampernoelieën bijvoorbeeld.

Getruffelde kalfsgalantine... Nog zoiets.  
Ik heb de 'uitleggingen over de galantine' gelezen maar geraak niet veel wijzer. 

Er staan ook dingen bij die mij ronduit schrik aan jagen.
Tulbanden van rundsverhemelten bijvoorbeeld.
 
En wat dacht u van opgeschudde nieren in champagne-wijn?

Voor de 'Zieding van eenen heelen kalfskop' zou ik moeite hebben om een pot te vinden die groot genoeg is. 
Om nog niet te spreken over het formaat van mijn plastic zakje om het ding thuis te krijgen.

Tja, koken was vroeger helemaal anders dan nu.

Stelt u zich het kerstmenu in 1870 maar voor:

                         Schelp-slekken 
     Eendvogel met geglaceerde rapen en aardappelen in vet gefruit 
                  Sneeuweieren met citroen

en met Nieuwjaar :

                             Kernmelksoep
Kalfshersenen in zwarte boter en gestoofde endivie
                        Soufflés van kastanjen


Hm.... 
Toch maar liever 2011.

Op het menu staan opgevulde leeuwerikken met zurkel en gekookte aardappelen.

Wat betreft de aardappelen veronderstel ik dat iedereen zijn plan kan trekken ?

Het recept van de overige gerechten vindt u op volgende foto's, rechtstreeks uit het kookboek.

Veel succes en laat het u smaken.

P.S. Ik hoop dat u een vangnetje in huis hebt en een paar uren tijd voor de jacht en de pluk.

Waarschijnlijk mag het niet.
Mogelijks is het zelfs strafbaar.
Maar ik heb toch zin om het te doen. Heel veel zin zelfs.  

Mocht ik in de nor belanden, dan zijn hier alvast de verzachtende omstandigheden die er toe geleid hebben zullen leiden dat ik het toch heb gedaan ga doen. 
    
 1) om mijn belofte na te komen.  (Wat niet is, kan nog komen', had ik gezegd.)
 2) omdat ik veel artikels nodig heb, als ik ooit mijn blog wil bundelen tot een boek. 
 3) omdat ik graag risico's neem en spannende dingen doe
 4) om oudere mensen zich weer jong te laten voelen 
 5) om er de verzamelaars en fanaten een plezier mee te doen
 6) omdat het leerrijk, geschiedkundig belangrijk en tegelijk grappig is  
 7) om het contrast met de moderne manier van doen in de verf te zetten  

Ik heb het dus nog niet gedaan, maar ik sta wel op het punt het te doen: een recept publiceren. 
Eén recept om te beginnen. En later, als ik nog op vrije voeten ben, misschien nog een.    
Wat houdt mij tegen ? 
Het is niet van mij, dat recept.  Ik heb het gevonden, maar niet UITgevonden. Bovendien zou ik het klakkeloos willen copiëren en zo op mijn blog zetten. Om de authenticiteit ervan, zijn grootste charme, niet te schaden.
Maar dat zou voor dikke miserie kunnen zorgen, in verband met auteursrechten enzo.

Toestemming vragen aan de oorspronkelijke auteur is onmogelijk.
Die man is al lang dood niet te bereiken.

Ik ga de voor- en de tegens  eens goed afwegen. En er nog één nacht over slapen.
Er staat immers veel op het spel. Een leven achter de tralies is niet om te lachen.
Al zou ik mij daar wel full-time met schrijven kunnen bezig houden... 'Groeten uit het kasjot',  mijn eerste roman, het grote literatuurdebuut van Zenobie Benzonie  ...

Morgen doe ik het ! 

Waarschijnlijk ....
   
 

Tenzij u het afgelopen jaar in een sobere kloostercel hebt geleefd, of ondergedoken was in een atoomschuilkelder, zal u gemerkt hebben dat koken ‘in’ is tegenwoordig.

     - Er zijn massa’s kookprogramma’s op TV.
     - Ontelbare websites bieden recepten en tips aan.
     - VIP’s  gooien aan de lopende band kookboeken op de markt.
     - Verenigingen richten kookworkshops in, minstens vier per jaar.  
     - Bedrijven doen aan foodbuilding. (= teambuilding rond een kookevenement).

Maar zal ik eens iets zeggen?
Eten bereiden is al in de mode sedert de uitvinding van het vuur.
Koken is eigenlijk al populair sedert mensen honger hebben. 
Alleen wordt het nu maximaal uitgebuit door de media en 'de commerce’.
En dat valt op natuurlijk.  

Veel mensen willen mee zijn met de trend en springen op de kar.
Ze doen iets rond koken. 
Een wijnblog, een kookblog, een dieetblog, .... 

Mijn blog heeft op culinair vlak niet veel te bieden, vrees ik.  Los van een uit India gesmokkeld pikant recept, ergens in de archieven. 
'Maar wat niet is, kan nog komen' zeg ik altijd. 
 
Kookprogramma's, kookboeken, kookworkshops, kookwinkels, ...
Het kan haast niet anders, of het stikt hier van de masterchefs, keukenprinsessen en fornuisdiva's. 

Maar op een dag valt de stroom uit ...

   * Gedaan met het videorecept in de Colruyt.
   * Gedaan met bereidingswijzen aflezen op het internet. 
   * Gedaan met kijken hoe Jeroen Meus het voordoet op Eén.
   * Of hoe Huysentruyt het beter doet dan de mislukkers. 
      En ... 
   * Gedaan met koken, als uw fornuis elektrisch is. 

Dan zit u met de gebakken peren. 
En met de rauwe appels, als het toevallig dat was, dat u wilde stoven. 
 
Zou u met de handen in het haar zitten?  (Strikvraag ! Denk aan de hygiëne !) 
Of zou u roeien met de riemen die u hebt en overschakelen op plan B ?  
 
Van alle Galliërs zijn de hobbykoks de meest vindingrijke. 
Plan B dus.  
Iets dat niet in de oven moet (slim!) , dat niet veel tijd vergt en toch lekker is: Tiramisu.   
  
  We halen de mascaropone uit de frigo en doen hem in een kom.
   We voegen er suiker bij en roeren.
   We breken 3 eieren maar voegen slechts 1 eigeel bij het mengsel,
   kwestie van de cholesterol laag te houden. 
   We kloppen het eiwit tot sneeuw.
   Euh ... er is geen stroom.  
   Geen probleem, we kloppen wel met de hand.  (Dat wordt zweten. ) 
   We nemen een diep bord voor het mengsel waar we de koekjes gaan in dompelen. 
   We gieten er een flinke scheut Amaretto in. Nu nog straffe koffie toevoegen. 
   Euh ... er is geen stroom om koffie te zetten.  
   Geen probleem. We lopen vlug naar de winkel om oploskoffie.
   We gieten drie schepjes oploskoffie in een kan en gieten er kokend water op.
   Euh... er is geen stroom om water te koken. 
   Geen probleem. We lopen wel naar de buren met ons pannetje. Die hebben een gasvuur.  
   We vullen een diepe schotel met afwisselende laagjes mascarpone en koekjes.
   We eindigen met een laag geroosterde amandelschilfers. 
   Euh.. er is geen stroom om de schilfers te roosteren. 
   Geen probleem. We strooien er wel cacaopoeder over. 
   We zetten ons dessert in de frigo om op te stijven. 
   Euh... er is geen stroom.
   Geen probleem. 
   We eten wat de pot schaft !   


Er is ook een hardere aanpak:  
    'Er is geen  stroom. Pak maar een banaan.'  
    
Maar niet ten huize Benzonie.
Daar komt er - stroompanne of niet - Tiramisu op tafel, gemaakt volgens de regels van de kunst.

Bij Zenobie staat er een gasfornuis en liggen er ouderwetse dingen, uit grootmoeders tijd, in de kast.

 (de koffiemolen ben ik
vergeten fotograferen.)

Ik ben nooit bij de scouts geweest, maar ik heb altijd hun motto ter harte genomen: 
                         
Be prepared ! 
 

  

'Ze kan wel tegen een stootje'  durf ik van mezelf beweren.  
Dat moet ook, want verpleegsters in een operatiekwartier zien soms gruwelijke zaken (plassen bloed, afgesneden ledematen, tumoren zo groot als bloemkolen, ...) .
Maar zaterdag heb ik toch twee dingen gezien waar ik even niet goed van werd. 

We waren aan het wandelen in het verkeersvrije centrum van een stad die, naar mijn bescheiding mening, mooier is dan Brussel en minstens even mooi als Brugge: Gent. 


(Met uitzondering van de metalen ribbenkast op betonnen poten, die momenteel de Botermarkt ontsiert.) 

We liepen door een gezellig straatje en kwamen langs een winkel, met handtassen,
geldbeugels en schoenen in het uitstalraam.  
Mijn oog viel op een paar laarzen. 
En op het prijskaartje ernaast.
970 euro.

 
 

Dat moet een vergissing zijn, dacht ik, en keerde op mijn stappen terug. 

Nergens een punt of een komma te zien op het kartonnetje.

970 euro las ik nog een keer.






Maar ik kon het nog steeds niet geloven.
Tot Bondgenoot bevestigde dat er wel degelijk '970 euro' stond.
 
De laarzen zagen er 'gewoon' uit.
Geen exclusieve vorm. Niet op iemands persoonlijke maat gemaakt. Geen massief gouden rits. Geen diamanten versiersels. Geen exclusieve voering.  
Er stond ook geen foto naast van een bijzonder dier. Eén of ander prijsbeest, dat zijn vel had opgeofferd om er iemands onderbenen mee te bekleden. 

Een simpel paar zwarte, lederen laarzen voor de prijs van 970 euro. 
Hallo !?!  Er zijn mensen die daar een maand voor moeten werken.
Is dat niet een beetje overdreven ? zou mijn moeder (weerom) uitroepen. En terecht. 

Ik bekeek de rest van het aanbod.
Alles peperduur, hoewel niet bijzonder qua model of kleur.   
En toen zag ik waarom.
De deur van de winkel stond open. Wagenwijd.
Wie daar schoenen koopt, betaalt de verwarming van de hele straat mee. 

'Geen spek voor onze bek. Kom...' waren de verstandige woorden waarmee Bondgenoot mij verder leidde. 
 
Ik volgde hem maar ik trad uit mijn lichaam en mijn andere  'ik'  keerde terug naar de winkel, met een stoutmoedig plan. 
  
(Waar een wil is, ben ik weg ... )

                                              ..........
                                            
De winkel is leeg maar zodra een laserstraal mijn intrede heeft geding-dongd, verschijnt er een verkoper van achter de hoek.  
  
- 'Goede morgen. Kan ik u helpen ? 
- 'Dag mijnheer. Ja, ik heb een vraag. Waarom staat de deur hier open ?'

De lach, die nog aan het uitrimpelen is naar zijn mondhoeken, bevriest.     
De jongeman kijkt naar de deur alsof hij ze voor het eerst ziet.  
Hij weet niet wat ik bedoel en nog minder wat hij moet antwoorden.
Zijn reactie valt te voorspellen: Wablief, Excuseer of Hoe bedoelt u?
Ik besluit hem voor te zijn.
-  'Mijn vraag was waarom de deur van deze winkel de hele tijd open staat ?'
Hij is in de war.
Hij vraagt zich waarschijnlijk af wie ik ben, vanwaar ik kom en waarom ik dat wil weten.
En waarom zijn deur open staat ? 

Tijd voor een beetje toneel. 
In de wereld van schimmen is veel gepermitteerd.

- 'Het zit zo, mijnheer. Ik voer een enquete uit, in opdracht van een groot studiebureau.
(Hij moet niet weten dat IK dat studiebureau ben). In het kader daarvan wil ik u een paar vragen stellen. Oké' ?

Hij knikt maar bekijkt mij met veel wantrouwen en zoekt een veiliger plaats, achter de toonbank.
Om hem wat te kalmeren, begin ik met simpele vragen.
  
- 'Bent u op de hoogte van de actualiteit ?' 
- ' Euh ... Ja'.
- ' Welk land is verantwoordelijk voor de huidige onrust in de eurozone ?  
- 'Griekenland.'
- 'Goed.  Wat betekent IMF ? 
- 'Internationaal Monetair Fonds.'
- 'Juist. Welk land zit in slechte papieren zal scherp in het oog gehouden worden door het IMF ?
- 'Italië'. 
- 'Komen die laarzen uit Italië ?' Ik wijs naar die dure dingen, van 970 euro.
- 'Euh ... Ja.' 

Ik laat een veelbetekenende stilte vallen.         
Mijn spookversie is bikkelhard, tijdens ondervragingen.  

- 'De Belgische regering is bezig met de begroting. Enig idee hoeveel het tekort bedraagt ?
- 'Elf miljoen.'
Als ik hem bedenkelijk aankijk, beseft hij dat zijn antwoord fout is. 
- 'Elf ...miljard ? ' 
Hij twijfelt over zijn herkansing, omdat het nieuwe getal zo astronomisch groot is.
- 'Bijna goed. Volgens mijn laatste bronnen hebben ze nu 11,3 miljard euro tekort.'
Ik zie de nullen zwemmen in zijn blinkende ogen, vooraleer hij ze doorslikt.
- 'Denkt u dat dit een impact zal hebben op de belastingen van de gewone burgers ?'
- 'Ja, absoluut.' antwoordt hij overtuigd.  
- 'Waarom? '
-' Omdat het altijd zo is. Het is altijd de gewone man die de blunders van de overheid moet helpen oplossen. Wij zullen het moeten bekopen, wij zijn weer het slachtoffer.'
- ' Dus we zullen spaarzaam moeten zijn, in de komende jaren ?'
- ' Zeker weten !'  

Ik laat nog een stilte vallen, terwijl ik mij omdraai om nog eens naar de openstaande deur te kijken.    


-'Kent u Al Gore ?'
De 'ja' komt er een beetje aarzelend uit, omdat ik het over een totaal andere boeg heb gegooid.  
- 'Wat is zijn theorie?'
-' Dat de aarde aan het opwarmen is, door het broeikaseffect.'
-' Heel goed. Kunnen we daar iets tegen doen?' 
- 'Euh ... ja. '
- 'Zoals ?' vraagt mijn ongeduldige stem.   
- Euh, ... auto's maken met minder CO2 uitstoot ?'
- 'Juist,  maar ik bedoel iets dat u persoonlijk kan doen. Of bent u autofabrikant in uw vrije tijd ?'
- 'Nee, nee' haast hij zich te zeggen. 'Ik werk alleen hier.'
- 'Oke. Hier, tussen de schoenen. Wat zou u hier kunnen doen ?
- 'Minder stoken, de thermostaat wat lager zetten, een extra pullover dragen, .... '  
-' Heel goed, mijnheer.  Ik dank u voor uw medewerking en heb nog een laatste vraag. Waarom staat die deur hier open ?
- 'Sorry, Mevrouw. Dat is een vergissing.' stamelt hij.
- 'Dat dacht ik al' antwoord ik minzaam glimlachend.

Hij rept zich naar de deur om ze dicht te doen.
En terug open, om mij buiten te laten. 
En terug dicht. Zoals het hoort. 

                                         ................

Een zwarte kat maakt zich geschrokken uit de voeten, als een schim dwars door haar loopt, op zoek naar een koppel wandelaars. 

  

Als er iets is dat God niet had moeten doen, tijdens de schepping, dan is het muggen maken.  
 

Ik begrijp dat hij in zijn enthousiasme als beeldend kunstenaar zijn krachten maximaal heeft ontplooid, om zijn oeuvre zo groot en zo uitgebreid mogelijk te maken, maar  … waarom muggen ?

Ik weet het, ze passen ergens in een voedselketen. 
Maar als God de muggen had geschrapt op zijn ‘to create’- lijstje, dan stonden er nog altijd  999.987 andere insecten op het menu. 
En, laat ons eerlijk wezen, zo veel vlees hangt er niet aan een mug, hé. Als ik vogel was, dan zou ik liever een rups, een pier of een worm tussen mijn tanden snavel krijgen.

Wat is het nut van een mug ?    

Ze werken niet eens mee bij de bestuiving van bloemen of planten. Of ik moet geslapen hebben tijdens een les biologie. (Brossen deed ik nooit).
Je kan ze niet africhten om er een circus mee te beginnen, dus als huisdier zijn ze ook al niet veel waard.
Het enige dat ze doen, is mensen uit hun slaap houden.
Brave mensen zoals ik .

Ik lag in mijn bed, de slaap der onschuldigen te slapen, toen ik werd belaagd door een mug.
De aanval was heel subtiel, alleen een klein prikje, dat ik niet eens gevoeld heb.

Maar ik heb de jeuk gemerkt en de bobbel gevoeld waar ik had liggen krabben.   
Toen was het gedaan met de nachtrust. 
Terminé.  Finito.   Basta.

Het slapen was gedaan .

En de miserie begon.

Bbbbzzzzz…………..

Ik wapper* even met het laken.   

 (* = Ik gebruik tegenwoordige tijd omdat u nu LIFE meemaakt, wat ik heb doorstaan )

Bbbbzzzzz……

Lap ! Daar is ze weer. Of  ze zijn hier met twee. Nog beter.   

In het donker, in ‘t wilde weg, sla ik naar de onzichtbare vijand.

Lafaards. Laat mij gerust!

Bbbbbzzzzzzzzzz

Godverrr….!  

Ik gooi mij op mijn andere zijde en trek het donsdeken strak over mijn oor.

Bbbzzzzzzz ….

Ik hoor ze nog.
Doorheen de flanel en de pluimen op mijn hoofd.  

Ik ben klaarwakker nu . De machine in mijn bovenkamer begint te draaien. 

Waarom, God, hebt Gij muggen uitgevonden?

BbbzzzZZZZzzzzzZZzzz
 

Waarom God, hebt Gij die vleugels zo ontworpen ? Waarom niet zonder geluid ?

BbbbzzzZZZzzz

Waarom, Benzonie, zijt gij vergeten een vulling te kopen voor uw anti-mug anpparaatje ? 

Dîep zuchtend verander ik nog eens van positie in mijn ledikant. 

Kalm blijven.. Probeer te slapen, meisje..

Rustig ademen.
In … Uit … In … Uit…
Ja, zo…, laat je maar gaan.
In … Uit …,  In … Uit …

Minuten gaan voorbij.

Ik bén moe dus ik glijd langzaam weer weg in de schemerzone tussen waak en slaap.
Steeds dieper in de grotten van mijn onderbewustzijn.

En dan gebeurt er dit : een mug probeert in mijn neusgat te kruipen. Met het nodige geflapper en gekriebel en gezoem. 

Ik snap dat het beestje honger heeft en bloed wil, maar … een neusgat, begot.
MIJN neusgat!   
Wat is dat nu voor een plaats om iemand te steken ?  

Ik bries gelijk een paard met een snotvalling, om de indringer weg te jagen. 
En ik verstop me helemaal onder de lakens.

Hier ben ik veilig,  nu zal ik kunnen slapen.. 

               Rustig ademen: in … uit, in … uit ….
‘t Is hier wel warm.
             In … uit, in … uit,....
En doef.
En bevangen .

De muggen geraken niet meer bij mij, maar ik geraak niet meer aan frisse lucht.
Ik moet terug naar de oppervlakte.

Ik schuif naar boven maar drapeer het laken heel zorgvuldig rond mijn gezicht . Ik zorg voor minimale blootstelling.

Klaar voor de zoveelste poging om te slapen.

Het lukt niet. Ik blijf nadenken.

Niet meer aan God, maar aan Zijn Zoon. Jezus Kristus zei : Als men op uw linkerwang slaat, bied dan ook uw rechterkaak aan. 
 

Wat een vreemde gedachte.. Waarom denk ik daar nu aan ? Of zou het een tip zijn ? Als ik geen muggen wil rond mijn oren of in mijn neus, moet ik misschien een ander stukje vlees aanbieden ?

Ik schuif een hand naar boven en trek het laken een heel stuk naar beneden.   

Voilà, een hele arm  ten offer. Met goeie aders. Dat zal nogal een festijn worden.
Dit is een religieus-geïnspireerde overgave. 
Wat ben ik toch een gemakkelijke prooi.
Tiens, ‘prooi’ ….Nooit gedacht dat ik  zelf in een  voedselketen zou belanden.

Gods wegen zijn toch ondoorgrondelijk.

Bbbzzzzz …

Godverrr …! 
Nu heb ik  het gehad.  Ik sta op.

En hier zit ik nu te typen.
Om vier uur ’s nachts.

Het nut van muggen …
                               ...is dat ze blogberichten opleveren.

Rood, bloedrood.
Het is - nog maar eens - de kleur van de aandelenkoersen.

Het zou de kleur van zijn wangen moeten zijn, onder het laagje schmink.
Maar dat is wel dé illusie van het jaar. Mijn fout, sorry.
Il mafioso kent geen schaamte.

Silvio, het Superego, stapt op.
Hij laat zijn land achter met een staatsschuld van 1900 miljard.
Chapeau !  (we zijn weer cynisch)

Ik vind dat ze een wagen naar hem moeten noemen.
Uit protest, als schandvlek.
‘De Berlusconi. ‘
Prachtig Italiaans design, zero performantie, zuipend als een dorstige kameel.
Een onbetrouwbare kar, waarmee je niet ver geraakt of zelfs aan je einde komt.

Capice ?

Ondanks de 'slechte tijden' gaat het goed met ons ziekenhuis.
Er wordt voortdurend  aangekocht, uitgebreid, bijgebouwd.
Gedurende jaren was het ziekenhuis-annex-werf.
Maar dat is nu bijna voorbij.

Eén van de dingen die af zijn is de brasserie. 
Die moet een naam hebben. En dat is niet zo evident.
Daarom werd er een wedstrijd ingericht.
Iedereen (zowel dokters, onderhoudspersoneel, techniekers, verpleegsters als secrectaresses) mocht deelnemen. 

Om de wedstrijd aantrekkelijk te maken zijn er prijzen aan verbonden.
* Drie-gangen menu voor twee, in een luxe restaurant. 
* Etentje in de nieuwe brasserie. 
* Ontbijt voor twee. 
* Fles champagne.  
* Opslag. 
 
Ik zou Zenobie niet wezen, als ik de handschoen niet had opgenomen.  


Hoe noem je een eet-en drankgelegenheid waar zowel personeel als patiënten zullen komen ? 
En waar de klanten meerdere nationaliteiten vertegenwoordigen ?

De naam moet goed in de mond liggen van zowel Vlamingen, Brusselaars, Libanezen, Britten, Chilenen, enz....

'In de pollepel' is evenzeer uitgesloten als ' Buen provecho.' of  'Au bon appetit'. 
 
'CousCous' is internationaal uitspreekbaar, maar klopt niet met wat er op de spijskaart staat. 

'Mmm' is te simpel.

'Njam, Njam' is dan weer te kinderachtig.
(En wie weet wat het betekent in 't Vietnamees? ' t Is misschien een scheldwoord.) 

Niet makkelijk, vond ik.

De directie daarentegen vond het nog niet moeilijk genoeg. 

Ze willen dat er in de naam ook verwijzing wordt gemaakt naar het decor (Een stenen wand, 
in laagjes,  een reusachtig metalen standbeeld, een enorme luchter  als een soort hemellichaam.)
En als het even kan moet er natuurlijk ook een connectie zijn met het ziekenhuis zelf. 

Niet makkelijk, zoals ik al zei.  

  

De spanning stijgt.

Straks, over de middag, is er een receptie waarop alle deelnemers uitgenodigd zijn 
en waarop de naam en de winnaars zullen bekend gemaakt worden. 
Ik ga er naar toe.

Benieuwd of ik naar huis zal komen met een fles champagne. Of met een 'te goed'-bon.

Of met de tram.

Het plan was om de komende dagen aan schakelschrijven te doen.
Bruggen slaan van het ene naar het andere blogbericht, aan de hand van een woord, een persoon, een idee...
Mij laat leiden door 'doet-mij-denken-aan' en zo verhalen aan elkaar rijgen.  
Maar ik zie het al aankomen.
Het zal met dat plan net zo gaan als met het Grieks referendum: richting vergeethoek. 

Geeft ge nu al op? hoor ik u vragen.
Ja, geef ik grif toe.
Plannen zijn er om te wijzigen of zelfs op te doeken.

U wilt natuurlijk weten waarom ik er de brui aan geef. 

Als ik aan schakelschrijven doe, zou ik nooit meer mijn ei kwijt kunnen over iets in de actualiteit, zonder mijn ketting te verbreken.
En dat zou zonde zijn. In beide gevallen.  

Om aan schakelschrijven te doen heb je bovendien hersenen nodig die één enkel bruggetje maken. 
Maar mijn geest is te rebels om zich aan die regel te houden.
In plaats van één brave konijnenhuppel voert mijn brein wilde kangoeroesprongen uit. Waardoor een blogbericht niet één maar drie of vier connecties oplevert naar volgende verhalen.   
Mijn gedachten vormen geen schakels, maar een ingewikkeld kluwen.
Alles kris-kras door elkaar. 
Ik vrees dat ik verstrikt zou raken.
 
Daarom doe ik liever voort zoals ik bezig was.
Schrijven waarover ik zin heb, als ik zin heb en zoals ik zin heb om het te doen.  

De onderwerpen die nog in mijn hoofd rond dobberen, zullen vroeg of laat toch aan bod komen.

Ik zet ze wel in de wachtrij. 

Waar waren we gebleven ?
O ja, bij de spreekwoorden.

Het eerste dat mij te binnen schiet is deze: Liefde is blind.  
Ik snap het perfect, wat men daarmee bedoelt. Maar ik ga niet akkoord.
Liefde is niet blind. 
Liefde ziet elke afwijking, elke rimpel, ieder duister trekje, elke vetrol, elke slechte gewoonte, ... maar ze doet welwillend een oogje toe. Ze draait haar hoofd en kijkt elders. Ze ziet het door de vingers. Omwille van ... de liefde.

Verliefdheid daarentegen is als een mol.  Stekeblind. 
In deze voorbijgaande fase van verstandsverbijstering werkt ons brein niet zoals het hoort. En onze zintuigen delen in de klappen. Men verliest zijn klare kijk. Men heeft geen oog voor de werkelijkheid.

Over ogen gesproken.                 

Verliefdheid is niet alleen blind, ze MAAKT ook blind.

Hoe ik dat weet ?
Er zijn bewijzen in mijn fami.... 
Er zijn een aantal gevallen bekend en hieronder beschreven. 

Eerst was er tante J een jonge dame, wiens hart midden jaren 50 op hol sloeg.
Ze had ergens gelezen dat honing deugdoende kwaliteiten bezit. 
Haar vader was imker dus ze zat aan de bron en niets kon haar beletten om dit wondermiddel uit te proberen.
Ze smeerde een dikke laag op haar gezicht en ging slapen. 
Tijdens de nacht werd de honing echter vloeibaarder, door haar lichaamswarmte. 
De kleverige brij liep in haar ogen. 
Toen ze opstond plakten haar oogleden, klitten haar wimpers samen en waren haar ogen rood, pijnlijk en gezwollen.  Ze zag geen steek. 
Overtuigd dat ze haar geliefde nooit meer zou zien, weende ze bittere zoete tranen. 

En er was ook nog tante G een ander jong meisje, bij wie de bliksem insloeg.  
Die freule stond voor de spiegel, voordat ze haar geliefde ging afhalen aan het station. 




Met bril,


zonder bril,


met bril,


zonder bril,

...




Ze vond dat ze er beter uitzag zonder bril.
En ze meende dat haar prins dat ook zou vinden.
Daarom besloot ze om haar glazen schotels thuis te laten.

Toen ze twintig meter ver was, begon het haar te dagen dat ze nu ferm in het nadeel was.
Ze zag niet veel en ze zag het niet goed.
 
Ze maakte rechtsomkeer en ging haar zus halen.
Tante A Die zus moest verslag uitbrengen over alles wat ze zag.

'Ja..., hij is daar,

Ik zie hem links op het perron,
 
hij heeft een bruine vest aan, kan dat?
Heeft hij een bruine vest ?

Hij is nu aan de laatste wagon.
 
Hij heeft jou nu ook gezien, denk ik, ja..., terugzwaaien, zus, hij zwaait naar jou hoor !'  

Van zodra het brilloze meisje zich niet meer kon vergissen in de persoon die ze moest omhelzen, maakte  haar informante zich uit de voeten.  

Straf hé ?

U kent het ongetwijfeld.
A zegt een woord, B reageert met een ander woord.
U zegt rood, ik zeg beursaandelen bloed.

Voorwaarde bij dit zogenaamde 'associëren' is dat het snel gebeurt.   
U mag niet eerst vijf minuten nadenken over alle mogelijkheden.
Nee, u moet spontaan het eerste woord, dat bij u opkomt, eruit flappen. 

Ik zeg oranje, u zegt mandarijntje.

Er zijn geen juiste en ook geen foute antwoorden. Alleen boeiende.
U had dus gerust mogen zeggen appelsien, pompoen, halloween, Koninginnedag, tweede chakra, sportwagen...)

A kan een psychiater zijn, en B zijn cliënt.
In dit geval gaat het om een psychologische test.
Associaties leveren immers informatie op, over iemands (onder)bewustzijn. 

Als de psychiater zegt 'schaar' en de cliënt zegt 'knutselen', dan is alles ok.  
Als A zegt 'schaar' en B zegt 'moord' , dan zullen A zijn wenkbrauwen de hoogte in gaan. ( B zou natuurlijk net een blog- of krantenbericht kunnen gelezen hebben over een bejaarde man en een jonge inbreker .....)  

A kan ook een moeder zijn en B haar kind. 
In dit geval gaat het om een spel, met de bedoeling de aandacht van het kind af te leiden van de lange autorit en niet te vaak te moeten antwoorden op vragen zoals ' Ma, is het nog ver?' en 'Ma, zijn we er bijna?'.

U hebt al begrepen dat ik dit vroeger speelde met mijn dochter. 

In tegenstelling met de test bij de psychiater, mogen de rollen hier worden omgedraaid.   
Het moet niet altijd ma zijn, die de woorden aanbrengt. De dochter mag ook weten waaraan haar moeder denkt, als ze zegt 'insubordinatie' of 'paraskevidekatriafobie'. Bijvoorbeeld...

Om nog meer variatie te brengen in ons spel, associeerden we soms interactief.
Elke reactie van de een was een nieuwe suggestie voor de ander. 
J: papier ___ ik:wit ____J:sneeuw____ik: kerstmis ____ J:pakjes ____ ik: winkelen_____J:snoepjes _____ik: tandpijn enz... 

Als we dat beu waren (en nog steeds aan het rijden) , deden we aan woordritsen.
Ik noemde een dier. De eindletter van mijn dier moest de beginletter zijn van haar dier.
SlanG-GiraF-FlamingO-OoievaaR-RolmopS-StoeipoeS- ...enzovoorts.
Haar grootste plezier was om mij 'aap' te laten zeggen, omdat ze wist dat ik geen enkel woord zou vinden dat kon aansluiten bij haar 'pony'.  

Maar we dwalen af.
Terug naar het associatiespel.

Woord ....doet mij denken aan .... ander woord.
Bruggetjes maken. 
Schakeldenken.

Dat deed mij denken aan ...inspiratie. -bron en -tekort.  
Zou ik geen woorden of ideeën uit een blogpost kunnen gebruiken om de link te leggen naar een volgend bericht ? 
Schakelschrijven dus. 

Eens uitproberen, de komende dagen.  
 

Van waar komen ze ? Wie heeft ze gemaakt ?
Moeilijk te zeggen.
Ze gaan meestal over iets dat universeel en massaal en collectief beleefd wordt. Een feit, een ervaring ...
Iemand zal die ooit, voor het eerst,  treffend hebben verwoord. Die formulering werd herhaald  door mensen die de waarheid erin, herkennen en erkennen. En zo blijft die bepaalde manier van zeggen hangen in de volksmond. 

Spreekwoorden komen uit alle domeinen van het menselijk leven.
Ze verwijzen naar voorwerpen, bepaalde beroepen, emoties, dieren, het lichaam.

Voorbeelden genoeg...

Iemand bij de neus nemen.
Dat is wat ik gisteren deed met die misleidende titel.
De 'blonde vamp in de zon' was geen moordgriet, babe of pin-up maar een Welsh pony, genaamd Daisy.
(Aan alle mensen die zich voor de zot gehouden voelen, mijn oprechte excuses  begrip.)


Wie zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten. 
Courant gebruikt tijdens de middeleeuwen, maar waarschijnlijk al ontstaan in de prehistorie, toen mensen te dicht bij het vuur stonden om zich te verwarmen.
Dateert in elk geval van vóór 1972 (Flammazine in de handel). 

Naar de haaien gaan. 
Ontstaan rond 1890.
Thomas Cook opende in 1872 een kantoor in Caïro, Egypte, waar rijke Britse toeristen hun snorkelvakantie boekten. 
Ze kwamen niet altijd terug.  

Iemand iets op de mouw spelden.
Komt uit de wereld van de kleermakers.
Het betekent hetzelfde als iemand foefkes of blaasjes wijsmaken.
Het is niet strafbaar. Het is best wel grappig.
Het gebeurt dagelijks.

'Man doodt ...'  lees ik in de titel. 
De advocaat in mij wordt wakker en roept: Foei. 
In de tien geboden staat er duidelijk vermeld: Gij zult niet doden!
 
'...inbreker.' lees  ik verder. 
De advocaat in mij (een andere, die van de tegenpartij) roept ook: Foei.
In de tien geboden staat er te lezen: Gij zult niet stelen! 

Rumoer in mijn bovenkamer. 
Ze gingen alle twee in de fout, ze hadden dat niet mogen doen, ze zijn ...

De rechter mept met zijn hamer. Stilte in de zaal aub. 
Gij zult niet oordelen, vóór ge de rest van het artikel hebt gelezen.  

Ik lees verder. 

Een man heeft een inbreker verwond, toen die hem bedreigde met een schroevendraaier en beval om zijn geld af te geven. De bejaarde man trof de dief in zijn keel met een schaar. Daarop is de inbreker samen met zijn kompaan gevlucht en later aan zijn verwondingen bezweken.

Geen wereldnieuws, maar niettemin een zoveelste drama in onze kleine-mensen-wereld. 

Een bejaarde man van 84 tegenover een jongen van 17 ...

Mijn vader is de kaap van de tachtig net voorbij.
Ik stel mij voor hoe hij zou reageren mocht hij oog in oog komen te staan met een jonge snotter kerel die 1) zijn woonst is binnen gedrongen en 2) geld wil afpakken waar hij hard voor gewerkt heeft. 

Mijn kop mag af  Ik durf erom wedden dat hij precies hetzelfde zou doen: zich verweren met alle mogelijke middelen. 

Die bejaarde man zal zeker niet de intentie gehad hebben om die jongen te vermoorden. Hij heeft waarschijnlijk gehandeld uit wanhoop en in blinde colère. En daarbij de pech gehad om zijn belager te treffen op een kwetsbare plek. (Ik heb genoeg aan de operatietafel gestaan naast een vaatchirurg om te weten dat slagaders gevaarlijke dingen zijn als je erin prikt of snijdt.)

En dan die jongen...
Stel dat het mijn zoon was of, realistischer, mijn kleinzoon die zo'n stoot uitsteekt  streken uithaalt en domweg aan zijn einde komt.
Ik zou verdriet hebben. Natuurlijk.
Ik zou kwaad zijn op mensen die beweren dat hij erom gevraagd heeft. Ook al hebben ze een beetje gelijk.
Maar ik zou mij vooral schamen. Dat ik er niet in geslaagd ben om hem beter op te voeden. Dat ik hem niet verplicht heb om zijn 'goede manieren' van buiten te leren en dagelijks voor te dragen.

Nu terug naar de realiteit.

Noch de dader, noch het slachtoffer zijn familie van mij. Of zelfs maar verre bekenden.  
Ik kan dus voldoende afstand nemen en de zaak objectief bekijken. 

De privacy van de bejaarde man was geschonden, zijn eigendom werd beschadigd en hij stond op het punt om beroofd te worden. Hij heeft zich verdedigd. Hij was dapper.  
 
De inbreker was jong. Hij was inventief (had een plan om aan geld te geraken) en creatief (geraakte binnen zonder uitnodiging). Hij was sociaal (kwam bij veel mensen over de vloer) en kon in groepsverband werken (had een handlanger). Hij had voldoende fysieke kracht (om een deur te forceren) en kon duidelijk met gereedschap overweg. 

Volgens mij had hij een goeie kans om aan een job te geraken en veel geld te verdienen.

Helaas is zijn curriculum vitae nu ten einde.    

Weet er trouwens iemand welke straf er staat op inbreken, in Marokko ???

Drie weken geleden werd ik geveld door een venijnige, griepachtige verkoudheid. Om mijn ziekte niet over te dragen op patiënten of collega's, was het aan te raden dat ik thuis bleef. 
De huisarts kleefde op mijn voohoofd een geel *etiket: 'BUITEN  DIENST.'  (Figuurlijk, wel te verstaan).
 
*Geel is de opvallende kleur die in ziekenhuismiddens gebruikt wordt om te waarschuwen voor besmetting.

Omdat ik mijn vieze microben ook niet wilde los laten op mijn buren of op de inwoners van Brussel hoofdstad, besloot ik in quarantaine te gaan.  

Bondgenoot vloog naar Portugal, voor de voorstelling van nieuwe Kawasaki motoren. Dus ik kon mij gedurende een week afzonderen in zijn residentie. 

 Aanvankelijk stond er niet veel op mijn programma: 
 
Uitslapen, warm citroensap drinken, in de zetel liggen, pilletjes slikken, siësta houden,  zakdoeken nat snotteren,
hoesten tot de hond van de buren terug blafte, siroop zwelgen, slapen, ... 





Maar na een paar dagen kon ik langer opblijven en kreeg ik 'het bakje' in het oog. 

Provinciegenoten zullen weten waarover ik het heb, maar sommige langenoten zullen nu hun dialectkennis  moeten uitbreiden. Met  'het bakje' bedoelen West-Vlamingen de afstandsbediening van de televisie.

Aangezien ik zelf geen kijkbuis bezit was het hebben van een TV een plezante afwisseling. En daarbovenop had ik ook nog eens de alleenheerschappij over 'het bakje'. Pure verwennerij.

Alhoewel, verwennerij ... 
Meerdere keren per dag heb ik mij geërgerd aan het bedroevende niveau van sommige programma's.  

'Astrid in Wonderland' ... 
Jaaa seg, den James zat in Portugal op ne motto en ik lag te tsjielen in maanie zetel en toen dacht ik Djiezus Kraaist, is er niets ientrestieng te zien op den tv ?  

Ja, er was iets. 

'Komen eten'. 
Ik roer zelf graag in de potten  en dacht mij te laten inspireren door naar dit programma te kijken.
Helaas is 'komen eten' geen kookprogramma, maar een dwaze reality show, waarin would-be amateurkoks worden belachelijk gemaakt door een would-be presentator. (Of door zichzelf.) 
 
Ander voorbeeldje, waarin toevallig dezelfde presentator weeral de hautaine betweter speelt : 'Help, mijn man is een klusser.' 
Ik heb het één keer gezien. En het was één keer te veel. Huis in orde, relatie om zeep, vreesde ik een beetje. 

Dwaze programma's, dacht ik.
Maar ik kéék wel en vroeg mij af waarom eigenlijk?  
- Uit pure nieuwsgierigheid ?
- Om de behoefte aan een zekere vorm van 'gluren' te voldoen?
- Omdat ik ziek was en niet normaal kon denken ???  

Het was het laatste. 
Naarmate de week vorderde, begon ik steeds vaker op tafel te slaan en mezelf te berispen dat het nu moest gedaan zijn met die onzin op debiele tv-kanalen. 

Ik zapte naar the BBC.
Daar maken ze programma's zoals The Antiques Road Show, The Antiques Road Trip, Bargain hunt, Flog it en Cash in the attick. 
(Speciaal voor mensen die wegens ziekte niet door de Marollen kunnen slenteren en toch hun dagelijkse portie brocante en nostalgie nodig hebben.) 

Goed dat ik na een week genezen was.  
Anders had ik misschien een verslaving opgedaan. 

Het is één van de slagzinnen die mijn moeder vaak gebruikt.  
Ze zal het zeker niet erg vinden, dat ik hem nu ook een keertje in mijn mond neem. 
Want het IS overdreven, en nog geen klein beetje ! 

Het stadsbestuur van Oostende gaat een kunstwerk kopen. (Het stond op de website van De redactie.)

Een kunstwerk, dames en heren.
U weze hierbij gewaarschuwd, dat we ons op glad ijs begeven.  'Kunst' is immers een delicaat onderwerp. 
Niet alleen het appreciëren maar zelfs het definiëren ervan is héél subjectief. 
  
Wat een stadsbestuur 'kunst' noemt,  zult u misschien niet als 'kunst' bestempelen.
Wat een schepen van cultuur mooi vindt, zult u misschien verafschuwen. En omgekeerd. 
Maar ja, wie bent u, hé ?    

Het Oostendse stadsbestuur (dat zijn politici, dus ik ben op mijn hoede) heeft een werk op het oog van de Belgische kunstenaar Arne Quinze.
Nog nooit van gehoord ? Ziet u wel, dat u niets van kunst kent !   Wel, ik ken hem ook niet. Ik weet zelfs niet of het zijn echte naam is of een pseudoniem.

Arne Quinze is een conceptueel kunstenaar. 
 
Bij zo'n term hou ik weeral mijn hart vast.
  
Con - cep - tu - e - le   kunst...
Wat moet u zich daarbij voorstellen ?
Wel, probeer eens iets, het zal er misschien niet ver naast zijn.

Even denken.
We stapelen een paar ronde keien bovenop een conservenblik, leggen daar nog een ganzenei bovenop en we eindigen met een bundel prei. (indien nodig,superlijm tussen de laagjes)
Voilà. Klaar. 
We hebben een voorstelling, een uitbeelding, een presentatie van het concept 'evenwicht' .   
Maar is het ook 'kunst' ? 
Kunnen gewone stervelingen, zoals u en ik, überhaupt kunst maken of kunnen alleen officiële kunstenaars dat ?   

In mijn wereld heeft kunst iets te maken met 1) talent en 2) schoonheid.
  
Met alle respect,  maar in het werk van Mijnheer Quinze vind ik geen van beiden terug. 
 
Heeft hij talent ?
Wel, hij heeft zekere ..euh... bekwaamheden, waaronder die om makkelijk geld te verdienen. 
Arne Quinze, Seize, Dixsept ...volgens de  miljoenen op zijn bankrekening ... ( Grapje ! )

Is het schoon wat hij maakt ?  Smaken verschillen, dus moeilijk te zeggen.
Maar ik zeg het toch : Bloedrode, gedeukte, metalen kubussen vind ik, persoonlijk, niet mooi.  En dat is mijn recht. 
Net zoals de schepen van cultuur van Oostende het recht heeft om het wel prachtig te vinden. 

Maar ik vind niet dat een schepen, of zelfs een voltallig stadsbestuur,  het recht heeft om daaraan veel geld te besteden. 

Als ik zeg veel ,dan bedoel ik vééééél !
Met veel nullen.  
 
(Ik wacht even tot u neer zit).   

400.000 euro ! 

Als u nu spontaan uitroept : Is dat niet een beetje overdreven ? dan begrijp ik u volkomen. 
En ik geef u gelijk.  Ja!  Overdreven is het zeker. 

Het is eveneens schandalig, onverantwoord, idioot en ... vul zelf maar aan, met de lelijkste woorden uit uw woordenboek. 
 
Vind u het niet hoogst verwonderlijk dat, in tijden van financiële crisis, reddingen van banken, failissementen van gemeentelijke holdings, rampscenario's op de beurs, enz.,  een groepje politici het nog aandurft om 400.000 euro te verbrassen aan 'zogenaamde' kunst ?
 
Heeft de Koningin der badsteden zo'n goed gevulde gemeentelijke kas ? 
Heeft Oostende geen enkele prioriteit waaraan het stadsbestuur die bom geld nuttig kan besteden ?
  
Als ik inwoner was van Oostende, dan zou ik niet willen dat mijn belastingsgeld gebruikt misbruikt werd om dit soort wansmakelijke gedrochten aan te kopen en er mijn  het strand mee te ontsieren. 
Ik zou een petitie opstarten onder mijn medeburgers om dit soort geldverspilling tegen te houden. 

Maar wie ben ik, hé ?

Ik woon in Brussel, trouwens  en moet mij daar moeien.

 

Die maandagochtend, vijf september 2011, waren er geluiden te horen die daar anders niet te horen zijn. 

 
Het begint met de lucht in mijn keel die, in plaats van door mijn neus naar buiten, aan hoog tempo terug naar binnen gezogen wordt, via mijn open mond. 

Huhhhh ?!?

Dat mijn mond open staat komt door verbazing.  
Ik verschiet als de autobestuurder, die op het rijvak ernaast stil staat,  plots beslist om toch in de tunnel te blijven, zijn stuur over trekt en opnieuw op mijn baanvak komt. 
Anders gezegd: hij verspert mijn weg, op een onvermijdelijke manier... als uw weet wat ik bedoel. 

Ik reageer meteen.
Met mijn rechterhand (= de voorrem) of met mijn rechtervoet ( = de achterrem)  of met beiden tegelijk, ik herinner het mij niet, maar het resultaat  is ... een nieuw geluid.

Shhhhzzzzwwwieeeppp .... 

De vering werkt maximaal, mijn wiel blokkeert en mijn achterband slipt op het natte asfalt, waardoor de motor  gevaarlijk naar links begint over te hellen. 
Ik stop met remmen, maar kan mijn evenwicht niet herstellen.

Kkkrrrakkk.....kkkkrrrrrrrrrr.

De pedaal waarmee ik schakel raakt de grond, breekt af en het restje dat ervan over blijft zorgt voor gensters terwijl het over de grond schuurt. 
Het stuur van de motor vangt de volgende schok op en knikt. Het oranje kapje op de richtingaanwijzer breekt af en rolt weg. Het linkerhandvat wordt, slepend over het wegdek, een beetje bijgeschaafd.  

 Iiiiiieeeehhhh ....

Autobestuurders achter mij trappen op hun remmen.

Kwwwak !

Mijn linkerknieschijf komt hard in aanraking met de grond.

Schzzzzwwwweeeehh ...

De stof van mijn regenbroek is niet bestand tegen de wrijving over het harde wegdek en scheurt/brandt weg.  

Ooohhhhh ....! 

Geschrokken voetgangers zien mij botsen, schuiven en rollen over de Boulevard Bisschoffsheim.
(Ik  probeer zo veel mogelijk gratie en elegantie in mijn bewegingen te steken, maar ik vermoed dat het er toch niet mooi uitziet .)

Kwwwak !

Ook mijn rechterknie komt - tijdens mijn zweefvlucht waarschijnlijk - hard in aanraking met ...  ?... het motorblok ? het stuur ? de grond ???   Met iets keihard, in elk geval. 

Als bij wonder kan ik meteen na mijn landing terug recht krabbelen, naar de motor stappen (het strompelen kwam pas achteraf) en het contact afleggen.
Iemand helpt me om mijn stalen ros recht te zetten. Ik neem plaats op het zadel  en geraak  'à la Flinstones'  naar de kant van de weg.      
  

Ffffflllapppp...,  Ffffflllapppp ..., Ffffflllapppp..., Ffffflllapppp .... .   
( Alleen honden kunnen dit horen ) 
Het klapwieken van vleugels.
Mijn bewaarengel vliegt weg om ze 'daarboven' te verwittigen dat ik voorlopig nog niet kom. 

Waarmee ik maar wil zeggen, dat wie met een motor rijdt, er rekening moet mee houden, dat hij of zij, vroeg of laat ten val komt en dus beter aangepaste kledij draagt. 
ALTIJD en OVERAL !  

De lederen broek die ik droeg (van Triumph, als ik even reclame mag maken)  werd speciaal ontworpen voor dit soort calamiteiten en bespaarde mij twee verbrijzelde knieën. 
Knieën die er, ondanks het extra zachte laagje van mijn wollen, lange motoronderbroek, toch abnormaal uitzagen qua kleur en volume. Maar radiologisch bekeken waren ze ok.  (Ja, in ben in het ziekenhuis beland, omdat ik daar werk, maar van werken is die dag niets in huis gekomen natuurlijk. )

En die avond, ten huize Benzonie, was het toch van 'Ai.., ai..., aaauuwww...!' . 

Empathie is één van mijn sterke punten.
Ik kan mij meestal goed inleven in de gevoelswereld van iemand anders.
Maar vanavond lukte het niet zo goed , niet,  totaal niet. 
De man deed nochtans zijn best om (mijn) medelijden op te wekken.
Maar hij raakte geen enkele gevoelige snaar.
Integendeel. Hij werkte op mijn zenuwen.

Hoe durft hij met zo veel tristesse praten over de moeilijkheid van zijn functie bij een grote bank , (waar hij ondertussen afstand van nam) ?

Zoals hij het naar voor bracht, verdient hij een standbeeld voor zijn moed en opoffering, toen hij het voorzitterschap bij die bank aanvaardde in 2008.  Want het was een 'zware erfenis'. En  - ik citeer- hij kreeg de vraag midden in de nacht en hij had amper de tijd gehad om na te gaan waarvoor hij verantwoordelijk zou zijn. (einde citaat)    

Nog nooit gehoord van 'research', Mijnheer ?   
Mensen die op het punt staan een job te aanvaarden, informeren zich gewoonlijk grondig over het bedrijf waar ze zullen werken. En over hun functieomschrijving. 
Het zinnetje' Krijg ik wat bedenktijd?' werd ook al lang geleden uitgevonden, ten behoeve van sollicitanten en kandidaten allerlei. 
En tenslotte is er nog altijd de beleefde formule: 'Nee, dank u'. 

Overhaast beslist ?
Eigen schuld, dikke bult.

Dikke bult ...  Dat doet mij aan iets denken. 

  
De heer in kwestie heeft niet het voorkomen van een piekerende manager, die slapeloze nachten mee maakt, wegens zorgen om zijn bedrijf. 

Met zo'n buik en  zo'n nek ? Extra Large en col 58 ?
  
De cursus voedingsleer, die stof ligt te vergaren op de zolder in mijn hoofd zegt mij: Dikke buik = dikke pree. 

Tja, de pree...

Een vet salaris kan natuurlijk wel de reden zijn waarom hij die zogenaamde klotejob heeft aanvaard.
 
Dom eigenlijk, want iedereen, die al een paar jaar meedraait op de arbeidsmarkt, weet dat loon geen goeie motivator is om een job vol te houden, laat staan goed te doen. 

Onder 'goed doen' versta ik  o.a. 'ethisch correct' blijven. 

Dat brengt mij weer bij een ander schandaal. 

Hebt u de hele heisa gezien rond de politietop van de zone Hasselt -Zonhoven-Diepenbeek ? (Een reportage in Panorama.)
Daar werd gefraudeerd met verzekeringen van auto's, geprutst met bonussen en premies,  gesjoemeld met verklaringen, politieke invloed aangewend om benoemingen te forceren, gelogen, gepest,  ... 
Corruptie bij de arm der wet.  
Zelfs burgemeesters, de procureur en leden van het comité P speelden hierbij een dubieuze rol en probeerden achteraf hun onschuld staande te houden. Of waren niet bereikbaar voor commentaar.  Wat hen in mijn ogen nog meer verdacht maakt.
 
En dan zou men nog willen dat we trots zijn om Belg te zijn ?  

Huh !

We waren aan het wandelen door een stukje ongerepte natuur
in mijn geboortedorp. 

 

'We' dat zijn : nonkels, tantes, nichtjes, neven,
schoonbroer, zus, Bondgenoot en ikzelf.

Onder leiding van een ervaren gids, die de regio kent als zijn broekzak, met inbegrip van alle beestjes die daar wonen en alle plantjes die daar groeien. 

  

Aanleiding voor dit sportief-ecologisch evenement is dit beeldje.

Tante A kocht het jaren geleden en liet er een metalen plaatje op bevestigen met de familienaam. Ze gaf het aan mijn neef K. met de opdracht: 'Kies een datum, zoek een plek en breng de familie samen voor een gezellig onderonsje. 
We gaan dit elk jaar doen, het wordt een traditie.' 

Zodoende werd het beeldje een wisselbeker die tijdens de jaarlijkse reünie doorgegeven wordt van organisator naar organisator. 
Elkeen richt in, naar eigen godsvrucht en vermogen. 

Ik ben de tel kwijt, maar ik geloof dat we al aan onze tiende uitgave zijn.  
  


Dit jaar was het de beurt aan M om de troepen te verzamelen. 

M. is een 'groene jongen' en we zullen het geweten hebben.

Het klassiek concept voor een familiefeest (eten en drinken op restaurant) werd achterwege gelaten.
Als alternatief stelde hij een Pot Luck voor, bij hem thuis. 

Dat houdt in dat iedereen die naar het feest komt, 
iets lekkers klaar maakt en dat mee brengt.






Pot Luck staat garant voor een gevariëerd aanbod aan voedsel (tenzij u negen tantes hebt die alleen maar spaghetti kunnen koken) en voor massa's overschotten (want elke tante brengt natuurlijk méér mee dan wat zij en nonkel zullen opeten.)  

Op de uitnodiging stond ook nog een tip voor een lang en gezond leven: veel wandelen.

En dat is dus wat wij deden op die bewuste zaterdagnamiddag,  27 augustus 2011: Wandelen in de Huwynsbossen,  samen met de gids die M had opgetrommeld.  

 Het werd een leerrijke tocht.

Er werden dingen                 

 BEKEKEN  





    




 
 
GEPLUKT 






 

 BETAST              

EN ... GEPROEFD.
  

Fossielen, bessen, schelpen, bladeren en uitleg erover werden tussen familieleden broederlijk doorgegeven en uitgewisseld.  

Zo komt het dat mijn zus op een gegeven moment haar hand naar mij uitstak met de vraag 'Ook eens proeven ? ' 

Tussen haar vingers hield ze een bleke, zachte bol.

Een paddenstoel. 
 
Een soort waarvan de gids gezegd had dat hij soms vergeleken wordt met een truffel. Wegens zijn donker, kronkelig binnenste en zijn smaak. 

Nieuwsgierig en enthousiast als ik ben, zei ik natuurlijk 'JA'.

Ik bekeek het ding eens van dichtbij en zette er mijn tanden in.

Het smaakte niet speciaal. 
Droog, rauw, zoals je verwacht dat een gewone champignon zou smaken, mocht je hem rauw opeten,  maar dan iets intenser. 

Terwijl ik de brok in mijn mond fijner knabbelde, bood ik een stuk aan, aan Bondgenoot. Maar hij refuseerde mijn aanbod nogal kordaat, alsof hij het niet vertrouwde.  
'Nee, dank je', zei hij. 'Als ik paddestoelen wil, haal ik die wel in de winkel.' 

Allee, dacht ik, dan is een mens eens vrijgevig...

Omdat er in mijn onmiddellijke omgeving geen familieleden rond zwierven met wie ik mijn hapje kon delen, at ik de rest van de paddenstoel ook maar op.
Ik kon hem toch niet weg gooien hé ? Hij zat misschien boordevol zeldzame mineralen en deugddoende vitaminen. 

Nadat we nog ongeveer een kilometer gewandeld en genoten hadden, kwamen we terug bij de parking.  

Terwijl de slimmen de meesten hun laarzen weer inruilden voor gewooon schoeisel, gebeurde er iets onverwachts :  M verdween in het struikgewas. 
Met spoed.

Hij kwam er terug uit met een lelijke, vaalgroene kleur en zweetdruppels op zijn voorhoofd.
Hij voelde zich niet goed. Hij had moeten overgeven. 

Op slag begon er bij een aantal mensen een belletje te rinkelen.
Bij mij, een joekel van een bel.
En ik wist meteen waar de klepel hing: sommige paddenstoelen zijn giftig!

Maar nee, dacht ik. De gids zal ons toch geen dingen laten opeten die gevaarlijk zijn zeker ? Dat is van de stress, omdat hij straks al dat volk over de vloer krijgt en misschien geen bier genoeg in huis heeft.  Ik voel mij  goed.   Ja toch ?  
Ja, prentte ik mezelf in.  Ik heb nergens last van.   Voorlopig...

Alle wandelaars bleven nog wat dralen en speculeren en bezorgd kijken naar M, maar daarna stapten we in onze wagens.
Aangekomen ten huize M  wilde iedereen weten hoe het met hem was.

Niet zo goed, bekende hij.
Hij had onderweg nog eens moeten stoppen om te braken. 

Bondgenoot  keek meteen naar mij, met bezorgde blik. 
Ik gaf toe dat het niet slim geweest was om van die paddenstoel te eten. 
Foei, Zenobie, en dat voor een verpleegster ! 
Maar ik zei dat ik oké was. 
Tenminste, ik hoopte dat ik oké was. Maar na een kwartier voelde  het anders aan.

Ik voel mij ook niet goed, begon ik tegen mezelf.
Niet onnozel doen, zei ik tegen mij. Dat is  psychologisch. Omdat ge weet dat gij ook van die paddestoel hebt gegeten en denkt dat het daaraan ligt. 
Vlug een aperitiefje.  
Nee, geen alcohol.  Iets gezond, een sapje van appels en rode bieten.

Bondgenoot en ik hadden een plaatsje met hapjes binnen handbereik. 
Met één oog hield ik de dipsausjes en de worteltjes in de gaten. Met het andere oog volgde ik mijn neef, die als een levend lijk tussen zijn gasten doolde en groen lachte toen iemand beleefd naar zijn toestand informeerde.  
Af en toe zag ik hem door een achterdeur verdwijnen. Naar de kelder om de resterende voorraden te inspecteren ? Of naar buiten om te spugen ? vroeg mijn verontruste brein zich af. 

Bondgenoot was ondertussen in een geanimeerd gesprek verzeild, met een andere neef en zijn vriendin.
Over vakantie en huizen en moto's en kroost en ...weet ik veel.
Ik had moeite om het gesprek te volgen. 

Gif-Tig , Gif- Tig,  rinkelde mijn alarmbel.
Vooral nadat ik hoorde van mijn zus dat ze zich wat  'zweverig' voelde.

'Hoe voelt ge u' ? vroeg ik constant aan mezelf.
'Goed' antwoordde ik aanvankelijk. Maar mettertijd begon ik te twijfelen en repliceerde ik: ' Goed zeker?'
'Hoezo, goed zeker... ?  Zijt ge ziek of niet ?' ondervroeg ik mijn eigen.
'Ik heb nog niet moeten overgeven, maar ik voel mij   licht in mijn hoofd en mijn maag doet raar. Maar dat zou ook inbeelding kunnen zijn, omdat ik altijd zo meeleef met de mensen.' 

Uiteraard was ik niet de enige die meeleefde.  Het hele huis gonsde van de remedies. Maag leeg pompen, melk drinken om te ontgiften, as opeten, lauw water drinken met vijf scheppen zout , ...

Ondertussen  begon ik te rekenen.  
M heeft van die paddestoel  GEPROEFD en hij is ziek. Ik heb verdomme  die hele knol OPGEGETEN en ik weeg 20 kg lichter. Hoe ziek ga ik straks niet worden ? Dat spul moet subiet uit mijn maag. 
Nu !

Ik verdween van tafel en zocht het kleine kamertje op om mezelf te 'zuiveren'. 
Knielen voor de porseleinen pot. Vingers diep in de keel en maar koteren.
En kotsen. En nog eens. En nog een keer. 
(Ik bespaar u de foto's.)

Toen ik terug op mijn plaats zat, voelde ik mij beter. Opgelucht.
Maar het duurde niet lang.
De moeder van M kwam in paniek aan mijn mouw hangen met de vraag of we niet beter een dokter zouden bellen.  Haar zoon was nog steeds 'peirdesligt' ( = heel misselijk) zei ze. En ik, slappe schotelvod, begreep steeds beter hoe dat aanvoelde.  
Natuurlijk moesten we een dokter bellen. Maar niet hier, en public.  ( De schaamte...)  
Beter afgezonderd, in de garage.  

Toen ik recht stond en op rubberen benen door de keuken zwalpte, leek het of mijn ogen in vertraagde modus volgden en het decor maar later registreerden.   Alles was wazig. 
Niet goed, besefte ik.

We belden het antigifcentrum . Als twee kinderen die gingen opbiechten wat ze mispeuterd hadden.

Terwijl M door de telefoon een beschrijving gaf van de verboden vrucht, deed mijn buik weer raar.
Ik had net de tijd om naar buiten te lopen en te bukken, voor  ik mijn maaginhoud  in een  mooie boog over zijn hortensia's sproeide. 
Vervolgens zakte ik als een lege jutezak  ineen op de keitjes van de oprit. 
Ik zat naar adem te happen, te zweten en te klappertanden tegelijk.
Mijn eigen rampenplan was te laat in gang geschoten. De actie om mezelf te redden was te laat geweest. Het gif zat in mijn bloed.

That's it, dacht ik. Nu komen we in het nieuws. 

Ik hoorde  het muziekje van het journaal en  ik zag Martine Tanghe met ernstige stem aankondigen :  In Lichtervelde werden vandaag de slachtoffers van een  familiedrama begraven. Twee zussen en hun neef werden daar tijdens een wandeling ziek en stierven na het eten van een giftige paddenstoel.  De gids, die hen begeleidde, zit in de gevangenis, in afwachting van zijn proces.  Veel mensen woonden de plechtigheid bij via een groot scherm op het marktplein.  Eén van de  overledenen is namelijk een bekende blogschrijf ...

Mijn nieuwsuitzending werd onderbroken door voetstappen op het grind. 
Het was de gids, die er heel bezorgd uitzag.  Hoe zoudt ge zelf zijn ?  
Hij kwam met het nieuws dat die bewuste paddenstoel, volgens internet, hevige misselijkheid en braken kan opwekken, als je er van eet. 

Te laat, dacht ik.
Twee keer te laat.
We weten het al. En we aten er al van. 
Maar zijn excuses en zijn medeleven deden deugd en werden in dank aanvaard.

Het is er  niet van gekomen om de wisselbeker te overhandigen aan iemand anders, omdat de gastheer de hele avond gependeld heeft tussen zijn bed en het toilet.  
Maar het was een geslaagd feest , heel gezellig.
En die wandeling in de natuur was een verrassend en bijzonder leerrijk initiatief.
Een les om nooit te vergeten.

Ik denk dat ik op het volgend familiefeest een toast ga uitbrengen op mijn neef.

Een  'Toast Champignon'  ....

Vroeger, in mijn motorloze dagen, ging ik tijdens het weekend regelmatig naar West-Vlaanderen.

Met een trein, richting de Panne. Dan hoefde ik niet over te stappen.   

Niet zelden was die trein net voor mijn neus vertrokken, bij mijn aankomst in 't station.   
Of ik kwam aan op slechts een paar minuten vóór de vertrektijd. 

Wie het Centraal Station in Brussel al eens gezien heeft op een vrijdagavond, zal weten dat een ticket kopen
in een paar minuten tijd onmogelijk is.

Er staan altijd lange files voor de loketten.  
 
Maar er zijn ook automaten, waar  u zelf uw ticket bestelt en afdrukt. 

Er staan er drie. 

Meestal één defect, één buiten dienst en één met een lange file ervoor.

Gelukkig is er nog een optie.
U kan ook zonder ticket op de trein stappen, maar dan moet u vóór vertrek, de conducteur verwittigen. Die zal dan met zijn draagbaar automaatje een ticket voor u afdrukken en daar drie euro extra voor aanrekenen. 

Drie euro extra.

Duur ?

't Hangt er maar vanaf hoe u 't bekijkt. 
Time is money, nietwaar ? 
Als ik gehaast ben, is het mij wel drie euro waard, om geen uur te moeten wachten op een volgende trein.   
 

Vanaf eind volgend jaar zal de NMBS echter ZEVEN euro extra aanrekenen, voor het uitprinten van zo'n ticket, gekocht op de trein.  

Zeven euro !  
Bovenop de prijs van het ticket.

Zeven euro.
Voor een papiertje van 7cm op 7 cm en wat inkt. 

Zeven euro, als STRAF voor uw eerlijkheid en het niet zwartrijden

Ze zijn de schaamte voorbij, daar bij de NMBS.

We zijn in de maand oktober.

De herfst is al begonnen. 
De wintercollectie hangt al in de rekken.
En toch ben ik vandaag in korte rok, met blote benen en in korte mouwen, naar huis gewandeld. 
Om acht uur des avonds nog wel.

Voor wie nog niet geloofde dat de aarde aan het opwarmen is: 

          Voelt ge 't nu ?   

Is het niet verwonderlijk, hoe er door zachtrose tandvlees plots een hoopje kalk-ivoor-email naar boven zal komen, in de  juiste vorm van een tand ?

We zullen er goed zorg voor dragen.

'Nee Spruitje, je mag geen snoepjes meer hebben. Dat is slecht voor je tandjes.'  

Oma zal ze wel opeten....

België is weer eens het toonbeeld van juridische kunde. 

(Voor wie het nog niet door heeft: ik ben hier cynisch !)

Tegen een grote tapijt- en textielfabrikant was  in 1990 een onderzoek gestart wegens gesjoemel en belastingsfraude.

Er zou een kleine 450 miljoen euro  (18.148 miljoen belgische frank) zijn ontdoken, wit gewassen, verduisterd... noem het hoe u wil.

Maar het onderzoek sleept al zo lang aan (u weet hoe dat gaat: dikke dossiers, lijvige rapporten, dikke rechercheurs, ...) dat Het Europees Hof voor de Rechten van de criminele mens die termijn ONredelijk vond. 

Een Belgische rechter heeft aan arme mijnheer Beaulieu een schadevergoeding van 22.500 euro toegekend en geoordeeld dat de zaak nu lang genoeg geduurd heeft en ... afgelopen is. 

De Belgische Staat legt zich neer bij die uitspraak.

Ik dacht dat er crisis was en dat België kampt met begrotingstekorten ??
Ik meende dat rechters rechtvaardige mensen zijn ?? 

Wat ben ik toch naïef.

Als ik meer tijd zou hebben ...
...zou ik vaker aan sport doen. ( maak ik mezelf wijs)
...zou ik meer uitstapjes maken. 
...zou ik af en toe Masterchef spelen. 
...zou mijn berg strijk niet zo hoog zijn.
...zou ik langer over het Vossenplein slenteren.
...zou ik regelmatiger babysitten voor Spruitje.
...zou ik dikwijlser schrijven.  
                          
                         Alzo lag ik te peinzen tijdens een slapeloze nacht.

Telkens ik een schrijfsel wil droppen op mijn blog, moet ik verzaken aan andere liefhebberijen. 
't Is altijd kiezen of delen. 
Als ik meer tijd zou hebben zou ik massa' s dingen kunnen doen die ik nu aan mij voorbij laat gaan.
En dat zou dan weer resulteren in een vertellingske alhier en een annecdote  aldaar. 
Mijn blog zou er wel bij varen. En ik eveneens. 

                       Peinsde ik verder.

En alzo heb ik beslist om tijdskrediet aan te vragen.   
Een fantastische uitvinding waarbij  ik van 100 naar 80 % arbeidstijd ga, zonder dat het invloed heeft op mijn pensioen.  In combinatie met de  twee  oudewijvendagen  rimpeldagen waar ik al recht op heb, zal dat neerkomen op twee weken van vier en twee weken van drie werkdagen. 

Hoe tof !
Ik kan haast niet wachten.

Maar ik zal moeten.
De limiet van 5% personeelsleden die zo mogen werken per ziekenhuis werd al bereikt, dus ik sta op een wachtlijst. 

Geduld, Zenobie, geduld.
En in afwachting: nog meer geduld.

Van 11 tot 19 uur.
Dat is bij ons een laatdienst. 

Leuk op een maandag, dan duurt het weekend wat langer. 
Maar op een vrijdag ? Tja, dan heb je pech. Dan start het weekend wat later en lijkt het veel korter.

Maar een laatdienst heeft ook zijn positieve kanten. 

Bijvoorbeeld als je daarna in de buurt van Gent rijdt, langs de Brugse vaart.
Dan bestaat de kans dat je dit schitterend decor te zien krijgt. 

Schoon hé ?

En het is niet eens ge-foto-sjopttt. !

Als het op slapen aankomt, dan scoor ik slecht. 

Ik slaap ofwel te weinig (meestal de schuld van de T.V. , die ik zelf niet heb )
ofwel niet goed ( meestal de schuld van mijn job, het weer, muggen of mijn hormonen.) 

Gisteren deed ik het ook slecht. 
Weeral niet genoeg en niet goed. 

Omdat er een feestje was bij de buren.

De kurken knalden, de stemmen deinden op neer, de glazen rinkelden, de worstjes sisten op de bbq,  het gelach borrelde omhoog met de bubbels in de glazen, de muziek overspoelde het terras ... 

Het was plezant en het duurde tot drie uur deze nacht.

Ik was er niet bij.
Maar ik was er wel DICHT bij.  Het raam van mijn slaapkamer paalt aan hun terras.

Neighbours...,  everybody needs good neighbours,
with a little understanding
you can find the perfect blend.

Vanmiddag heb ik een vrouw zien lopen op straat, met een oorstokje in één van haar oren.  

Kunt u dat voorstellen ?

Rustig stappend, één hand losjes slingerend langs haar heup en in haar andere hand een open tas, waarin wat fruit lag, een gsm en wat papieren,  terwijl er zo'n wit wattenstaafje uit haar linkeroor naar buiten stak.  Netjes horizontaal, precies zoals ze het erin had geduwd, toen ze haar oor wou uitkuisen.  

Die vrouw was zich van geen kwaad bewust.
Ze liep daar alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, om met zo'n wattenstaafje in je oor, op het voetpad te flaneren, op weg naar je werk.

Tot ze langs een kapperszaak kwam met grote uitstalramen en even opzij keek naar haar spiegelbeeld.  

Beschaamd dat ik was !

'Heb je nu ondertussen al een TV ?' vraagt mijn vader. 

'Nee. Nog niet.' antwoord ik.

'Waarom niet ?'

'Waarom wel ?' kaats ik zijn vraag terug. 'Waarom zou ik een tv willen ? 

'Om je te ontspannen.'

'Ontspannen ??  Ik heb zo al ontspanning genoeg.'

Hij denkt daar eens over na en komt met het volgende op de proppen:

'Voor het omgekeerde dan, voor de spanning.  Om eens naar een goeie misdaadfilm te kijken.' 

'Daar heb ik geen tv voor nodig.'

'Omdat je soms naar de cinema gaat ?'

'Nee, pa, omdat ik in Brussel woon.'

Oeps ! Dat had ik niet moeten zeggen.
Paniek in zijn ogen en zijn stem.

'Wadde ? Wat maak jij daar allemaal mee ? Wat gebeurt er daar in Brussel? '

Met  'niets pa, 't is niets.' moet ik niet afkomen. Hij zal het niet geloven.

'Ach, je weet wel: files, zakkenrollers, betogingen, sirenes,...'  probeer ik voorzichtig. Maar dat volstaat niet.
Hij bekijkt mij met een blik van noem-jij-dat-spannend ? 

Dus ik vertel hem over die eerste keer dat mijn portefeuille gestolen werd, zonder dat ik iets gemerkt had.
En over die tweede keer, toen ik wel voelde hoe iemand mijn geldbeugel uit de zak met mijn tangoschoenen haalde. En hoe ik toen de dader achterna gezeten had, op de roltrappen van de metro maar hem kwijt speelde op het perron. 

Ik vertel hem over mijn fietsslot dat zo pijnlijk zichtbaar aan de balustrade hing, waar de dag voordien ook mijn fiets had aan vast gehangen. En over die tweede keer dat men een fietsslot heeft doorgezaagd om er met mijn rijwiel van door te gaan.

En ik vertel hem over die maandagochtend... 

Kwart na zes. 
Nog half slapend stap ik in de laatste van de tramstellen, richting Ukkel. Er is nog een stoel vrij, in de rijrichting. Ik zet mij neer en pak mijn boek. 

Als ik twee alinea's ver ben, hoor ik iemand zeggen 'bande de cons' ( =bende onnozelaars)..
Uit nieuwsgierigheid draai ik mij om. Mijn blik valt op een man, die laatst is opgestapt en tegen de achterwand van de  tram geleund staat. Een jonge gast, een allochtoon. (Nee Edelachtbare, ik suggereer hier niets...)  
Heeft hij dat gezegd? Vindt hij dat wij een bende idioten zijn ?  
Hij kijkt naar de grond, zijn hoofd voorover gezakt.  Alsof hij rechtstaand staat te slapen.
Was hij dat wel ? Misschien heb ik het gedroomd. 
Ik kijk terug voor mij en lees verder. 

'BANDE DE CONS !' galmt het plots door de tram.
Dit keer kijk ik niet meer om (hij was het dus wel degelijk ), maar de andere mensen in de wagon doen dat wel. Met verbazing en ongeloof. 
Al die blikken in zijn richting werken op zijn systeem. 
'BENDE NIETSNUTTEN...,  WAAR KIJKEN JULLIE NAAR ? !' roept hij.  (Maar dan in het Frans).

Ik keek naar mijn boek, als hij het per se wil weten.  Zeker niet naar hem, ook al zou ik dat gewild hebben.
Trouwens, ik had hem al gezien. Het is een jonge allochtoon. (Nee Edelachtbare, ik bedoel hier echt niets mee...)

Boven de bladzijden van mijn boek houd ik mijn medereizigers in de gaten. 
Niemand durft nog naar hem kijken. Juffrouw X vindt de ritssluiting van haar jas ineens heel boeiend. Mevrouw Y plukt pluisjes van haar mouw en Mijnheer Z kijkt reikhalzend door het raam van de tram. Hij wil er, mijns inziens, zo snel mogelijk uit. 

Ik lees een paar zinnen (of doe tenminste alsof) en kijk dan weer voor mij, naar de andere passagiers. Ze zijn niet op hun gemak, de spanning is te voelen.  En ze blijven gefascineerd door hun vingernagels, door de vloerbekleding en door het verkeer naast de tramsporen.
'IK HAAT JULLIE ALLEMAAL !'  roept de Marrokaan, de Turk, de vreemdeling, de man achteraan. 
Niemand roert zich, iedereen blijft muisstil. 
 
Plots schiet er iets langs mij.
Ik zie hoe een vrouw zich snel weg trekt en hoor 'Klingggg'. 
Hij heeft iets gegooid. En iemand geraakt.
'HEB IK U PIJN GEDAAN ? EN DAN ?  WAT GAAN JULLIE DOEN ? MIJ IN DE GEVANGENIS GOOIEN ? BENDE ONNOZELAARS ! IK HAAT JULLIE, STUK VOOR STUK.'

Nee, hij houdt niet van ons. Zoveel is duidelijk.
Maar het is wederzijds.
Bij de eerstvolgende halte verlaten veel mensen het tramstel.
Sommigen vluchten  haasten zich naar buiten, anderen schuiven door naar een andere wagon. 

Ik blijf zitten, met mijn boek.
En met een klomp in mijn maag. Een mix van colère en schrik waarschijnlijk. 

Een poosje blijft het stil, als hij staat te monkelen in zichzelf. Maar dan herbegint het weer, het geroep. 
'Belgique, BELGIQUE,  ... PAYS DE MERDE ' .

Bij de volgende halte stappen nog meer mensen uit. 

BANDE DE CRAPUL ! roept hij hen achterna.
Amai, hij heeft nogal een vocabulaire. Waar heeft hij die gehaald ? Zeker niet in een inburgeringscursus.

Drie meisjes in schooluniform, die net waren opgestapt en in zijn buurt waren gaan zitten, staan terug recht en maken zich rap uit de voeten. 

Ik blijf waar ik ben.
Mijn ogen zijn op mijn boek gericht.
Ik lees niet, maar ik zie vragen staan. 

- Zenobie, zou jij ook niet beter een ander plekje zoeken, meisje ? 
- Wat ga je doen als hij tegen jou iets zegt? 
- Wat ga je doen als hij in jouw buurt komt en jou iets doet ?
- Waarom moest jij per se naar hier komen ?  In Brussel, of all places...   

Ik zit niet meer op mijn gemak. 
Ik wou hem niet provoceren door hem aan te kijken, Edelachtbare, en daarom heb ik die klap op mijn hoofd niet zien aankomen...
                       ( Fantasie is een wild beest dat men stevig in toom moet houden, nietwaar? )

Om mezelf af te leiden van mijn eigen wangedachten, kijk ik naar buiten.
Er rijdt een wagen van de MIVB naast ons.
Aha ...!  Iemand heeft hen verwittigd dat wij in de penarie zitten er hier iets aan de gang is.

Bij de volgende halte stappen twee mannen van Security op. Ze praten met de chauffeur en met enkele passagiers die naar de herrieschopper wijzen. Ze knikken. Ze hebben de situatie gezien en gaan ingrijpen. 
Oef. 
't Zal nu rap gedaan zijn met roepen en mensen intimideren, denk ik. 

Maar nee.  Ik peinsde verkeerd.
Ze stappen terug uit en de tram rijdt verder.
 
Ik blijf zitten met die ongewenste compagnon. En met mijn boek. 

Als ik ineens een duw krijg tegen mijn arm, wip ik bijna van mijn stoel van 't verschot. Maar 't was niet opzettelijk, hij wankelde wat toen hij langs mij passeerde. 
Hij wil gaan zitten maar wat hij doet lijkt meer op vallen en neerploffen.   

Ik klap snel mijn boek terug open en houd het ongeveer op ooghoogte. Laag genoeg om er nog net te kunnen over kijken. Zenobie in spionnage-modus.

Er zitten vlekken op zijn vest.

Ik lees nog een paar zinnen.  Zogezegd.

Rode vlekken. Bloed !

Even mijn ogen van links naar rechts over mijn blad laten glijden en vlug een bladzijde omdraaien. Dit boek leest echt vlot. Zogezegd...

Zijn handen zitten ook onder het bloed.  Man, wat heeft die uitgespookt ? 
Hij steekt een hand in zijn vestzak en wil daar iets uit halen.  Toch geen mes zeker?
Een portefeuille.

Hij vouwt ze open, steekt zijn vingers erin en trekt er een stapel gekleurde briefjes uit.
Oranje, gele en groene briefjes.  Eurobiljetten. Heeft hij iemand overvallen ? Ergens ingebroken ?

'Eens zien wat de buit is...' hoor ik hem zeggen. (In 't Frans, nog steeds.)
'Pas mal...' mompelt hij. 'Pas mal du tout !' 

En plots richt hij zijn hoofd op en kijkt naar mij.  Dju.. Ik moet langer zogezegd lezen.  
Maar hij kijkt dwars door mij heen. Alsof ik lucht ben.
Zijn blik is troebel. Hij is onder invloed van iets. Drank of drugs waarschijnlijk. Of beiden.

Ik wil hier niet blijven zitten met zo'n gevaarlijke typ in hetzelfde tramstel.  Maar ik wil er nu nog niet af. Er zijn nog een drietal haltes te gaan voor ik in de buurt van het ziekenhuis ben.   
Waar blijven die veiligheidsagenten ? Waar is Superman, als hij niet in films speelt ? 

Als ik nog eens buiten kijk zie ik een politiewagen die naast ons rijdt. Aan dezelfde snelheid als de tram. 
Joepie. De flikken volgen ons. Of liever, ze escorteren de tram. 
Zij, in hun voertuig, met hun knuppels en dienstwapens, mogelijks in kogelvrije kledij. En ik, samen met die dolgedraaide vent, in mijn pullovertje van Benetton en met alleen maar een boek om mee te meppen moest het nodig zijn. (Volgende keer misschien beter een hardcover nemen ?)

Aan de volgende halte stappen de gendarmes op.
Ze kijken nauwelijks naar 'de boef'. En nog minder naar mij. 
Ze geven instructies aan de chauffeur dat hij gewoon verder mag rijden. Ze zullen de onruststoker oppakken aan de eindhalte. Waarom nu niet ? Wachten ze op versterking van het hele korps misschien ? Op de pers ? Of tot hij er vanonder muist ?

Als de tram nog eens halt houdt, stap ik af. 

Het doet goed om in de buitenlucht te zijn.
Straks zit ik weer binnen in het operatiekwartier. Met airco en kunstlicht. 
En misschien met twee rijkswachters aan de deur van mijn zaal, naast het bed met de boeien eraan.  

Geloof het of niet, blindedarmen van gevangenen ontsteken ook. Criminelen hebben ook prostaten die te groot worden. Wijsheidstanden van gangsters moeten er ook aan geloven. En als een moordenaar zich snijdt, dan bloedt het net zo goed als bij u en ik. 

Nooit gedacht dat operatieverpleegkundige zo'n spannend beroep was, zeker ?

Mijn vader ook niet. 

Ik had het zien aankomen. 
 
"Ma..., kun je eens babysitten ? 

Je zou willen antwoorden: 'Natuurlijk kan ik eens babysitten ! Zelfs meer dan eens. Vele keren. Ik doe niets liever.'
Maar met je eigen drukke leven in het achterhoofd blijf je redelijk, zeg je simpelweg 'ja' en vraag je  'Wanneer?'. 

Spruitje is nog maar 2 maanden oud, dus ik verwacht  niet te veel 'ambras' .  
De grootste rampen die zich kunnen voordoen zijn een lege maag en een volle pamper. 
Na een loopbaan van achttien jaar als vroedvrouw moet ik daarmee overweg kunnen, denk ik zo.  
In de frigo zal een flesje afgekolfde moedermelk staan. En er zal back-up zijn in de vorm van een groot blik poedermelk. Naast de pampers zal ik vochtige doekjes vinden en olie en allerlei lekker ruikende lotions. Er zullen een drietal fospeentjes voorzien zijn, naast thee tegen krampjes, siroop tegen koorts, enzovoorts. 

Ik ga vertederd zitten kijken hoe hij slaapt, hem vast nemen en knuffelen als hij wakker is, zijn luiers verversen, hem troosten als hij huilt, zijn honger stillen, hem laten boeren en communiceren in een taal die naam noch vertaling heeft, maar waarmee we mekaar volkomen begrijpen.

Babyzitten ?  Ik ben er helemaal klaar voor. 
Of toch bijna. 

Ik moet de lyrics van een aantal kinderliedjes nog instuderen.   

Voor zover ik mij herinner, heb ik als kind niet zo vaak met puzzels gespeeld. 
Waarschijnlijk omdat ik daarbij te veel en te lang moest stil zitten, waardoor puzzelen voor mij niet gold als 'spelen'. 

Als volwassene heb ik er mij wel al mee bezig gehouden.  Het blijft moeilijk om het 'spelen' te noemen, want het is nog steeds 'worstelen met...'. Maar het boeit en het amuseert mij.   

Waarom nu wel en vroeger niet ?
Ten eerste omdat ik nu meer geduld heb en mezelf kan motiveren om iets af te maken. 

Ten tweede omdat het gaat om oude puzzels. 
De uitdaging om ze te maken is veel groter, want oude puzzels zitten in een doos, met vermelding van thema, afmeting, aantal stukjes en ... that's it. Een prent of foto met hoe het resultaat er moet uit zien, was niet beschikbaar. Met andere woorden: trek uw plan ! 


 

En ten derde, omdat oude puzzels veel mooier zijn.

Ze zijn niet vervaardigd uit karton maar uit hout.
En niet machinaal verknipt in gelijke stukjes, maar met de hand gezaagd, waardoor elk stukje compleet anders is.

U kan zich voorstellen, als u zo'n stukje vast neemt,  helemaal in dezelfde kleur, dat u niet weet waar te beginnen. 
U weet niet eens of u het recht vast houdt of ondersteboven.

Sommige makers van puzzels waren echte artiesten. In plaats van het hout zomaar in willekeurige stukjes te zagen, maakten ze er figuurtjes van dieren of mensen mee. 
 

Op ebay of soortgelijke sites kan u dergelijke puzzels vinden.
Of, als u geluk hebt, komt u ze tegen op een rommelmarkt.

Grote vraag is natuurljk: is hij compleet ?
Als de verkoper het niet weet moet u het risico dan maar nemen, want tijd om hem snel even te maken zal u niet hebben als het gaat over 800 stukjes. Maar u hebt er wel een argument bij om af te dingen. 
Of u laat hem liggen en om u daarna ten eeuwige dage af te vragen of hij misschien toch ....

De eerste keer dat ik zo'n oude puzzel op de kop tikte, kon ik niet snel genoeg thuis zijn om hem te maken. 
Ik zocht eerst alle stukjes met een rechte kant bijeen en probeerde om het kader te maken. Want ik wist natuurlijk niet wat onder- en bovenkant, rechts of links was. Vervolgens legde ik de stukjes met dezelfde kleur bijeen en, kijkend naar de vorm van de aansluiting, werkte ik van de rand naar het midden toe. 
Toen ik daar een tijdje aan bezig was, merkte ik dat ik stukjes had met verschillende dikte. Mijn eerste reacties was  Shit, ze hebben mij liggen, ze hebben  in deze doos gewoon twee puzzels bijeen gegooid.   
Maar ik deed verder en zag dat het opzettelijk zo gedaan was. De stoomboot in het midden was uit dikke triplexplaat gezaagd, terwijl de stukjes voor de lucht en de zee errond uit dunner hout gezaagd waren, waardoor er een heel mooi reliëf ontstond en de boot er als het ware uit sprong. 

Helaas, drie maal helaas, kan ik hiervan geen foto tonen.
Die puzzel was niet compleet. 
Omdat ik begon last te krijgen van plaatsgebrek om al mijn 'antiquiteiten' te stockeren en omdat ik enkel nog voor 'kwaliteit' wilde gaan, heb ik hem verkocht. 
En daar heb ik nu spijt van.

Ten eeuwige dage...