zondag, januari 08, 2017

Weet je nog ..., die zomer ?

We schrijven september  2015.

Bondgenoot en ondergetekende wonen sinds maart onder hetzelfde dak. We hebben de afgelopen maanden veel gewerkt ( gesleurd met dozen, gespit, gekuist, gesleept met planken,  geschilderd, gemaaid, gevloekt,  ...) en we zijn allebei dringend toe aan vrije tijd.

Maandag 7 september is het eindelijk zover : 2 weken vakantie  in  het zuiden van Frankrijk.
Bondgenoot wil een paar artikels schrijven over het land van de Catharen en in het  hart daarvan hebben we een logement geboekt. 
De Catharen waren, zoals ze zichzelf  noemden, goede christenen, die een enigzins afwijkende visie hadden over God in het oude testament en de rol van Satan. Ze verzetten zich tegen de  kerkelijke leiders die steeds meer naar rijkdom en wereldse goederen streefden.  De Rooms-katholieke kerk voelde zich hierdoor zo bedreigd  dat er Albigenzische kruistochten werden ingericht tegen de catharen en de mensen die hen beschermden (de graven van Toulouse, het huis Trencavel, ..). De catharen werden vervolgd, gefolterd en uitgemoord.

Tot hier de kapstok waar ons reisverhaal aan ophangt.



Sinds we de kaap van de vijftig al een tijdje achter ons hebben,  kiezen we een meer comfortabele manier van reizen. Bijgevolg rijden we er niet met de motor naar toe maar we gebruiken ons 'werkpaard' : een Renault Master bestelwagen die ons voor de verhuis, het transport van brandhout en voorbije reizen al fantastische diensten heeft bewezen. Eenmaal ter plaatsen gebruiken we dan wel ons stalen ros.

Het voordeel is dat het veiliger is, dat je droger zit (als het regent), dat het makkelijker praat dan over een intercom en dat we elkaar kunnen aflossen om te rijden. Terwijl de ene de gps en de weg in de gaten houdt, kan de andere wat rusten of een hapje eten en zodoende zijn we niet oververmoeid of hyper-gestresseerd als we  's avonds om 8 uur een dikke 1200 km hebben afgelegd en aankomen in Véraza.  
De gite waar we verblijven overtreft onze verwachtingen. Heel ruim en comfortabel en met een prachtig uitzicht op de bergen in de verte.

Véraza

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Het dorp zelf telt maar een paar huizen en een kerkje, dus rust is hier gegarandeerd.

gite de Véraza, vakantiehuis,DSC_2046.JPG


 

 


Onnodig te zeggen dat we zalig slapen en ervan genieten om zonder wekker op te staan.

 Op dinsdag 8 september staat een bezoek aan Carcasonne op onze agenda.

Als we de stad naderen zien we al van ver de torens en muren van de middeleeuwse vesting opduiken. 
De oude 'cité' ligt op de heuvelrug, het moderne Carcasonne ligt errond en lager. 
Tegen de middag kan je hier op de koppen van de toeristen lopen.  

cité carcasonne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC_1809.JPGDSC_1818.JPGDSC_1826.JPGDSC_1973.JPG

 

 

 

DSC_1865.JPGDSC_1880.JPGDSC_1814.JPGDSC_1936.JPG

 

 

 

 


Rennes-le-chateau

 Rennes-le-Chateau

 

 
Volgens  hardnekkige geruchten zou een priester hier samen met zijn huishoudster een schat hebben opgegraven, waarna hij volop mensen op feestjes inviteerde en voor zichzelf een bibliotheek/leeskamer liet bouwen met uitzicht op de vallei. 

Overal in het dorp verwittigen uithangborden u ervan dat  schattenjagen op het terrein ten strengste verboden is.    

 

DSC_2072.JPG

DSC_2074.JPGDSC_2085.JPG

DSC_2093.JPG














De streek waar we verblijven, Languedoc-Roussillon, ligt niet veraf van de Spaanse grens.  Koningen gaven destijds makkelijker toe aan de drang om hun grondgebied uit te breiden. Bijgevolg ligt de streek bezaaid met kastelen die  invallen, plunderingen, machtswissels en oorlogen  hebben meegemaakt.   

 

 

Chateau d'Arques        Chateau de Saissac                                                                                                    

DSC_2124.JPGkasteel

 

                                          DSC_2951.JPG






 

 

 

 

 

 

 

 


Rennes-les-Bains                                                                                                                                                                        
                                                                                                                                                    

DSC_2116.JPGDSC_2111.JPG

 

 

 

 

 

 

Allet-les-Bains ,  voormalig kuuroord  bij de rivier de Aude                                                                                                                  

brug , Aude

DSC_3204.JPGDSC_3215.JPGDSC_3228.JPGDSC_3259.JPG 

 

 

 

 

 

DSC_3198.JPGDSC_3247.JPGDSC_3227.JPG

 

 

 

 

 

Onderweg  ...                                                                

DSC_2125.JPG

                                                       

DSC_2297.JPG 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Chateau de Peyrepertuse,   of wat ervan overblijft,  gelegen langs een steile rotswand, op een hoogte van 800m .                                                        

 

DSC_2176.JPGDSC_2194.JPG

Vanaf de parking is het zo'n 20 minuten klimmen over een weg die je grotendeels zelf moet zoeken tussen rotsblokken en mediterraan kreupelhout. 

Er is een stenen trap naar een hoger gelegen deel van het kasteel, van waaruit je een prachtig zicht krijgt op de rest van de ruïne.

 

DSC_2204.JPGDSC_2217.JPGDSC_2232.JPG

Het was vanop die trap dat ik iets wits zag liggen tussen de struiken. Een 80 jarige vrouw was er uitgegleden en 2 meter lager tussen de stenen beland.  


Terwijl Bondgenoot naar de ticketbalie afdaalde, om hulpdiensten te verwittigen, zat ik gedurende een uur met die vrouw haar hoofd op mijn schoot. 
Een dokter, verpleegster en ambulanciers/bergbeklimmers namen haar van mij over. Toen we wegreden zagen we hoe de onfortuinlijke bejaarde  tijdens  een stortbui in de helicopter getakeld werd.       helicpter, hulpdiensten




















Chateau de Montségur                                                                                        

DSC_2386.JPGDSC_2399.JPGDSC_2437.JPGDSC_2417.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onderweg ...                                                                                   

DSC_2371.JPG

 

                                    

                     

                                

 

 

 

 

 

 

 

 



Limoux                                                                    

DSC_2503.JPG

DSC_2509.JPGRicard,  lunch, slaatje

DSC_2482.JPG

 

 

                

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Défilé de Pierre-Lys                                                      défilé de Pierre-Lys               

DSC_2534.JPG    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 DSC_2537.JPGDSC_2542.JPG

 

 

 

 

Chateau de Queribus                                                   

kasteel van Queribus

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onderweg ...

DSC_2659.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De 4  kastelen van LASTOURS   

KASTELEN LASTOURSCHATEAU DE LASTOURS

 

 

 

 

 

 

DSC_3047.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Beneden, baan, bocht...          Brommers 

DSC_3028.JPGTRIUMPH   STREET TRIPLE

 

 

 

Onderweg...

DSC_3106.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC_2749.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

triumph

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC_3141.JPGDSC_3163.JPGDSC_3173.JPG

 

 

DSC_2591.JPG

 

 

 

 

 

 

 


Castelnaudary             
Canal du Midi

DSC_2866.JPGcanal du Midi

 

 

 


 Proost !             Op een geslaagde vakantie ...

crémant de Limoux , schuimwijnCrémant de Limoux

vrijdag, december 30, 2016

Winters Wit

winter, ijs,

zaterdag, september 24, 2016

Het plan ...

Het plan was om in Brussel te blijven tot  aan mijn pensioen en later een vakantiehuisje te hebben, ergens in de warme regionen van Frankrijk. 
Maar toen leerde  ik Bondgenoot (verzot op Engeland, Schotland en alles  noordelijker) kennen ,   kreeg ik twee schatten van kleinkinderen en werd mijn vader ziek. 
Dus mijn plannen werden aangepast.

 ( Dat idee van  een vakantiehuis  werd trouwens al lang afgevoerd wegens 'niet goed' : Er is het risico op inbraak, de verplichting van het onderhoud, en als je elke vakantie steeds naar dezelfde plek trekt dan heb je het daar op den duur ook wel gezien. Dus nee, merci.)  


Het plan was ook om van deze blog  een soort back-up van mijn geheugen te maken. Zodat ik mijn memories terug op orde kreeg, mocht mijn geheugen mij later in de steek laten. Maar ook hier gingen mijn intenties een beetje de mist in. Er zit geen regelmaat en  nog weinig chronologie in mijn schrijfsels.

Ik moet dus even terug in de tijd, om de zaken op punt te zetten.

Tijdens mijn 'verlof voor medische bijstand, - vanaf april 2014- , begon ik te overwegen om terug te keren naar mijn roots. West-Vlaanderen dus. 
Brussel was supertof om te wonen, maar een appartement in een oud herenhuis zonder lift en een mezzanine als slaapkamer is niet geschikt voor een 80- jarige. Dus ik had zowiezo vroeg of laat een ander nest moeten zoeken.  Als mijn moeder  weduwe werd zou  ik dichter in de buurt willen zijn. kleinkinderen
En mijn dochter en haar kinderen ... tja..., dat zijn gigantische magneten hé !

Het begon met het zoeken naar werk.  Ik had ondertussen al zes maanden  palliatief verlof opgenomen en ik vreesde dat ik veel van mijn werkroutine zou verliezen als ik nog langer  'uit roulatie' bleef. 
Werk zoeken ging vlot. 
Online solliciteren, even bellen en ik mocht op gesprek.
De week erop had ik mijn contract op zak en werkte ik opnieuw in een operatiekwartier. Dat was serieus wennen.  Nieuwe collega's, nieuwe materialen, nieuwe telefoonnummers, nieuwe uurroosters en terug full-time werken ! Niet makkelijk als je 's nachts uit je bed moet om je vader te helpen.

De volgende grote wijziging was mijn woonst. 
Mijn moeder had al laten verstaan dat ze niet kon/wou blijven in zo'n groot huis met zo'n reusachtige tuin als ze er alleen voor stond. Dus ik kon niet eeuwig bij mijn ouders blijven inwonen. Er was geen haast bij natuurlijk. Maar het lot stak mij onverwachts een handje toe.

Op weg naar mijn werk reed ik meestal langs 'binnenbaantjes-op-de-buiten'.
Op een dag, in december, hing er een bord 'TE KOOP' aan een huisje waar ik al dikwijls langs gereden was maar nooit bijzonder op gelet had.

 s' Avonds stopte ik er en, na gebeld te hebben om zeker te zijn dat er niemand meer woonde, liep ik even rond.  De rolluiken waren neer (het was bitterkoud) dus van het huis zelf kon ik niets zien. Maar er was achter het huis een dubbele garage, en een overdekt terras naast een werkplaats die aan de garage paalde. Daarachter lag een tuin die compleet verwilderd was.

Perfect  gewoon !  Tuinieren was altijd één van mijn favoriete bezigheden geweest.  ( Tot ik naar Brussel trok en dat inruilde voor boekbindlessen, argentijnse tango, verkenningstochten door de hoofdstad, fitnessen, daten , filmavonden, en intensiever bloggen dan ik nu doe .)

verwilderde tuin,

Ik contacteerde meteen de notaris en regelde een bezoek.  Ook dat viel enorm mee.

Er was een slaapkamer beneden, een kleine maar gerieflijke keuken, badkamer met ligbad, en onder het dak waren twee slaapkamers, plus een grote ruimte die ik meteen tot 'museum voor mijn snuisterijen ' heb omgedoopt.

 En een extra verborgen zolderruimte. zolder, bergruimte

Er waren geen majeure werken uit te voeren. Enkel  grondig poetsen, schilderen, gordijnen plus fornuis vernieuwen en .... de tuin aanpakken.

 

Van het ene bod kwam het andere en uiteindelijk werd ik de trotse eigenares van een huisje  op een stukje wildernis met onbelemmerd uitzicht over de groentevelden.

 regenboog, velden,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tussen kerst en nieuw overleed mijn vader. Dat was weer een moeilijke periode,( waarover ik wel al schreef.)
Maar daarna neem je de draad van je leven weer op.
En je ploetert verder.

Bondgenoot had mij beloofd om mij te helpen, zoveel hij kon. En ik stelde hem voor om ook ander werk te zoeken, in de streek, en dan samen te wonen.  Dat klonk hem goed in de oren...

Voor onze eerste gezamenlijke inspanning  kochten we een bosmaaier waarmee we het wilde gras te lijf wilden gaan. We dachten dat het een makkie zou worden met zo'n maaier met krachtige benzinemotor. Maar de maaischijf liep telkens vast door de rondzwiepende lange grasstengels. En doordat er onder het gras reusachtige molshopen de kop op staken.
 
We hebben gezwoegd en gezweet. We snoeiden de hagen en de fruitbomen en zijn met minstens vijf nokvolle camionettes  tuinafval naar het  containerpark gereden. Maar het loonde de moeite.
In het voorjaar van 2015 zag de tuin er al een beetje fatsoenlijker uit.

tuin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Bondgenoot vond ondertussen ander werk en werd dus ook  West-Vlaming, maar zelf noemt hij het 'missionaris'.    Niet grappig. Ik zou niet weten tot wat wij bekeerd moeten worden ?

Het samenwonen werd een feit in april 2016. En dat  vroeg om een geweldige aanpassing. Van beide kanten

Waarom ? Wel,...  twee koppige betweters  ... lang alleen gewoond... full timewerken ... stress ... 
Need I say more ???

We maakten een nogal turbulente periode mee.

Volledige weekends werden besteed aan het verhuizen van onze inboedels. 
Het huis had enkel elektrische radiatoren. Die schijnen nogal energieverslindend te zijn en ik ben tegen verkwisting. Onze tweede aankoop was dus een houtkachel en ik, de koukleum, was van plan om die intensief en uitbundig te gebruiken.  We hebben dus ook tonnen hout versleept.  Ondertussen heb ik Bondgenoot al een paar keer tot op het randje van bewustzijnsverlies gestookt.  ( ...zegt hij. )

De schilderwerken nam ik voor mijn rekening. Na deskundig advies van een vriend van Bondgenoot die er zijn broodwinning van gemaakt heeft.

De keuze van verf en van gordijnen, de inrichting, de werkplanning ... zorgden voor de nodige discussies, met de bijhorende tranen (de mijne) maar uiteindelijk raakten we volledig 'geïnstalleerd' en kwam er weer wat rust in ons leven.

Ik woon hier goed en  graag en wil hier blijven.
Ook op mijn werk zit ik goed in mijn vel en wil ik blijven tot aan mijn pensioen. 

Dat is het plan.

Zolang het duurt.... 

 

 


 
  

vrijdag, september 23, 2016

Niet dus !

'Moet lukken', schreef ik in december.  (Toen ik het had over achterstand inhalen met het posten van nieuwe berichten.)

 Niet dus !

In het vervolg zal ik maar minder overmoedig zijn.
En bloggen.
In plaats van beloven om te bloggen.

Moet lukken. 

We zien wel....

vrijdag, december 11, 2015

Long time no see ...

Tja ...
Ik ben weer een tijdje afwezig geweest in blogland.
En het was een beetje schrikken toen ik 3 minuten geleden inlogde.
Skynet heeft blijkbaar een paar updates uitgevoerd en wat dingen veranderd, zodat ik bijna de weg niet meer vond naar mijn blanco blaadjes.

Vlug iets posten om te zien of het nog allemaal naar behoren werkt. 
Ik ben immers van plan om wat achterstand in te halen, de komende dagen.  
Moet lukken.

dinsdag, maart 24, 2015

Zzzzzz

Slapen lukt niet zo goed de laatste tijd.
Wakker liggen wel.

Wakker liggen wil zeggen dat je NIET slaapt, maar dat je toch in bed blijft. Moet blijven.
Horizontaal dus.

Omdat het nog maar twee uur 's nachts is, bijvoorbeeld. Of kwart na drie. Of tien voor één. 

Wakker 'zijn' is simpel. Dan sta je op, dan doe je iets.  Wakker zijn  =  actie !
Maar dat kan ik niet maken,  ten midden den nacht, onder het ouderlijk dak.
Dus moet ik wakker 'liggen'.
En da's lastig.


Waarom lig ik dan wel wakker, zult u zich afvragen ?

Hawel, om verschillende redenen.

Ten eerste omdat ik een  'Peizer II'  in mijn hoofd heb.
Dat is zo'n extra motortje dat gedachten genereert, verwerkt en uitspuwt en dat op nachttarief werkt. ( In tegenstelling tot de 'Peizer I' die enkel overdag draait en die wel een aan/uit knopje heeft). 


Ten tweede omdat ik een vrouw ben die de respectabele leeftijd van 53 heeft bereikt, waardoor ik de vervloekte fase van de menopauze heb bereikt en last heb van vapeurs. 
Wie niet weet wat dat is: acht u gelukkig.
Wie het toch wil weten: stel u maar voor dat  er in uw buik een pot staat met gloeiende kolen. Om de twee à drie uur wordt het deksel opgelicht en verspreidt er zich een gloeiende hitte naar al uw poriën. Terzelfdertijd lijkt het of men u heeft aangesloten op startkabels en bij wijze van foltering uw blaas en beenderen onder stroom zet.  

En ten derde omdat er hier in Lichtervelde, niet ver van mijn slaapkamerraam, een haan woont die denkt dat hij de zon moet wakker maken. In plaats van andersom. 


Ja, ik ben moe. 

Maar 't zal wel overgaan zeker ? 
Later, als ik groot ben?  





  

 
   

 

zondag, maart 08, 2015

Het nageslacht ...

kleinkinderen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                           Spruit en Spruitje

kleinkinderen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zaterdag, maart 07, 2015

Belgen en bakstenen...

 

Het schijnt dat alle Belgen een baksteen in de maag hebben.
In de zin dat ze allemaal een huis willen bouwen. 
Waarschijnlijk ben ik dan geen echte Belg want ik heb nog nooit de drang gevoeld om zoiets te doen.   
Maar ik ben wel een goeie Belg want ik probeer om, op weg naar mijn eigen huis,  kleine ecologische voetstapjes te zetten. Daarom verkies ik een renovatie. Als fan van recyclage en hergebruik is dat tenminste een uitdaging waar ik mijn tanden kan in zetten. En waar ik veel voldoening uit haal. Méér dan uit een nieuwbouwproject.

Ik spreek uit ervaring.   

Mijn vorig nest lag in Brussel. 
Ik had daar werk maar zag het niet zitten om dagelijks te pendelen. Huren wilde ik niet. Kraken is niet beleefd.
Kopen was het enige alternatief. (Tot grote schrik van mijn ouders die Brussel niet kennen, behalve dan van de betogingen, de verkeerchaos, de criminaliteit, de drukte, ...)

De vele bezoeken aan panden die te koop stonden liepen altijd op een sisser uit.
Wegens te duur, te klein, te  hoog, te krottig, ... enzovoorts.

Tot ik in de 'Vlan' een aankondiging zag voor een appartement op de eerste verdieping van een herenhuis uit de jaren 1900. 
Er hing een prijskaartje aan dat paste binnen mijn budget en mijn wensen.
 

Met open haard en terras, stond er. 
Ondertussen had ik wel geleerd dat immobiliënkantoren meesters zijn in het verleiden van kandidaat-kopers.


De open haard bleek een gesloten schoorsteenmantel open haard, schoorsteenmantelen het terras was voorlopig nog lucht. Maar de mogelijkheid  om bla bla bla bestond.
vals plafond

ruwbouwwonen, thuis, appartement, Brussel






Het was dus vooral kwestie om doorheen de gaten in de muur en de valse plafonds het potentieel van de ruimtes te zien. Een beetje verbeelding kan nooit kwaad, als je dat tempert met realiteitszin.

Om kort te gaan werd ik in mei 2000 wat armer en een zekere notaris heel wat rijker, maar ik had tenminste mijn eigen plekje.  Wat heb je trouwens aan centen  nietwaar ? 

Ik heb vele maanden en stapels papier gebruikt om plannen uit te tekenen.
Plannen die meermaals gewijzigd werden. Tot ik een duidelijk beeld had van wat ik precies wilde: de charme van vroeger, met het comfort van nu. Dat vertaalde zich naar hard labeur en veel facturen. Maar wat ik kon deed ik zelf. Met kruiwagens en schuurmachines. Met hamers en slijpschijven.  Met bloed, zweet en tranen.
Met kwasten en verf. 
En met  massa' s spullen van veilingen en  rommelmarkten die ik redde van de ondergang en een nieuw leven gaf. 

badkamerwonen, thuis, appartement, Brussel

 

 

 

 

 

 

wonen, thuis, appartement, Brussel

 

 

 

 

 

 

 appartement, Brussel


Als mijn interieur een ziel heeft, dan is het omdat aan elk object een verhaal vast hangt. 
En omdat het met liefde en toewijding samengesteld werd.  


De voldoening die daaruit volgt is enorm.  





Ik was blij met mijn eigen plekje.
En het plan was om hier te blijven tot aan mijn pensioen.

Maar toen leerde ik Bondgenoot kennen.
Toen kreeg ik kleinkinderen.
En toen werd mijn vader ziek.

West-Vlaanderen liet zijn lokroep horen.
En ik luisterde ernaar.




Binnenkort is er in Brussel weer een appartement te koop.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


      

vrijdag, maart 06, 2015

Vredig verdriet

Het jaar nam een moeilijke start.
Ik verloor mijn vader.
Maar tegen alle verwachtingen in gaat het goed met ons.
Zo goed, dat we ons bijna schuldig voelen, omdat we niet droeviger zijn. 
Natuurlijk vloeit er af en toe een traan. Natuurlijk missen we hem. Maar het is draaglijk.
Het is geen verscheurend verdriet dat ons verlamt en verstikt.
We hebben er maar één verklaring voor en dat is dat we de tijd kregen om ons voor te bereiden. Dat we het finale afscheid hebben kunnen opsplitsen in vele kleine voorafgaande momenten van besef dat hij er ooit niet meer zou zijn.  

Gefragmenteerd verdriet.


Mijn vader was verzoend met zijn lot. En content met het leven dat hij gehad heeft.
Daarom was hij zo rustig. En kunnen wij het ook zijn.

druppel


 

 

En ondertussen ...

...is het alweer veel te lang geleden dat ik nog van mij liet horen, blogsgewijs.

Tijd om daar iets aan te doen. 
En nu (vrijdagmorgen, 6u 30) is even goed als  later.
Beter zelfs. Want van uitstel komt meestal afstel. En dat willen we niet.

De bedoeling van deze blog was meervoudig.
Ten eerste het plezier van schrijven. En vervolgens het nut ervan.  Dingen van mij afschrijven werkt therapeutisch. En het is tevens een geheugensteun. 

Als ik later, ooit, een boek wil schrijven (ik heb al een titel maar die hou ik nog geheim, voordat anderen ermee gaan lopen!) zal ik hier de leidraad vinden. 
Tenminste, als ik regelmatig schrijf.

Dus dat is het plan. 

 

 

donderdag, januari 08, 2015

Een reus is geveld

 

 

pa zwart wit.png

 

Pa …,

Hoe dikwijls hebben wij jou zo aangesproken ?

 

Ontelbare keren.   In allerlei toonaarden.
Nu doen we het ingetogen en diepbedroefd .

 

Op zondag  28 december,  in de vroege ochtend,  glipte het leven uit jouw handen  .
Een gure wind waaide over het land en blies jouw laatste adem weg.
Een reus was geveld .
Sindsdien zijn de dagen hun glans verloren.   
Verdriet blijft  hangen in de kamers.
En in ons hoofd zindert  dat ene woordje na : Pa ….

Een klein woordje, amper twee letters.
Maar het zit boordevol  emoties.

Vooral nu, nu de pijn van het verlies nog vlijmscherp is, roept het een groot gevoel van gemis  en verdriet op.  Die lege stoel aan tafel, die lege plek in  bed . Moeilijk om naar te kijken.  Moeilijk om te geloven dat je er niet meer bent. 

En toch … blijf je aanwezig.

 ‘Pa’ is een toverwoord. Spreek het  uit en een vuurwerk van  foto’s barst  los in ons hoofd : 

pa en pompoen.JPGpa bakt brood.JPGpa in zijn serre.png

 

 


 pa met een reuzenpompoen in zijn armen , pa aan het timmeren, pa die een brood bakt, pa in zijn serre, pa met een kleinkind op zijn schoot, …trots kleinkind.png


Met al die beelden komen dierbare herinneringen  naar boven, die wij  immer zullen koesteren. 

En mooie herinneringen brengen altijd troost met zich mee. 
Als een zachte balsem op de wonde van het gemis.

 

Zeg ‘pa’ en er stroomt een heel leven uit.  Jouw leven en het onze. Daar zijn we  dankbaar voor.  Voor ons leven .  En voor de inhoud die je eraan gaf .

 

Je was een goed mens.   Je gaf ons  al jouw normen en waarden door.  Drang naar rechtvaardigheid, respect voor de natuur,  

humorgevoel voor humor ,

zin voor avontuur, zelfredzaamheid,  dienstbaarheid , en iets wat anderen koppigheid zouden noemen maar wat ik liever formuleer als’ volhardend in de vastberadenheid’.    

 


Pa’ is een magisch woord.

Als ik het twee keer na mekaar zeg,  papa, keer ik terug naar mijn kindertijd.  En of die gelukkig was !

kanegem madeliefjes.JPG  
Je bouwde  een zomerhuis voor ons, om in te spelen.  Je installeerde  een schommel   met een trapeze  zodat wij circus konden spelen voor alle kinderen uit de straat. Toegangsprijs : 1 frank .
Je knutselde stelten ineen.  Wij kregen  rolschaatsen, een trontinette, een fiets en een go-cart . Je  kocht een piano en verdroeg  het vals getokkel van vier kleine handjes op de toetsen. Je leerde ons zwemmen, op jouw manier weliswaar.  Je gooide ons gewoon in het water en toen we hoestend boven kwamen riep je : allez, zwemmen.  En we deden het nog ook.  Je leerde mij autorijden.  

 

Als we van de natuur houden, dan hebben we dat aan jou te danken.
Je hield van alles wat leefde.
 
Op een dag had je aan de kust gewerkt en je bracht een zeevogel mee die vol olie hing.  Je waste hem en probeerde hem te redden.  Zo leerden wij om ook van dieren te houden. kuikens Toen  nonkel Willy in Kanegem een boerderij kocht, mochten wij het ovenbeur gebruiken als vakantiehuisje .  We reden er met de Volvo naar toe. Vier kinderen op de achterbank en in  de koffer een bak met 40 kuikens die nood hadden aan extra gras.  Als dat geen dierenliefde is !
 ’s Nachts lagen we naast ons buitenverblijf  op grote stukken mousse naar  sterren  en voorbijtrekkende satellieten te staren.

 

Je leerde ons nieuwsgierig te zijn en dingen te ontdekken.  Je spoorde ons aan om de wereld  te verkennen.  En je deed dat samen met ons.

 

Hoeveel uitstappen hebben we niet gemaakt ? Op zomerse  zondagen trokken we naar zee,  of naar een bos. We gingen naar de Zoo of naar Aviflora, we gingen  met een grote tent kamperen  in de kamperen, tentArdennen , waar we in de Maas zwommen, we gingen winkelen naar Sluis,  of  we trokken over de Franse grens  om een goeie picon te gaan drinken.  We gingen krabben vangen op de muur van Zeebrugge. En we zaten uren  samen rond de tafel om garnalen te pellen die jij een paar uur te voren uit de Noordzee had gesleept.

garnalen rij.png

 





We waren een goed team.Jij was een goeie aanvoerder.

 

Ik zou een boek kunnen vol schrijven met de avonturen van de  Benzonietjes...
Het zijn stuk voor stuk onvergetelijke momenten  die helend zullen werken tijdens  de moeilijke momenten van rouw.

 

Het was een plezier  om jou in je tuin te zien werken. Wroeten mag ik  wel zeggen, want het was hard labeur maar daar was  je  niet vies van.
spitten, hard labeur

 

Je ogen straalden als je ons kon laten ruiken aan een wortel  die vers uit de grond kwam .  Nergens vind je zoiets !  zei je dan.   Niets zo goed als eigen kweek ! En dat gold evenzeer voor de  kippen ,  de druiven, de aardappelen, de appels, de eieren, enzovoort.    

 



Zoals alle mensen die een oorlog hebben meegemaakt, was je spaarzaam. Je respecteerde  de waarde van de dingen.     Niets mocht worden weggegooid, alles kon nog  gebruikt of herbruikt worden.  Ook dat hebben wij geërfd, en wij zijn er blij om.  

 

Je leerde ons leven en overleven en ons plan trekken.

Je leerde  ons  om  tevreden te zijn met wat we hadden. En als we iets niet hadden , leerde je ons creatief te zijn, te improviseren.  Je was zelf een goeie stielman, met oog voor kwaliteit en vakmanschap.

 

Knutselen  was één van jouw  geliefkoosde bezigheden.  En je leefde je daarin volop uit.
Zo had elk poortje in de tuin een  ander slotje, sommige simpel, andere heel ingenieus.

 

Vriendschap was voor jou geen hol begrip.  Je wist wat gastvrijheid betekende. Omdat je zo genoot van leute en ambiance waren er regelmatig feestjes bij ons thuis.
feestjeVoor  onze  verjaardag,  voor communie’s,  of  gewoon zomaar … voor de gezelligheid. 
Feestjes met alles erop en eraan want je had een groot hart en was vrijgevig.

 


Pa,

 

Het is een klein woordje.   Maar het zit boordevol  trots.

 

Vele jaren heb je je vrijwillig ingezet als brandweerman en ambulancier . Bij de eerste gil van de sirene sprong  je uit bed . Ma gooide de poort open en jij vertrok in zeven haasten.  Wij dachten vol ontzag : hij gaat weer levens redden .

fier.pngWat waren we fier toen we je zagen  in je brandweeruniform, met je kepie en je hagelwitte handschoenen. Wat keken we naar jou op toen je terug kwam van een brand, met tranende ogen en kleren die stonken naar  de rook.  

 

Andere kinderen hadden een vader, wij hadden een held.


rijwielkampioen brandweermannen
Je was sterk en wilde dat wij dat ook zouden worden.  Je moedigde ons aan  om sport te doen. Zelf was je ooit de beste van de Belgische Brandweermannen geweest,  in het wielrennen.

Andere kinderen hadden een vader, wij hadden een kampioen.

 



Pa,

 

Een klein woord, maar het zit boordevol liefde.

Een beter koppel dan ma en jij bestond er niet. koppel, ouders
kus pa en ma.png

 

 

 

 


Jullie leerden ons dat familie belangrijk is en hoe we voor mekaar moeten zorgen. 
Jullie toonden het  ook voor,   in goede en in kwade dagen. 

 

Het zal niet altijd makkelijk geweest zijn, zo’n groot gezin. Maar we hadden alles wat we nodig hadden. En méér.  En in ons huis was zelfs plaats voor kinderen die het niet zo goed hadden als wij. Jullie gaven ons de warmte van een liefdevol nest.  Waarvoor  nogmaals dank.

 

Pa…,

 

Een klein woordje, maar het zit vol bewondering.   

 

Bewondering voor al jouw gaven en talenten, voor  jouw kennis en kunde.  
Voor je wijsheid.  Voor de dapperheid waarmee je vasthield aan het Leven.
 ziek, verjaardag
Voor de moed waarmee  je je lot onder ogen zag. 
Zonder klagen of zeuren.

 

 

 

Pa, een klein woord.
Maar voor een  heel bijzonder man.

 

Wij zullen je naam eer aandoen, Pa  

Het ga je goed.

 

donderdag, juli 10, 2014

Bijna opgelicht ...


Halverwege de straat was ik, geladen met twee plastic zakken wasgoed die ik in de wasserette wilde drogen, toen ik werd aangesproken door een wildvreemde man.
Met zijn keurig pak, verzorgd kapsel en duur polshorloge was hij natuurlijk allesbehalve 'wild', maar zijn Hollands accent en zijn donker uiterlijk maakten hem wel 'vreemd'.
 
Hij excuseerde zich uitvoerig om mij zo te storen  en vroeg mij de weg naar een winkel van keukenmateriaal. Hij kwam namelijk van een beurs en had nog een paar sets over, die hij kwijt moest. 

Misschien had ik even tijd en kon hij mij er een plezier mee doen ???

Op dat moment  had ik die vraag al verdacht moeten vinden. 
Mensen die zaken doen, hebben doorgaans niet de gewoonte om 'een pleziertje' te doen. Zeker niet aan vreemden. 

Maar bon, ik had tijd en liet hem dus zijn verkooppraatje houden. 

Terwijl we naar de auto gingen en hij de koffer open deed, vielen mijn ogen op de Duitse nummerplaat. 
Vreemd ...

In de koffer lagen twee grote, zwarte kartonnen dozen. Daarin zat een complete set van AMC kookpotten. Potten waarmee men kan koken zonder vet en zonder water.  Potten met een thermostaat. Potten die bruikbaar zijn op gas, elektriciteit en keramische platen.  De perfecte kookpotten dus. 
Op het beschermend karton dat de doos afsloot hing een etiket met de prijs van de hele set: meer dan duizend euro.  Maar vermits zijn baas wilde dat alles verkocht werd, kon hij ze me laten voor 300 euro. 

Amai , dat is nogal een korting, besefte ik. Maar toen dacht ik aan de potten die ik momenteel gebruik en waar ik best tevreden mee ben. Waarom zou ik die weg doen ? Zonde van het geld.
Ik zei hem hoe ik erover dacht. 

Daarop nam hij een pot uit de doos. De kleinste pot. Met de kleinste prijs. 
Ik kon de hele set krijgen voor de prijs van die ene pot.
Een prima zaak. Maar een verdacht lage prijs. 
 
'Het spijt me, maar ik ga het niet doen' liet ik weten.
Daarop gooide hij het over een andere boeg.  
'Heeft u kinderen ?' vroeg hij.  


'Ja, een dochter', antwoordde ik eerlijk. 

Wel, misschien kan u haar een plezier doen met zo'n set? 
'Nee hoor', zei ik overtuigd. ' Pot- en pansgewijs is ze al helemaal uitgerust'.
Maar goed dat ik over mijn kleinzonen gezwegen heb, bedacht ik nog.

 'Is het de prijs die u stoort ? ' wilde hij vervolgens weten.  
Met mijn jeans en mijn losse sweater zag ik er waarschijnlijk sjofel genoeg uit om te veronderstellen dat ik arm was. 
Om de vraag te ontwijken vertelde ik dat ik sowieso niet voldoende centen bij mij had. 
Daarop vroeg hij hoeveel ik nu meteen bij elkaar zou kunnen krijgen. Het soort vraag dat gesteld wordt aan mensen die gechanteerd worden en die dringend een schuld moeten aflossen, als ze willen blijven leven.
  
'150 euro' flapte ik eruit.
Meer om te zien of ik wel zo ver kon afdingen dan om echt zoveel te willen uitgeven.
Ik had al direct spijt van mijn voorstel en begon mijn bod terug in te slikken. Met lovende woorden over die ongetwijfeld uitstekende potten argumenteerde ik dat het toch wel zonde zou zijn om dat geld te spenderen terwijl ik al goeie potten heb. 

Weet u wat, mevrouw ?  Ik zal u die tweede set erbij geven. 
In mijn achterhoofd tuimelden woorden door elkaar:  ebay, kapaza, doorverkopen, tweedehands,  winst, ...' maar ik bleef met mijn voeten op de grond en zei nogmaals 'nee'. 

De man leek mij té gedreven om ervan af te geraken. Hier was een reukje aan. 

Daarop greep hij in de koffer en opende een etui waarin een hele set keukenmessen lag te blinken. 
Hij haalde één ervan uit de etui en sneed er een schilfer mee van zijn nagel.
   Yep, ze sneden wel degelijk. 
Hij stak het mes in mijn handen.  
    Moest ik nu hetzelfde doen  en ook een stukje van mezelf weg schrapen? 
Ik gaf het hem terug.

Kijk mevrouw, deze set betaalt u 150 euro. En ik geef u de tweede doos en een messenset erbij. 

In plaats van 'ja' of 'nee' zei ik: 'Weet u wat u moet doen ? Op een huwelijksbeurs gaan staan, waar mensen komen die nog een uitzet moeten vergaren.' 

Hij deed alsof hij het niet gehoord had. 

'U kan ook één set kopen voor 75 euro, mevrouw? 

'Nee, het spijt me, ik ga het echt niet doen'. 

Toen het tot hem doordrong dat hij aan mij niets zou verkopen,  sloeg hij de koffer dicht.

'Dan zal ik er iemand anders mee plezieren', zei hij ten afscheid.
En zadelde mij zodoende op met een gevoel van een gemiste kans.  
Terecht of niet ? 

Toen ik thuis kwam zocht ik op het internet naar AMC potten. En bij mijn zoektocht vond ik een artikel over regionaal nieuws in Lennik met als titel:   LEURDER VERKOOPT VALSE KOOKPOTTEN VAN TOPMERK.

Opluchting, opluchting. Ik was niet opgelicht.

Vanavond maak ik spaghetti. 
In mijn oude potten. 

 

 

 


 

vrijdag, juli 04, 2014

De grote start ...

...oftewel: Le grand Départ.

Zo praten ze in Engeland over de start van de Tour de France, editie 2014.

Op 5 en 6 juli doorkruisen de renners en de bijhorende Tourkaravaan de Yorskhire Dales.

Bondgenoot en ik hebben dat al gedaan. En we hebben ervan genoten. 
Wij hoefden immers niet te trappelen maar enkel te draaien aan de gashendel van onze driecilinder Triumph Street Triple.

 

Voor ons viel "Le grand départ" op vrijdag 6 juni.

 

DSC_9379.JPG

Het begon met een rit naar de haven van Zeebrugge waar we aan boord reden van de "Pride of York". 

Een douche in onze kajuit,
een snuistermoment in  de taxvrije shop,
een gin-tonic als aperitief,
een uitgebreid avondmaal in buffetvorm,
een streepje muziek in de disco,
een verkwikkend nachtje slaap ...

En dat allemaal terwijl het schip dapper de golven van de Noordzee doorploegt.  

P&O FERRY , noordzee, varen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

's Ochtends varen we  op de rivier de Humber.
We nuttigen een stevig ontbijt, kleden ons om in motorkledij en wachten tot de kapitein vakkundig zijn grote schip in de kleine sluis heeft binnengeloodst vooraleer we in de haven van Hull aan wal kunnen rijden.

Alle activiteiten tijdens de overtocht met zo'n P&O ferry zijn ondertussen zowat routine geworden, maar het verveelt ons nooit.

 aanmeren, sluis, schip,

 

 

 

 

 

Terwijl we aanschuiven voor de paspoort controle valt er motregen uit de loodgrijze hemel. 

We besluiten toch maar regenkledij aan te doen. Een goeie keuze want tijdens de hele rit staan de hemelsluizen wagenwijd open. 

Als we stoppen aan een rood licht maak ik een vuist. Met het water dat uit mijn handschoen druipt kan ik een bekertje half vullen.... Om maar te zeggen hoe nat men kan worden. In Engeland. (Of ergens anders..).

Ons verblijf is dit keer een caravan op een werkende boerderij, Howgill Farm. 
De gastvrouw/boerin komt ons verwelkomen en de deur van de caravan open maken.  
Er is geen afdakje dus er zit niets anders op dan de natte kledij mee binnen te nemen waar ze in de douche en lavabo kan uitdruipen. 
Bondgenoot offert zich op om eerst nog naar het dichtst bijzijnde dorp te rijden om inkopen te doen. Ondertussen ledig ik de koffers en zorgt Mevrouw Spencer voor het eeuwige Engelse troostmiddel: een kop dampende thee. 

yorkshire, boerderij, caravan

 

Ik maak een eerste foto doorheen het raam.

 

 Veel is er van het landschap niet te zien.

 

 

 


Maar na 18 uur klaart het plotseling op. We trekken op verkenning langs de verharde weg die naast de boerderij ligt.

bomenrij

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Het landschap is  mooi !  

yorkshire

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op slag voel ik me meer vergevingsgezind tegenover de regengoden, want zo groen kan het hier alleen maar zijn omdat er voldoende neerslag is. 

DSC_9508.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


We horen alleen klaterende beekjes en blatende schapen.
DSC_9513.JPG


DSC_9522.JPG

 

 

 




De bomen zijn hier reusachtig groot. En veel mooier dan bij ons. 
DSC_9506.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Het hele decor is in stukken verdeeld door talrijke muurtjes van rotsblokken.

Wie heeft die hier zo zorgvuldig ( cementloos !) gestapeld, vraag ik mij af? 

DSC_9578.JPG

 

DSC_9525.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC_9590.JPG

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De zon staat al laag als in de buurt komen van de ruïnes van Barden Moor.

Barden Moor 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Boven de weide naast de rivier Wharfe hangt een witte nevel. 

grasland, nevel

strijklicht, onkruid

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De avond valt, onze maag laat zich voelen.
Tijd om terug te keren naar de caravan. 

DSC_9617.JPG

zondag, juni 22, 2014

Tour de France, niet in France

Mogelijks zit de nationaliteit van de vorige winnaars  (Froome, Wiggins ) er voor iets tussen.
Mogelijks speelt het budget van 27 miljoen pond een rol. 

Feit is dat de komende Tour de France  niet van start gaat in Frankrijk, maar in Engeland. 

tour de france 2014












Bondgenoot vond dat een mooie kapstok om er een reisverhaal aan op te hangen. 

Hij boekte een overtocht van Zeebrugge naar Hull bij P&O ferries en zocht op het internet een locatie waarmee we centraal genoeg gehuisvest waren om makkelijk de eerste etappes van de Tour te kunnen rijden. 

Met de motor wel te verstaan, niet met de fiets.     
    We zijn wel sportief, maar niet in die mate .                                                                                                                                                                                                     Triumph Street Triple 

 

   




   

 

 

 

 

 

 

 

Ondertussen zijn we terug thuis.
Met massa's foto's en videomateriaal.
En met de voorspelling dat de start van de Tour de France, editie 2014, alleszins mooi en spannend zal worden.

Maar veel zal afhangen van het weer.  
 tour de france 2014, regen

Als het weer tegenvalt (zoals het deed toen wij daar aankwamen), zal het gerucht dat het in Engeland ALTIJD regent, weer hardnekkig en voor lange tijd de kop opsteken.

  



Als het weer echter meevalt ( zoals het een paar dagen later ook voor ons deed), dan garandeer ik u dat er veel mensen met open mond naar het scherm zullen zitten gapen en zich afvragen: Is dát Engeland? Is het daar echt zo mooi ?  Hoe heet die regio  alweer ?  ... 



tour de france 2014






































Die regio heet  Yorkshire. En ja, het is daar zo mooi.
Vooral in de Yorkshire Dales ( de valleien van Yorkshire, zeg maar) want dat is een Nationaal Park en in Engeland wil dat veel zeggen. Meer dan hier, in ieder geval.  
 
Wie de boeken van de zussen Brontë heeft gelezen (Jane Eyre, Wuthering Heights) weet over welke dramatische landschappen we spreken.
Wie het zich niet kan voorstellen, kan de komende dagen hier terecht.

Voor foto's, prentjes en nog meer foto's. 
Met tekst en uitleg.

donderdag, juni 19, 2014

Het grote dilemma

Als alles normaal was verlopen, dan waren Bondgenoot en ik eind mei met de motor naar Schotland vertrokken voor een 14 daagse vakantie. 
Maar alles verliep verre van normaal...

Wie zei er ook al weer dat het Leven iets is dat je overkomt, terwijl je andere plannen maakt ?

In  maart werd bij mijn vader acute leukemie vastgesteld.
Toen hij werd opgenomen nadat hij was gevallen en niet meer op eigen kracht recht kon, besloot ik om een arbeidspauze in te lassen. Loopbaanonderbreking voor medische bijstand, heet het officiëel. Je hebt er een attest van de behandelende arts voor nodig, plus de goedkeuring van je werkgever en van de RVA. 

Sedert 7 april werk ik dus niet meer en heb ik eigenlijk een beetje een vakantiegevoel. (Tenminste, als ik niet nadenk over de redenen waarom ik niet op het werk ben.)   
 
Mijn vader was zo vermoeid en zijn weerstand zo verzwakt dat hij in het ziekenhuis een longontsteking opdeed en een schimmelinfectie kreeg in zijn mond en slokdarm. Slikken en eten was zo pijnlijk dat hij een Morfinepomp nodig had. Door die pijnstilling was hij zo verward dat hij ons niet meer herkende. Hij droeg pampers en kreeg enkel nog voeding via een infuus.
Wij en ook de dokters vreesden het ergste.
Maar de massieve antibioticatherapie deed haar werk en beetje bij beetje raakte hij er toch weer bovenop.

Toen de maand mei zich aankondigde, bracht Bondgenoot het woord 'vakantie'  voorzichtig ter sprake. 
'Zal ik mijn verlof annuleren of verplaatsen?' wilde  hij weten. 
Hoe kon ik antwoorden? Ik had geen glazen bol waarin ik kon zien hoe het verder zou evolueren.
'Laat ons afwachten', zei ik.

De weken vorderden en de spanning werd groter.    
Terwijl ik er totaal geen zin in of behoefte aan had , keek Bondgenoot heel erg uit naar ons verlof.  
Ik zag zijn kant van de zaak en hij begreep mij volkomen, maar we geraakten niet verder. 

'Ik wil geen twee weken weg' begon ik, een paar dagen later.
'Oké', reageerde Bondgenoot, 'dat begrijp ik. Ik zal de eerste week gewoon thuis blijven en mij bezig houden met allerlei achterstallige klusjes op te knappen. Daarna zien we nog wel.'

Als we wilden gaan, zouden er dingen moeten geregeld worden en het werd stilaan tijd daarvoor. 

De toestand van mijn pa verbeterde.
Er werd een port à cath geplaatst ( een onderhuids 'poortje' dat makkelijk kan aangeprikt worden voor bloedafname of toediening van intraveneuze vloeistof of medicatie) en de dag erna mocht hij naar huis. 
Vakantie nemen werd opnieuw een mogelijkheid, hoewel ik die nog niet hartelijk verwelkomde. 
Wat als er iets gebeurde, terwijl we weg waren ? 
Maar de gezondheistoestand van mijn vader verbeterde verder en hij wilde niet dat wij thuis zouden blijven voor hem. 

Bondgenoot begon het één en ander te regelen, met de mogelijkheid van annulatie. Ik gaf hem carte blanche voor de bestemming maar begon toen te twijfelen of het wel mocht, reizen tijdens verlof voor medische bijstand ? Een belletje naar een RVA kantoor stelde mij gerust.  
En toen mijn vader bij de eerstvolgende controle zelfs geen transfusie van bloed of bloedplaatjes moest krijgen, was ik verzoend met het idee om er toch één week op uit te trekken en hem achter te laten in de zorg van mijn moeder, mijn zussen en een thuisverpleegkundige.  

De voorbij  (12) maanden waren emotioneel zwaar geweest.  Ik merkte dat ik heel vermoeid was en, als ik eerlijk was, waarschijnlijk op de rand van een depressie stond. Een week weg zou mij goed doen. 

 

dinsdag, juni 17, 2014

Pauze nemen

Mijn vader wordt in augustus 84 jaar. 
Tenminste, dat hopen we, want een paar maanden geleden  kregen we te horen waarom hij de laatste tijd zo snel vermoeid en buiten adem is: hij lijdt aan acute myeloïde leucemie.  Een vorm van kanker van het beenmerg waardoor de vorming van gezonde bloedplaatjes en rode en witte bloedcellen verstoord raakt.

Dat nieuws kregen we  begin maart.  Een jaar en twee maanden na de dood van mijn broer Paul.  Zijn overlijden kwam totaal onverwachts.  De dood van mijn vader zal anders zijn, bijna 'aangekondigd', maar desondanks even pijnlijk en hartverscheurend. 

 'Er is niemand die blijft leven, hé? ' grapte hij nog dezelfde middag van de diagnose.  

Hij heeft gelijk, natuurlijk. Iedereen zal ooit sterven. We weten alleen niet wanneer. Net zomin als we dat vroeger wisten. Alleen zijn we nu iets zekerder dat voor mijn pa het afscheid dicht(er)bij komt. 

De grote vraag is : hoe ga je daar mee om ? 
Maximaal profiteren van de resterende tijd is een logisch antwoord. Maar tussen theorie en praktijk staan weer allerlei hindernissen en obstakels.
Zo is een grote reis maken uitgesloten want hij moet elke week naar het dagziekenhuis voor controle en chemotherapie. Soms krijgt hij een transfusie met bloed of bloedplaatjes. (Hij kreeg er ondertussen al 22 zakjes).
Genieten van het leven door bijvoorbeeld op restaurant te gaan eten ?  Ligt niet in de aard van mijn ouders, die spaarzaamheid met de paplepel naar binnen kregen, tijdens de oorlogsjaren en erna. Ze deden het vroeger niet, ze gaan er nu ook niet aan beginnen.
Er is de vermoeidheid waar we rekening moeten mee houden. Plus zijn verhoogde vatbaarheid voor infecties. 

En zijn eigen wil en wensen tellen ook natuurlijk. 
Thuis zijn en in zijn tuin zitten, zijn de dingen die hem momenteel het meest plezier doen. Maar die hem eveneens verdriet bezorgen. Omdat hij het werk niet meer aankan. En omwille van het besef dat hij dat alles zal moeten achterlaten. 



Alles bespreekbaar maken. Het klinkt heel mooi, om alles wat je bezig houdt openhartig te verwoorden. In Amerikaanse films slagen ze daar altijd wonderwel in.  Maar het is niet zo evident. Mijn pa is nooit een man geweest van veel of grote woorden. Een blik of een grijns kon volstaan.  Misschien wordt dat anders in de komende maanden. 

Vooral samen tijd spenderen doen we nu. Gewoon, er zijn.  

De mogelijkheid bestaat, dus ik maak er gebruik van: loopbaanonderbreking voor medische bijstand. 
Ik heb mijn werk en Brussel adieu gezegd en breng nu 90 % van mijn tijd in mijn geboortedorp door. Ik pendel tussen mijn ouderlijk huis en dat mijn dochter waar de omgang met mijn twee kleinkinderen zorgt voor een zachte buffer tegen de harde schok van het komend verlies.   

Familie ?
Ik ben blij dat ik ze heb.  

  

dinsdag, juni 03, 2014

Kleine jongens worden groot .

Spruitje is  nu Spruit geworden, ...spruitje 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...want hij heeft er een broertje bij.

En ondergetekende, oma Zenobie, is bijzonder fier op haar kleinkinderen.

DSC_8647.JPG

woensdag, november 27, 2013

Een hete brok.

BOEM !!!  

Weet u nog, 4.5 miljard jaar geleden?

Toen was er (n)iets.

En het ontplofte. 
 
Bij die grote knal zijn de zon, sterren en planeten ontstaan. En een massa brokstukken, die door niemand (God bijvoorbeeld) opgeruimd werden en eindeloos in de ruimte bleven rondjes draaien waar ze een wolk van kleine hemellichamen vormden.   

Af en toe maakt zo'n brokstuk zich uit die wolk los en komt naar de zon toe.  
We spreken dan over een 'komeet'.

Wie dicht bij de zon komt, krijgt het warm.  Kometen dus ook. En het gaat zo snel dat het ijs in hun kern geen kans krijgt om te smelten maar meteen overgaat van vaste vorm naar gasvorm. Hierbij wordt ook stof de ruimte in gejaagd. Dat stof weerkaatst zonlicht waardoor de hete brok ijs een lange staart krijgt. 

komeet, staartster, Ison, hete brok


Op 21 september 2012 zaten twee Russen met straffe instrumenten aandachtig naar de hemel te kijken, toen ze zo'n witte staart zagen. 

Niet zo'n wonder, want er worden elk jaar tientallen kometen ontdekt.









Ze noemden deze staartster C/2012 S1 maar iedereen spreekt over komeet Ison, omdat het International Space Optical Network voor de ontdekking zorgde. 


Morgen is de grote dag voor Ison. Dan passeert ze langs de zon.  
Zal ze smelten?  Of overleven en een schitterende exit maken ?

Wie ook benieuwd is moet vóór zonsopgang opstaan, naar een verlaten plek rijden waar geen lichtjes branden en naar het Oosten turen. 


Spannend !

woensdag, oktober 02, 2013

Redenen om te lachen.

De man op onderstaande foto heeft alle redenen om te lachen.
Sir Richard Fitzherbert

De boerderij achter hem en alle weilanden errond, in het prachtige Peak District, zijn van hem.

Maar hij is geen boer. Dus hij woont daar niet.  
bomen.jpg 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit prachtige landhuis is ook van hem, maar hier woont hij evenmin.
huis 2.jpgNoch hier. 

huis 3.jpgsnoepw 1.jpg

 

 Hier woont hij ook niet. In deze snoepwinkel, die eveneens van hem is.    
        snoepw 2.jpg

   











Hoewel hij geen beenhouwer is, is deze slagerij ook van hem.
Maar hij woont hier evenmin.   
beenhouwerijbeenhouwerij 








Hij woont ook niet in deze cottage. (Hij verhuurt ze als vakantiewoning.) 
De huizen aan de overkant behoren ook tot zijn bezittingen.

vakantiewoning.jpgdorp .jpg













De tea-room, ondergebracht in een gerenoveerd koetshuis,  en de kerk er tegenover, zijn eveneens van hem.

tearoom.jpgMisschien is het u al opgevallen dat alle huizen in het dorp eenzelfde kleur donkergroen hebben op hun deuren, poortjes, dakgoten of ramen ? 
Dat komt 
omdat de man op de foto zijn eigen kleur heeft. Zodat al die woningen makkelijk herkenbaar zijn als de zijne. 

dorp 3.jpg 








Eigenlijk is het niet zo moeilijk: het hele dorp is van hem. 

En waar, vraagt u zich af, woont de heer in kwestie dan wel ?
Hier, in Tissington Hall. 

tissington hall 1.jpg 





















tissington achterkant.jpg 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hij erfde dit statige landhuis toen hij 24 jaar oud was. Samen met het hele dorp en de bijhorende 8 boederijen en 40 huizen. Een landgoed van 1900 acres (7.700 m²)
Reden om te lachen, dus.
Wel nee, niet helemaal, herinnert Richard Fitzherbert zich.
Hij zette zich neer en weende toen hij het nieuws van de erfenis te horen kreeg.

Ten eerste omdat er enorme sommen successierechten mee gemoeid waren. 
Ten tweede omdat Tissington Hall gebouwd werd in 1609 en dus stillaan een paar gebreken vertoont die moeten hersteld worden. De  48 schoorstenen moeten onderhouden worden, de 12 slaapkamers zijn verouderd, de 7 badkamers bieden geen hedendaags comfort, de ramen zijn onvoldoende geïsoleerd, enz...
Dankzij de verhuur van de woningen en de inkomsten van de boerderijen slaagt het landgoed erin om min of meer het hoofd boven water te houden. Maar de kost blijft aanzienlijk. Alleen al voor verwarming van het huis bijvoorbeeld bedraagt het kostenplaatje 16.000 pond per jaar.

Verkopen was geen optie. 
Sir Fitzherbert, die ook de titel van ninth Baronet erfde, vindt dat hij een zekere verantwoordelijkheid heeft als behoeder van historisch erfgoed.
"Als een huis al meer dan 400 jaar in jouw familie is, wil jij niet degene zijn die het van de hand doet" legt hij uit. 
tissington hall,peak district,rijk,landhuis,erfenis,boerderijen,cottage,vakantiehuis,dorptissington hall,peak district,rijk,landhuis,erfenis,boerderijen,cottage,vakantiehuis,dorpEén van de mogelijkheden om minder belastingen te betalen op een erfenis is het landgoed open te stellen voor publiek.

Maar ook aan die oplossing zijn regels verbonden (minstens 28 dagen per jaar open zijn, bijvoorbeeld) en kosten (bordjes met bewegwijzering, toiletten,  afsluitingen, parking, beveiliging, personeel dat de rondleidingen doet, enz...)  en ongemakken (verlies van privacy).

tissington hall,peak district,rijk,landhuis,erfenis,boerderijen,cottage,vakantiehuis,dorptissington hall,peak district,rijk,landhuis,erfenis,boerderijen,cottage,vakantiehuis,dorp

 

 

  

 

 

 

Om extra inkomsten te genereren stelt Sir Fitzherbert zijn landgoed ook beschikbaar voor recepties en trouwfeesten. 
In de tuin staat daarvoor een grote feesttent opgesteld.   Maar ook hiervoor is hij gebonden aan regels en strenge toelatingsvoorwaarden.

Sir Fitzherbert benijdt de mensen die een gewone job hebben. 's Morgens opstaan, om 9 uur op kantoor, om 17 uur terug buiten en naar huis.

Dat is wat hij zegt.
U moet  hem niet per se geloven. 
 

Mij mag u wel geloven, als ik beweer dat Tissington Hall een bezoekje waard is.
Tissington en het hele Peak District, in Groot Brittanië. 

Allen daarheen !







zaterdag, september 14, 2013

Peak District 22 juli 2013

asfaltweg, Moor RoadDit beeld was niet helemaal nieuw voor mij want voor we vertrokken had ik stiekem al eens geloerd op Google Earth.
Naar Moor Road, de straat waar ons logement ligt, in Great Longstone, Centraal Engeland.





Onze gastheer zegt ons dat we een mooi uitzicht zullen hebben op de omringende velden, als we gewoon Moor Road volgen en de heuvel op gaan.


Een mooi uitzicht.... Dus, kans op mooie foto's ? 
Meer aanmoediging heb ik niet nodig om mijn wandelschoenen aan te trekken en mijn camera te pakken.   
Bondgenoot vergezelt me. Hij voelt zich hier in zijn nopjes en ik begrijp waarom. Zo'n landelijke, rustige omgeving!

We genieten volop van ons traag tempo. 

bloemWe zijn in vakantie-modus en doen alles rustig aan. 

We nemen de tijd om op dingen te letten waar we anders achteloos zouden aan voorbij gaan.


Bloemen bijvoorbeeld. 




Het is weer warm en er hangt een lichte nevel over het land. 

Hopelijk zal daardoor het uitzicht niet tegenvallen daarboven op die heuvel. 
weide, Peak District,


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





Eénmaal boven moeten we over zo'n metalen buizenwerk, dat in de weg is ingewerkt. Een zogenaamde cattle grid.

cattle gridKoeien, ezels of paarden durven niet over die buizen stappen, dus ze blijven binnen de omheinde zone zonder dat er een hek hangt.  Met een auto, fiets of motorfiets kan je er wel over. (Alleen  goed opletten voor gladheid, dus niet schuin erover rijden of remmen). 


De mist onttrekt een deel van de horizon aan het zicht. Maar ondanks dat is het mooi. Die uitgestrektheid. En die stilte.  
Pas als je goed luistert, merk je dat het eigenlijk zo stil niet is. 

We horen krekels en zoemende insecten, het gepuf van een vermoeide  tractor, vogels, het gebries van paarden in de verte en het geritsel van de wind in dor onkruid.

We zetten ons neer in het gras en voelen hoe de zon haar best doet om de mist te verjagen.
Peak District


 

 

 

 

 

 

 

 

 





Hoe mooi het hier ook is, we kunnen hier niet blijven hangen.
We hebben een afspraak met de dame die de public relations van het Peak District verzorgt.
Mevrouw  Jeanette Sykes heeft met ons afgesproken in een naburige pub. 
We lopen Moor Road weer af, voorbij Field House Cottage en slaan rechts af. 
wandelen,vakantie,peak district,rust,landelijk,moor road  
 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 


Ook hier zijn weer statige, oude bomen te zien in het glooiende landschap.
Wat een zicht !
Na een paar kilometer wandelen, komen we bij de plaats van afspraak.

De Packhorse Inn. pub, The Packhorse Inn

Er hangt een bord waarop in grote letters staat dat kinderen, honden en modderlaarzen welkom zijn.

Sympathiek, nietwaar ?

 

De zaak is, zoals te verwachten, gezellig ingericht. Ook hier hangen de suggesties te lezen op een krijtbord. Het aanbod is groot, waardoor de keuze des te moeilijker wordt.  

Packhorse Inn

suggesties, krijtbord, menu

  

 

 

 

 

Ik ben Belg, ik kies voor een malse biefstuk met frietjes.  Bakewell Pudding


Als dessert proef ik een streekgerecht: Bakewell Pudding.

Het smaakt lekkerder dan ik had verwacht.

Of komt dat door dat extra bolletje ijs? 





Na de maaltijd wandelen we naar Field House Cottage terug, om de motorfietsen te halen.
Mevrouw Sykes  heeft met ons afgesproken in Buxton, waar ze ons wil gidsen. Tegen zo'n aanbod kunnen we geen neen zeggen.

We parkeren op dezelfde plaats als de vorige keer en lopen via de winkelstraat naar het centrum en de Buxton Baths.
Buxton Baths

 wandelen,vakantie,peak district,rust,landelijk,moor road

badstoel  

 

 

 



tegels
De galerij, waar nu winkels gevestigd zijn,  heeft dankzij de originele tegelwand veel van haar vroegere glorie behouden. 
En buiten herinnert de overdekte wandelgang in glas en gietijzer aan lang vervlogen dagen.  

wandelen,vakantie,peak district,rust,landelijk,moor road













We lopen voorbij een oude apotheek, waarvan het interieur in de laatste honderd jaar onveranderd is gebleven.
apotheekapotheek,

 

 

 




 

 

Op een gevel van een leegstaand huis in de buurt zijn nog prachtige art-nouveau tegels te zien. 

art nouveau tegels
univ.JPGVervolgens lopen we ook eens binnen in het Devonshire Hospital en  het gebouw waar de universiteit gevestigd is. 

 

 

Vroeger waren hier stallen. Ze waren in een cirkel gebouwd en een slimme architect heeft later die hele constructie van een koepeldak voorzien. Het restaurant, dat bij de universiteit hoort  heet dan ook toepasselijk The Dome.
koepeldak

 Mevrouw Sykes vraagt ons om in het midden te gaan staan en te letten op te akoestiek, terwijl we spreken.  

Wat we zeggen - en we spreken niet eens luid-is in de ganse ruimte hoorbaar. 


'Amazing ...' zeg ik. Maar dan voel ik mij Astrid Bryan en ik zoek snel een andere formulering. 'This is realy surprising...'. 

Eenmaal buiten lopen we terug richting The slopes (het park op de heuvel), maar we slaan rechts af.
Zo komen we langs The Crescent.

hotel crescentEen gebouw dat in volle renovatiefase verkeert en uiteindelijk een vijfsterrenhotel zal worden.  
 

The Crescent

 

 

 

 

 


Op één van de panelen die de werf omschermen hangt een interessante affiche.
Er staat te lezen dat er in Middeleeuwse tijden, aan de rand van het kleine nederzetting Bucstanes een badplaats was, gevoed door een bron. Een een heilige bron, gewijd aan St Anne. 

Ook omliggende gebouwen krijgen een opknapbeurt en zullen in de toekomst toeristen herbergen.
Daar hoopt men in ieder geval op, want Buxton heeft veel te bieden.

Eén van de aantrekkingspunten is het Operahouse. operaOperahouse 
 









Een marmeren vloer met mozaïek, fresco's op het plafond, gietijzeren radiatoren, koperen leuningen op de massieve deuren. 
Alles straalt klasse uit.

Naast het operahuis ligt een lange overdekte serre, die verdacht veel lijkt op die van de Kruidtuin in Brussel. Wie heeft afgekeken bij wie ?
serreTegen betaling (= een manier om de armen  buiten te houden) kon men hier komen wandelen als het regende. 

Ook het park dat ernaast ligt was omheind, maar door gebrek aan grondstoffen in de eerste wereldoorlog, had men het ijzer van de hekkens nodig en werd het park toegankelijk voor iedereen. 

park 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

park 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


kiosk, park 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

buxton, Old Hall HotelOnze wandeling door het park brengt ons bij  het  Old Hall Hotel.
Naast de ingangsdeur hangt een paars bord met de vermelding: 'Mary, Queen of Scots stayed here' met de jaartallen 1576-1578.
Heel lang geleden dus...

deurklink, art nouveau
We lopen even binnen om de sfeer op te snuiven. 

Er zijn veel authentieke elementen bewaard gebleven.

Zoals de deurklinken en pure art-nouveau stijl.

Na een verfrissend drankje op een terras nemen we afscheid van Mevrouw Sykes.

 

 

Op weg naar de motorfietsen komen we langs de bron waarvan ik eerder de affiche zag. 
De bron van St.Anne.
                          bron
Iemand is er bezig met vullen van platic flessen.

We kunnen natuurlijk niet nalaten om snel ook eens te bukken en onze mond onder de waterstraal te houden.
Het smaakt ... naar water.  

wandelen,vakantie,peak district,rust,landelijk,moor roadEven later zijn we terug bij ons vertrekpunt.
 
De stad ziet er verlaten uit, nu alle winkels dicht zijn en de toeristen weg.



Tijd voor ons om ook naar huis te gaan. 

 

donderdag, september 05, 2013

Over nieuwe koningen en oude dingen

Zondag 21 juli 2013. 

Bondgenoot en ik zijn met vakantie in het Peak District, in het midden van Engeland.
Een prachtige streek die haar historisch en landelijk karakter behouden heeft, onder andere dank zij de strenge regelgeving over nieuwbouw en renovatie.

Zo horen we van onze gastvrouw, dat het 18 jaar geduurd heeft voor haar broer de toelating kreeg om het krotje huisje dat vroeger op dit adres stond, uit te breiden met een nieuwbouw. (De cottage waar wij verblijven deed dienst  als logement tijdens de verbouwingen.) Maar tegen dat het huis af was, waren zijn kinderen groot en had hij het huis niet meer nodig. Zodoende heeft zij het gekocht en is ze met plezier van het drukke Londen naar haar geboortestreek teruggekeerd. 

Zo gaat het dikwijls, nietwaar ? We beschouwen veel dingen als vanzelfsprekend. En het is maar nadat we ze konden vergelijken met iets anders, dat we ze ten volle appreciëren. 

We hebben een hele lijst 'bezoeken' af te werken, vandaag.
Street Triple Triumph,







Terwijl we de motorfietsen klaar maken voor onze dagtrip, komen onze gastheren naar buiten om ons goeie morgen te wensen. 
'Jullie krijgen vandaag een nieuwe koning !' voegen ze er nog enthousiast aan toe.

O ja, da's waar. Filip wordt vandaag tot koning gekroond. Mathilde wordt koningin.
'Yes ... ' antwoorden Bondgenoot en ik ' ...but, to be honest, we couldn't care less.' Het kan ons eerlijk gezegd niet schelen.

Zo'n opmerking zal hen vreemd in de oren geklonken hebben (de meeste Britten zijn heel koningsgezind.) Maar het is de waarheid.  

Eerste bestemming vandaag is Rowsley, waar er een carbootsale plaats vindt. Letterlijk: een autokofferverkoop.  Een rommelmarkt, met andere woorden.
Ik heb natuurlijk  op voorhand, thuis, het internet afgezocht naar mogelijke data en plaatsen in de buurt, waar ik mij kan overgeven aan mijn favoriete hobby. 
Rowsley is minder groot dan ik verwacht had. carbootsale


Er is niet zo bijster veel te zien en er zijn geen schatten te vinden, maar dat is niet erg. 

Het decor maakt al veel goed.
En ik moet trouwens rekening houden met onze beperkte transportmogelijkheden. 

Als we weg gaan van het terrein laat Bondgenoot zijn goedkeurend oog vallen op een typisch Britse klassieker: een mini.
Mini Cooper                            

                                  

  "Ja, hij is schattig", geef ik hem gelijk
(... maar hij kan niet tippen aan ons Adorabeltje...)
 
  





Volgende bestemming is Crich Tramway Village, waar we een 'Edwardian event' zullen bijwonen. 
Dat belooft een reis naar het verleden te worden. 

'Edwardian' verwijst naar de Engelse Koning Edward VII, die regeerde van 1901 tot 1919. 
(De periode daarvoor, toen zijn moeder de scepter zwaaide, van 1837 tot 1901, staat bekend als Victoriaans.)

We voeren de gegevens in, in de GPS en laten ons via kleine, avontuurlijke wegen leiden naar Crich.
Die naam is afkomstig van het oud-Britse woord 'cruc' dat heuvel betekent.
Mogelijks maakte de heuvel in Crich in de 16° eeuw deel uit van een ganse ketting waarop lichtbakens stonden om te waarschuwen tegen de naderende Spaanse Armada.  


Als we dichterbij komen zien we een toren staan, op de heuvel. uitkijktoren,

Even later lezen we op een richtingaanwijzer dat dit 'The Sherwood Foresters War Memorial' is. 
Een gedenktoren opgericht ter ere van de duizenden mannen die sneuvelden in de eerste en tweede wereldoorlog en die deel uitmaakten van het Nottinghamshire en Derbyshire Regiment.

Vanuit de toren zien we de steengroeve naast de heuvel, het omringende landschap doorheen de warme mist en de parking van Crich Tramway Village, waar we straks onze Triumph zullen achter laten.
groeve.JPG crich torenzicht.JPG                                






 




Bij het wegrijden laat Bondgenoot opnieuw zijn oog vallen op een klassieker.

MGEen MG dit keer.

"Mooi". 
(Maar ik zou toch niet willen ruilen voor ons
Adorabeltje.) 

We rijden de heuvel af en komen zo in Crich Tramway Village terecht. 
Dit dorp- eigenlijk meer één lange kasseistraat- werd grotendeels nagebouwd. 

tramway.JPGHet huisvest een museum voor trams van over de hele wereld (het lijkt zelfs een beetje op het trammuseum in Brussel, langs de Tervurenlaan), een pub, een bistro en winkeltjes waar men snoep, boeken en souvenirs kan kopen. 

museum 3.JPGmuseum.JPGtram  

 

 

 

 


 

 

In het museum zelf is er een lezing aan de gang over de Titanic. Ik snap eerst de link niet maar dan bedenk ik dat de Titanic ten onder ging op 15 april 1912. Een Edwardian event dus...
We blijven eventjes luisteren en naar wat originele foto's kijken, maar dan willen we verder op verkenning.

De sfeer van het Edwardiaanse tijdperk wordt nog het best uitgelokt door de aanwezigheid van vele mensen in klederdracht uit die periode.

edwardian 1.JPGedwardian 3.JPG 

 

 

 

 

 

ewardian 2.JPG 









 

 

 

 

 



Wij laten ons eveneens verleiden tot een ritje met één van de elektrische trams. Onder het prachtige afdak, in gietijzer en gekleurd glas, wachten we geduldig onze beurt af.afdak.JPG 
tram 1.JPG 









Op de terugweg stappen we halverwege het traject al af.
In een tent kan je er luisteren naar verhalen over de eerste oorlog.
Bondgenoot krijgt van een Schot in kilt uitleg over de wapens die gebruikt werden, terwijl ik van iemand in verpleegsteruniform te horen krijg hoe het er in de veldhospitalen aan toe ging.
wapens.JPGhospi.JPG 









Heel boeiend allemaal maar er zijn nog dingen te zien dus we laten Crich Tramway Village achter en sturen onze motorfietsen richting Cromford.
Cromford, Hoofdstraatvijver, Cromford

 

 

 



 


Naast hotel The Greyhound vinden we plaats om te parkeren. We willen de vijver waar we juist langs reden eens van dichterbij bekijken. 

Als we op de hoek van de straat komen, zien we weerom een oldtimer.  

peak district, auto, Bij ons zou zo'n wagen in een museum staan. Hier worden die oude karren gewoon dagelijks gebruikt. En terecht. Ze zijn mooi om zien (en horen).

Vijf minuten daarna zien we er nog een.
motorfiets,vakantie,peak district,logement,toren,monument,trammuseum,edwardiaans tijdperk
Het is duidelijk dat Engeland een paradijs is, voor wie van oude voertuigen houdt. 


 

Naast de vijver ligt een oude fabriek met een waterrad, dat met mos begroeid is. Het is een restant uit een rijk industrieel verleden.  
waterrad   
Er zijn er meerdere, in deze streek. 

Cromford is slechts één van de plaatsen die deel uitmaakt van de Derwent Valley Mills World Heritage Site. 

De vallei rond de rivier Derwent beslaat tussen
Matlock Bath (in het Noorden) en Derby (in het zuiden) een zone van  24 km waarin een hele reeks van 18de en 19de eeuwse katoenmolens liggen. De machines, om katoen te verwerken of om te spinnen, werden aangedreven door het water van de rivier. Cromford Mill

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 Maar de inplanting van  grootschalige industrie in een landelijk gebied schiep ook de noodzaak aan huisvesting voor de vele arbeiders en managers. Dit was een totaal nieuw concept, vooral uitgedokterd door een zekere Richard Arkwright.
Toen er een overschakeling kwam van water- naar stoomkracht, verplaatste de focus van de industrie zich.  

 

De molens en de bijhorende werkmanshuizen zijn echter bewaard gebleven en behoren nu tot  het Wereld Erfgoed.  

 

motorfiets,vakantie,peak district,logement,toren,monument,trammuseum,edwardiaans tijdperk

 

Arkwright Mill  

 

 

 

 

 

 

 

Het weer is aangenaam, ondanks de bewolking, en we zien een lange wandeling wel zitten. 
We zitten hiervoor op een goeie locatie. Als we de baan oversteken komen we aan het Cromford Canal. 
                                                                                                  motorfiets,vakantie,peak district,logement,toren,monument,trammuseum,edwardiaans tijdperk             cromford Canal

 

 

 

 

motorfiets,vakantie,peak district,logement,toren,monument,trammuseum,edwardiaans tijdperk


 

 


 

 

veldbloemen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Terwijl ik mij vergaap aan de mooie kleur van de veldbloemen langs de waterkant, heeft Bondgenoot weeral een oldtimer gespot. En 20 meter er achter rijdt er nog een, zie ik door de lens van mijn fototoestel.    oldtimer oldtimer     

 

 

 

 

 

 

We wandelen verder langs het rustige pad.

padCromford Canal, Brug, 

 

 

 

 


En dan plots zien we waar al die oude wagens vandaan komen. Er is een meeting aan de gang. Austin Ten Drivers Club, meeting, oldtimers

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Austin Ten Drivers' Clubs houdt een bijeenkomst.

De auto's staan, per categorie, opgesteld in lange rijen.
De ene al wat beter verzorgd dan de andere.


austin tenaustin.JPG 


 

 

 


Straks gaat de jury de winnaars bekend maken. Maar wij wachten niet om het resultaat te horen. 
Ik wil wel nog even tot bij de stand waar ze onderdelen verkopen.
Zo'n oude deurklinkjesdat moet ook mooi zijn in een eiken etaleerkast, denk ik bij mezelf.

Bondgenoot zal die wel maken, als hij met pensioen is.
En ik zal ze wel vullen. Met antieke spullen.

Glunder, glunder.

maandag, september 02, 2013

The Peak District, voor beginners.

Veel mensen willen niet naar Engeland op reis omdat het daar altijd regent. 
Dat wordt gezegd. Maar dat is een misvatting. Die 'altijd' klopt niet.

In het Lake District regent het veel, maar er zijn regio's in zuidoost Engeland waren er even weinig neerslag valt als aan de Franse Rivièra.
De grote waarheid is dat u tijdens uw vakantie  gewoon geluk moet hebben met het weer. Zowel in Engeland, als in ons eigen land. 

V
oor anderen vormt het links rijden  een obstakel.  

Het is een uitdaging, toegegeven, maar geen onoverkomelijke hindernis.
Meer een kwestie van aanpassen.
- Links rijden. 
- In wijzerzin een rond punt nemen. 
- En als u oversteekt eerst rechts kijken. 
Dat valt allemaal goed mee hoor.  Zeker als u met uw eigen, vertrouwde wagen of motor rijdt.  

Nog anderen zien op tegen de overtocht met de boot. 
Wie het kort wil houden kan natuurlijk naar Dover oversteken en de rest van het traject met de auto doen. Maar waarom niet relaxen tijdens een nachtelijke cruise aan boord van een comfortable ferry?

Wij, lang geleden reeds gevallen voor de charmes van ons naburig eiland, kozen daarvoor en boekten een overtocht bij P&O. 

 

Vrijdag 19 juli 2013 

Iets voor 19 uur  rijden we  in Zeebrugge aan boord  van de 'Pride of York.'
(Dezelfde overtocht maakten we toen we naar Schotland reisden, dus ik ken al een beetje de routine.) 

We leggen de motorfietsen vast (volgens de regels van de kunst) , halen de tanktas (en sleutel!) eraf en vervolgens begeven we ons naar het rode of blauwe dek waar we de sleutel van onze cabine krijgen.   motorfiets , Street Triple,                                                              

motorfiets, overzetboot,
Ook dit keer nemen we op 't gemak een douche, trekken andere kleren aan en vieren de start van ons verlof met een Gin Tonic in de bar.

 
Nadat we wat rond gekuierd hebben in de taxvrije winkel, wordt het tijd om in het restaurant te genieten van een uitgebreid buffet.

Vervolgens wandelen we  rond op het buitendek, gaan we luisteren naar life music in de pianobar en loeren nog even naar de jeugd die in de discobar zijn beste beentje voorzet.
Voor wie dit nog niet volstaat als entertainment: er is ook een cinemazaal aan boord van het schip.

De zee is kalm.
We worden zachtjes in slaap gewiegd en slapen als een steen.
Ik toch. (Het schijnt dat sommige stenen geluid maken.)

De volgende dag, zaterdag 20 juli, staan we vroeg op.

We varen op de Humber en in de verte, onder laag hangende wolken, is de lange brug te zien waarover we straks zullen rijden: Humber Brigde.  Humber Bridge 


breakfastNa een uitgebreid Engels ontbijt (of wat had u verwacht?) maken we ons klaar voor de rest van de tocht. 





We trekken onze motorkledij aan en gaan op het buitendek aan de reling staan om iemands stuurmanskunsten te bewonderen.


Vóór we kunnen aanmeren in de haven van Hull, moeten we door een sluis.
De kapitein laat de Pride of York in de richting varen van een zusterschip om haar dan met de achtersteven in de nauwe opening te loodsen. 

port of hull.JPGport of Hull, Pride of Hull

sluis, Hull, stuurmanskunst 

   

 




Gisteren dachten we nog dat wij een van de weinige koppels zijn die met een identieke motorfiets rijdt.  Maar we dachten verkeerd.
Voor ons, in de file voor de paspoortcontrole,  zien we een Britse man en vrouw, elk met dezelfde Harley Davidson.  Maar hun Sportster R (zoals destijds mijn Bertha) is bijna niet te herkennen als dusdanig, door de vele rekjes, houders en  attributen die ze erop hebben vast gemaakt. Harley Davidson sportster     

Goed uitgerust zijn ze wel,  maar of ze door de extra balast nog makkelijk rijden is een andere vraag.
 
In vergelijking  met hun campeerwinkel-op-wielen rijden wij met pluimpjes.




Het aanschuiven voor de controle van de papieren duurt een tijdje, maar eenmaal dat achter de rug kunnen we vlot verder.

Bondgenoot heeft routes uitgestippeld die de grote steden omzeilen en waar we iets meer van het landschap zien. Dat is ook minder stresserend dan op een autostrade opgejaagd worden,  tussen grote vrachtwagens.

Het valt weeral op hoe groot de bomen hier zijn en hoe mooi de omheiningen.
landschap.JPGboom.jpg

 

 

 

 

 


Ondanks zijn naam zijn er in het Peak District geen bergen met scherpe toppen te bespeuren. Het zijn veeleer afgesleten heuveltoppen en steile hellingen, uitgesleten in de ondergrond van zandsteen.

Verder zien we uitgestreikte heidevlakten  en weilanden waarin hagen of rotsmuurtjes natuurlijke grenzen vormen voor grazend vee. 

landschap.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

12 % van het Peak District  National Park is eigendom van The National Trust. Dat is een liefdadigheidsinstelling die ijvert voor het behoud van historisch en landschappelijk waardevolle dingen. ( kustlijnen, molens, bossen, kastelen, pubs, ...)
 
De term nationaal park moet niet letterlijk  genomen worden. Het gebied is wel degelijk bewoond, vooral de zuidelijke White Peak ( de Noordelijke heet Dark Peak) maar er gelden strenge normen om te vermijden dat de regio ten prooi zou vallen aan onverantwoorde projectonwikkeling.
Die strategie werpt zijn vruchten af want éénmaal in het Peak District krijg je de indruk  door een openluchtmuseum te rijden. 
Genesteld tussen Manchester (eerste industriële stad ter wereld) en Sheffield is het Peak District een oase van groen.      
Het landschap is puur natuur waar weinig tussenkomst van mensen aan te bespeuren is.
weg 3.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Langs de goed onderhouden asfaltwegen geen schreeuwerige reclamepanelen of ontsierende straatverlichting. In de dorpen geen chaos van allerlei architecturale stijlen, maar authentieke middeleuws aandoende huisjes en de typische torenloze kerk, omgeven door eeuwenoude  grafstenen. 

kerk.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Verder charmante cottages, statige landhuizen en boerderijen. Allemaal - ook de nieuwe- gebouwd in dezelfde grijze natuursteen, bedekt met dezelfde kleur leien of flagstones en zo veel mogelijk versierd met bloemen en planten.

 huis.jpghuis 3.jpg









Eentonig ? Saai ? Nee, integendeel.
De homogeniteit straalt rust  en sereniteit uit.
Neem de auto's weg en u hebt meteen een kant en klaar decor voor een film uit de jaren 1800- 1900.

beplant.jpgdecor.jpg

  

 

 dorp.jpg  



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Als we in Great Longstone aankomen, houden we halt bij een gezellig uitziende pub: The White Lion.

The White Lion PubeOp een krijtbord buiten staan de suggesties van de dag aangekondigd. 

Er is wel veel lawaai  in de zaak. 

In de ruimte achter ons vieren een twintigtal dames het afscheid-van-een-vrijgezellenleven van één van hen.

lunchWe bestellen een Ploughman's  ( met sla, uiringen, gemarineerde tomaatjes, kaas, chutney, ovenvers brood, vleespastei...)

Als die geserveerd wordt, krijgen we nogmaals de bevestiging dat de slechte reputatie van Engeland op gebied van gastronmie voorgoed tot het verleden behoort.  



We stappen terug op de motor en rijden een kleine kilometer verder Moor Road op. 
Field HouseBinnen de minuut belanden we bij Field House . We rijden de oprit op en parkeren onze motorfietsen voor ons vakantieverblijf: Field House Cottage.

 cottage.jpgcottage 2.jpg

 

 

 

 



De eigenaars  zijn er niet, maar ze hebben een welkomstkaartje voor ons achter gelaten. Samen met vier legverse eieren en een fles melk van een lokale boerderij.

melk.pngField House CottageField House Cottage

 

 

 

 

 

De traditionele inspectieronde van het vakantieverblijf stelt ons zeer tevreden. Field House Cottage is klein maar praktisch-compact ingericht en gezellig.
Een schoolvoorbeeld van hoe je op een kleine oppervlakte toch comfortabel kan wonen.

We kunnen ons eigen potje koken, TV kijken, kleren wassen als dat nodig is, ...
En we zitten op wandelafstand van het dorp met een paar toffe pubs.  
wandelafstand.jpgpub 

Voor de rest zullen we weinig 'thuis' zijn. Daarvoor is er te veel te zien in de buurt.



We halen de bagage uit de koffers en besluiten om eerst inkopen te doen en proviand in huis te halen. Daarvoor rijden we naar Buxton.
  

We parkeren de motorfietsen aan de rand van het centrum, in de schaduw van een hoog viaduct. Via een drukke winkelstraat lopen we in de richting van het centrum.   
viaduct.jpgBuxton centrum

 

 

 

 

 

Buxton, gebouwd rond de rivier de Wye, heette in de tijd van de Romeinen Aquae Arnemetiae.(= het kuuroord van de godin van de grot). 
De stad groeide  in de 18° eeuw onder invloed van de vijfde Hertog van Devonshire die zijn winsten uit de kopermijnen gebruikte om de stad uit te bouwen. Later kwam er nog een opleving,  toen de Victorianen, aangetrokken door de helende eigenschappen van de warmwaterbron, de stad als kuuroord lieten bloeien. 
De stad telt ongeveer 25.000 inwoners  en is verder bekend vanwege zijn Opera House. Er is hier ook een universiteit, gehuisvest in een historisch gebouw.  slope.jpg

We nemen even de tijd om in 'the slopes', het hoger gelegen park', naar het oorlogsmonument te stappen. 

In het gras liggen twee jonge mensen die zich geen moer aantrekken van onze aanwezigheid.                 
love.jpg  

Make love, not war, hé ? 


 

 

 


Vanop de heuvel hebben we een goed zicht op de omgeving.

Op het plein trekt een groep folkloredansers de aandacht van de omstaanders.

folklore.jpg    

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Aan de trappen van het park zien we een blinkende oude Norton staan. Norton



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Groot Brittanië is duidelijk een land met een heel levendige motorcultuur. 
Voorvoermiddelen uit lang vervlogen dagen, zowel auto's als motorfietsen, worden hier liefdevol gekoesterd. 
Dat doet er ons aan denken om nog even naar Matlock Bath te rijden. Die stad schijnt in het weekend een pleisterplaats te zijn voor motorrijders.         

oud.jpgbrug.jpg









 

Zodra we Matlock Bath binnen rijden zien we dat die bewering klopt. De hoofdstraat langs de rivier is afgezoomd met een kilometerlange rij motorfietsen.
Op de terrasjes zitten meer mensen in motorpak dan in gewone kledij. matlock bath.jpg






 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Terwijl wij ons tegoed doen aan een portie fish & chips, zien we sommige motorrijders vier, vijf keer langs rijden. We vragen ons af wat hen het meest plezier doet: het motorrijden of het gezien worden ? We vermoeden het laatste. 

moto's.jpgmoto 2.jpg

 

 



 



Als we terug bij onze motorfietsen komen, twee witte Street Triple's van Triumph, vraag ik quasi-ernstig aan Bondgenoot:  'Zullen we deze eens testen ?'


Hij grijnst alleen maar.
Ik weet dat hij, van alles wat we hier gezien hebben, met niets zou willen wisselen.

Langs rustige wegen rijden we terug naar Great Longstone. 
De streek is prachtig, de wegen zijn goed, het weer is  prima ( af en toe bewolkt maar warm). 
rustig.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onze vooruitzichten zijn veelbelovend.  

 

maandag, augustus 26, 2013

Over blote tweelingen en zonnekloppers

Ja, dit is nog maar eens een reisverslag.  (Men zou haast denken dat ik niets anders doe dan ganse dagen rond tsjoolen, hé?)

En dit is tevens een reisTIP. (Behalve voor zij die houden van Benidormtoestanden of bakken en braden op een strand.)

 
Bondgenoot en ik hebben een verborgen parel ontdekt.
The Peakdistrict.

Hoe zijn we daar op gekomen ? 

Heel simpel.
We houden allebei van Engeland, dus we pakten die kaart erbij tijdens onze  kiescampagne.  En omdat we veel natuur wilden, zochten we naar de 'groene vlekken'.   
 
peak district


Zo vonden we dit nationaal park, (het oudste van Engeland) genesteld tussen Manchester en Sheffield. 



Deze locatie,  in 't midden van Engeland, is  gewoon perfect voor een korte vakantie.

 



We hadden maar een week dus het mocht niet te ver en niet te vermoeiend zijn.Zeebrugge-Hull, P&O ferries,


Als we een overtocht boeken bij P&O begint de ontspanning van zodra we in Zeebrugge aan boord rijden van de ferry, wisten we uit ervaring. (de reis naar Schotland, zie archieven).

En na een rustig nachtje dobberen op het water
hebben we 's anderendaags, bij aankomst in Hull, maar
een kleine 160 km meer te rijden tot onze bestemming. 

Een makkie.


We zagen 19 juli met sneltreinvaart op ons af komen. 
Niet dat we niet verlangden naar de start van ons verlof, maar nu we allebei onverwacht een "blote moto" gekocht hadden, zaten we nog met een klein probleem: de bagage.

Een naked bike, zoals de Street Triple van Triumph, is niet uitgerust om koffers, valiezen, bazatsen of kabba's te vervoeren. Hij is gebouwd voor snelheid en performantie. Strak, gestroomlijnd, aerodynamisch. Je moet dus  niet zoeken achter een of ander 'uitsteeksel' waaraan je een elastiek of snelbinder zal kunnen vast maken.       

Een tanktas kan er altijd wel op, maar die is maar groot genoeg voor een fototoestel en wat paperassen. 
We hadden meer nodig.

Vorig jaar hadden we elk twee zijkoffers en een tanktas, plus een topkoffer. 
Maar -laat ons eerlijk zijn- tijdens vorige reizen hadden we ook telkens te veel mee. Boeken die niet gelezen werden, wegens geen tijd. Rokjes die niet gedragen werden, wegens slecht weer. Schoenen die enkel bij dat rokje pasten. Enz...
Daarom wilden we eens experimenteren met wat minder bagage. 
 

Bondgenoot besloot dat hij als enige zijn motor zou ombouwen (koerspaard wordt- tijdelijk- muilezel), zodat ik zorgeloos 'licht' kon rijden, met enkel mijn tanktas.  

Een week voor ons vertrek kroop hij in zijn overall en begon te meten, gaatjes te boren, te slijpen, te lassen en ... te glunderen, toen bleek dat zijn knutselwerk bleef hangen. mocht gezien worden.  
Om uit te vissen of zijn constructie  ook betrouwbaar was vulde hij de koffers van zijn motor met 12 brikken volle melk en reed ermee over een resem hobbelige kasseiwegen. Ik volgde om te zien of hij geen spoor van melk of onderdelen achter liet.   Grapje ! Natuurlijk niet. ( Hij kent de anatomie van een motor beter dan een chirurg het binnenste van een mens.)   

Triumph Street Triple, Bagage, koffers

Op de foto ziet u de bijna-identieke tweeling en krijgt u al een voorsmaakje van het decor waarin wij ons verplaatsten.

Wie daaraan genoeg heeft om ook eens door the Peak District te willen trekken kan meteen zijn overtocht boeken bij P&O, via volgende link. 
 http://www.poferries.eu/index.html

Wie meer bewijsmateriaal nodig heeft, kan de komende dagen op deze blog terecht.



 

zaterdag, augustus 10, 2013

Hoera, we hebben een tweeling !

Vooraleer u rose en blauwe wol boven haalt om sokjes te breien, eerst even verder lezen aub. 


Bondgenoot heeft een nieuwe motor gekocht.
Een StreetTriple van Triumph.

Voor de kenners hoef ik geen uitleg te geven, die kunnen rustig verder kwijlen, terwijl ik deze Britse Schoonheid even aan de niet-kenners voorstel.   

De Streettriple is een 'naked bike'. Dat wil zeggen: zonder tierlantijntjes. Een sportieve motorfiets, zonder stroomlijnkuip. Hij oogt misschien agressief, maar hij is licht en wendbaar en laat zich makkelijk en gehoorzaam berijden. Met zijn slanke uiterlijk en zijn 675 cc driecilindermotor is hij de perfecte mix van stijl en performantie. Een vinnig beestje dat 106 pk in zijn mars heeft.

Het was een gefundeerde, goed overwogen en juiste keuze. 
Waarom ben ik daar zo zeker van ?
Ten eerste omdat Bondgenoot niet van het soort is dat zich waagt aan domme folietjes. 
Ten tweede omdat hij als motorjournalist al lang genoeg in de branche zit om het kaf van het koren te kunnen scheiden.
En ten derde omdat ik hem nu voortdurend zie glimlachen als hij nog maar in de buurt komt van zijn 'machien'. 


Toegegeven, de aankoop zelf was nogal impulsief. Tijdens een ongepland bezoek aan een Triumphdealer in Assenede.  

Niet van zijn gewoonte. Maar ook dat valt te verklaren.
Bondgenoot en ik leven namelijk al een tijdje volgens onze regel van drie.
Dat zit zo.
Als er een plan opkomt in ons hoofd, stellen we ons drie vragen.
1°: Doe ik daar iemand pijn mee ?
2°: Doe ik daar mezelf kwaad mee ? 
en 3°: Waar wacht ik nog op?

Zodoende heeft Bondgenoot een nieuwe motorfiets gekocht.

En ik deed twee minuten later net hetzelfde. 

Want het antwoord was twee keer 'nee'.

 

woensdag, augustus 07, 2013

Nog altijd niet gedaan.

Het reisverhaal waar ik nu al zo lang aan bezig ben dateert al van vorig jaar september.  
Dat lijkt mij schandelijk vreselijk lang geleden. 
Ik zal er eens serieus moeten invliegen om die achterstand in te halen. 

Bovendien sta ik te popelen om het meest recente nieuws te vertellen. Onder andere over een bestemming die we twee weken geleden ontdekt hebben en die zeker de moeite waard is. Zowel voor auto- als motorrijders. 


Maar ik moet eerst, in ijltempo, het laatste stukje Limousinverhaal serveren.

Daar gaan we.

Donderdag 27 september 2012 is weerom een prachtige nazomerdag.
Onze laatste vakantiedag. Maximaal genieten is vandaag de boodschap. Net zoals alle andere dagen van ons leven...

We douchen en ontbijten op 't gemak, bestijgen onze motorfietsen en vertrekken richting Zuid-West. (Afdrogen en aankleden moest ik er toch niet bij zetten hé?  Ijltempo had ik gezegd.) 

CuremonteEerste halte: Curemonte.

Klein gehucht met een kasteel en oude, mooi gerestaureerde huizen, uitkijkend over de vallei.
  

kasteel

                   charme.jpg

    

 

 

 uitkijkend.jpg 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In één van de straten is nog steeds het houten frame te zien waarin de hoefsmid destijds de paarden vastbond om ze te beslaan.  DSC_9577.JPG

Na een korte wandeling doorheen dit charmante dorp sturen we onze brommers richting Turenne.

Reeds van ver zien we de heuvel met de torens die het omringende landschap domineren.  
van ver.jpg


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
We laten de motorfietsen achter op een parking buiten de stadskern.    

centrum.jpg

Turenne ligt er verlaten bij.


Het open plein ligt te blakeren in de schroeiende zon. 

Ook wij zoeken de schaduwkant op van de smalle straatjes terwijl we naar hogere sferen klimmen. 
       

Steegjes, TurenneDe inspanning laat zich voelen in billen en  kuiten.
Ik krijg al medelijden met de mensen die hier wonen en hun boodschappen naar omhoog moeten zeulen.
 




Naarmate we stijgen wordt het uitzicht steeds mooier.  
Turenne


Achter de kerk ligt de vallei van de Tourmente, een zijtak van de rivier Dordogne.

In de verte zijn de bergen van Auvergne te zien.



Tijdens de heldentocht naar de top van de heuvel heb ik ook oog voor de vijgen die in de bomen hangen te rijpen. Mmm...
 vijgen 


Aan sommige oude gebouwen is te zien dat ze vroeger deel uitmaakten van het verdedigingssysteem van de stad.

 

gebouwen.JPG

 

 

 

 

 




 

 

 

Tenslotte staan we aan de voet van de indrukwekkende burcht.  kasteel.JPG
trappen.JPG

 

Via een reeks trappen,  3 poorten en nog meer trappen krijgen we toegang tot het kasteel.



binnentuin.JPGEen klein gedeelte daarvan is te bezoeken, de rest is enkel toegankelijk voor de bewoners. 

Via de binnentuin bereiken we La tour de César; een ronde toren uit de dertiende eeuw. Met nog meer trappen. toren.JPG 

Maar we willen erop want we zijn benieuwd naar het uitzicht.  

 

 

 

 

 

 




We vergapen ons aan het plateau van Causse, de binnentuin, het kasteel, onze motorfietsen op de parking, de vallei van de Tourmente, het fascinerende schaduwspel van de wolken op de golvende grasvlakten,...
Turenne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC_9700.JPG   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Na de inspanning van het trappen lopen en langs de straten dweilen, doet het deugd terug in het zadel te zitten. 
Madam Garmin leidt onze Kawasaki zonder problemen, (jawel, ik kan ook juiste weggetje, riviertje,GPS-routes maken !) naar Lissas-sur-Couze.
 


Langs kronkelende weggetjes, waarlangs kleine beekjes zich een weg banen, komen we opnieuw bij een kasteel terecht.

kasteel










kerk.JPG 

Ook de kerk met de platte klokkentoren is mooi om zien. Maar qua schoonheid kan ze niet tippen aan het meer.
meer.JPG










 

 

 





Op de terugtocht naar ons vakantieverblijf komen we opnieuw langs een kasteel waar zwarte krijsende vogels rond de torens cirkelen. Het zou een griezelig beeld kunnen zijn uit een Harry Potterfilm. Maar het is gewoon een kasteel in Nouialles, toont Madam Garmin. 
 

In het doorgaan kon ik hier geen foto trekken nemen, dus ik wil dat nu doen. Ik hoor een zucht in de intercom, als ik dat tegen mijn reisgezel zeg. 
Bondgenoot krijgt (soms) grijze haren van al mijn 'getrek', maar ik ben plichtsbewust en neem mijn rol van fotografe zeer ter harte.  
Snel effkes langs de kant staan, toestel uit de tanktas halen, 'KLIK', toestel weer weg bergen en verder rijden.  
kasteel.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Eenmaal terug op Domaine de Savignoux nemen we een verkwikkende plons in het zwembad alvorens uitgebreid te genieten van een glas wijn, krokant stokbrood, sappige meloen en lekkere hesp.

meloen.JPG 

 

 

 

 

 

 

 







En wat is een betere manier om een vakantie te eindigen dan een laatste wandeling ? Koffers pakken. Maar da's voor later op de avond. 


Eerst nog wat ultieme foto's vergaren. 
Voor het nageslacht, hé!  

zonsondergang

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dinsdag, juli 30, 2013

U bevindt zich hier ...

clr.jpgOp dinsdag 25 september 2012 brachten Bondgenoot en ik een bezoek aan Collonges-la-rouge. 

 

Dit dorp maakt deel uit de groepering 'Mooiste dorpen van Frankrijk' en is één van de meest bezochte sites in de regio Limousin.

Het is een geklasseerde plek met gebouwen daterend uit de zestiende eeuw en allemaal opgetrokken uit stenen met de typische rode kleur.  De rode aarde uit de streek leent zich ook uitstekend voor pottenbakkerij.
clr1.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

clr 6.jpgclr2.jpgclr11.jpg 

 

 

 

 clr12.jpg 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 crl 4.jpgclr9.jpgclr10.jpg

 

 

 

 clr13.jpg 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

clr 16.jpgclr14.jpgcrl 7.jpg 

 

 

 

clr15.jpg 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  crl5.jpgcrlr8.jpgclr3.jpg 

 

 

 

   clr 21.jpg

 

 

 

 

 

 

 

maandag, juli 29, 2013

Brive la Gaillarde

Na een paar dagen van complete rust, waarbij we ons hoogstens laten verleiden tot een kleine wandeling in de buurt van ons verblijf en het maken van enkele foto's, gaan we verder met de verkenning van de Limousin streek.

heuvels.jpg



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

wolken2.jpg 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

druiven.jpg 







 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In Brive la Gaillarde, de grootste stad in het departement Corrèze, hebben we een afspraak met Pierre Lamy.
coutellerie Nicolas

Hij is de kleinzoon van Henri Nicolas die in 1840 Coutellerie Nicolas oprichtte, een zaak die zich specialiseert in messen en alles wat ermee te maken heeft. (creatie, onderhoud en restauratie van jachtmessen, tafelmessen, zakmessen, professionele keukenmessen, slijpen van allerlei snij- en hakinstrumenten, ... ).

Het aanbod is enorm en vele klanten blijven langdurig voor het uitstalraam staan om hun keuze te maken.

Coutellerie Nicolas

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In 2007 maakte Pierre Lamy samen met een gepassioneerde vriend de COUJOU. Een artisanaal gemaakt zakmes dat zowel zijn liefde voor een mooi object als de voldoening van degelijk vakmanschap aangeeft. Het specifiek blad laat toe om zowel te smeren als te snijden.

coujou.jpgVoor het handvat hebt u de keuze uit verschillende nobele houtsoorten en voor een nog persoonlijker toets kan u er iets laten in graveren. 
(Zoals wij deden met onze aankoop.) 
graveren.jpg       








Na een uitgebreide lunch begeven we ons, te voet, naar een andere zaak die zweert bij artisanale fabricage: stokerij Denoix. 
What's in a name ? De familie Denoix maakt al generaties lang likeur op basis van noten.  (Niet alleen van de noten zelf maar ook van de bolsters waarin ze zitten voor ze rijp zijn.) 

distillerie Denoix Wij krijgen van de dochter (een voormalige verpleegster, die haar job opgaf om in de voetsporen van haar vader te treden) een rondleiding in het bedrijf.

bedrijf.jpg

 

 

 

 

 

bottelen.jpgketels.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

vaten.jpgvanille.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 En uiteraard mogen we proeven van al de delicatessen in het ruime aanbod.

delicatessen.jpg







Om de opgedane calorieën te verbranden, maken we een lange wandeling doorheen de stad.

 

 Brive la Gaillarde

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brive la Gaillarde heeft tal van historische gebouwen die een bezoekje waard zijn. En ook op vlak van gastronomie valt er het een en ander te beleven.

limousin,brive la gaillarde,stokerij,messenslijperij,vakantie

limousin,brive la gaillarde,stokerij,messenslijperij,vakantie 

 

 

 

 

 

 

 limousin,brive la gaillarde,stokerij,messenslijperij,vakantielimousin,brive la gaillarde,stokerij,messenslijperij,vakantielimousin,brive la gaillarde,stokerij,messenslijperij,vakantie 

 

 

 

 

 limousin,brive la gaillarde,stokerij,messenslijperij,vakantielimousin,brive la gaillarde,stokerij,messenslijperij,vakantielimousin,brive la gaillarde,stokerij,messenslijperij,vakantie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dinsdag, juli 16, 2013

De juiste beslissing.

In een hotel overnachten was de juiste beslissing. 
Dat stelden Bondgenoot en ik vast, toen we aankwamen bij Domaine de Savignoux.

We zouden het nooit gevonden hebben.
En als we het toch geprobeerd hadden,  zou het zeer waarschijnlijk uitgedraaid zijn op een ramp.


Ten eerste moesten we, zoals verwacht, klimmen om Puy d'Arnac te bereiken. 

Er zaten een paar scherpe bochten in de route.

Dat is geen probleem voor een motorrijder, zolang je ze op tijd ziet aankomen en goed kan inschatten.  (Wijd genoeg uitdraaien, de juiste versnelling,...)
Maar als dat in het donker moet, met alleen maar het licht van twee koplampen, is dat minder evident.   
bocht.JPG

  
















Ten tweede reden we op een asfaltweg geflankeerd door hoge bomen waartussen we maar af en toe een glimp van het landschap konden zien.
Het huis lag in de diepte en had blauwe luikjes wisten we. Maar vanop de weg  was het helemaal niet te zien.  heuvel hoogte.JPG




















De twee bordjes waarop 'Gites de France' en 'Savignoux' staan aangegeven waren niet zo bijster groot en stonden tussen de struiken. Ik betwijfel of ze ons in het donker zouden opgevallen zijn?  

wegwijzers, gite, domaine de savignoux
De weg die ze aangaven, lag achter ons en liep langs de helling naar beneden.

We legden onze motoren stil en Bondgenoot besloot wijselijk om het traject eerst te voet te verkennen.

Terwijl hij afdaalde zag hij tussen het gebladerte het bleke groen van het golfterrein-in-aanleg. golfterrein in aanleg
En daarna het blauw van het zwembad en het huis met de luikjes.
domaine de Savignoux
 









De weg die naar de gite leidt, was verhard maar lag bezaaid met losse kiezelstenen en, wat erger was, met modder. 
Bovendien was er de helling en twee keer een bocht van ongeveer 160° te nemen.
DSC_9457.JPGmodderweg









Dat allemaal in het donker, zonder ongevallen ??? Ik betwijfel het.

Het huis zelf was prachtig.
De charme van het verleden, gecombineerd met de luxe van het heden.
We hadden de keuze uit vijf slaapkamers, elk met TV en bijhorende badkamer. Douches met LED-lampjes die van kleur veranderen. slaapkamerEen ultra-moderne keuken met toestellen waar we de gebruiksaanwijzing voor nodig hadden.
Domaine de Savignoux

 

 


 

 

 

En een ruim terras met uitzicht over het terrein, met de vele notenbomen.

DSC_9547.JPG

 

























De eigenaar van de gite had een aantal jaar geleden zijn zaak (aanleg van zwembaden) overgelaten maar zijn zware machines behouden. Hiermee was hij elke dag aan de slag om, onder andere, 6000 meter aan buizen in de grond te steken, voor de besproeing van het (speciaal) gras van de golfterreinen. 

Hij had alle begrip voor onze vertraagde aankomst. En voor de problemen die de modder zou geven bij onze 'afdaling' naar het huis.
Hij stuurde er meteen twee mannen met bezems op af, om de weg wat meer berijdbaar te maken.

Toen we eenmaal veilig geparkeerd stonden naast de voordeur, kregen we een nog een geleide tour rond het domein.

Vanaf nu was het alleen nog maar genieten.

druiven

 

 

zaterdag, juli 06, 2013

Een memorabele nacht.

Alles is relatief, natuurlijk.
In het licht van wat er in januari gebeurde, was het niet meer dan een onaangename situatie. Maar op het moment zelf leek het mij de zoveelste traumatische ervaring (ik overdrijf weer een beetje) die ik in mijn volwassen leven geserveerd kreeg. 
En het toppunt was dat ikzelf de bediening deed... 


Aan de mensen die uit de lucht vallen er nu pas bijkomen zou ik kunnen zeggen: Lees rap mijn voorgaande berichten. Maar dat lijkt mij eerder onbeleefd. (En het zijn er nogal veel.)
Dus ik zal u even inleiden in dit verhaal, dat het vervolg is op  'Chek, Check en nog eens check'. (zie archieven, met de zoekbalk rechts)


Bondgenoot en ik zijn met vakantie in Frankrijk.

Kawasaki 1000

Domaine de Vincent

 

 

 

 

 



Na een week te hebben doorgebracht in 'Domaine de Vincent' in Royère de Vassivière, zijn we nu op weg naar een andere gite.


Het is zondagavond 23 september 2012, 10 uur 's avonds.


We zitten ergens in het departement Corrèze, op een zwaar beladen motor, in de regen. In het donker. En dik in de shit puree. 

Om zijn werkdruk wat te verlichten had ik voorgesteld aan Bondgenoot om alle gps-routes te maken. Ik, Zenobie, de dienstbare.
Dat voorstel werd natuurlijk in dank aanvaard. 
Zodoende had ik begin september een hele dag voor de computer gezeten, met Google Earth en het mij vrij onbekende programma Mapsource, om alle routes uit te tekenen: naar ons eerste verblijf, naar een museum van wandtapijten in Aubusson, naar een messenmaker en een likeurstokerij in Brive-la-Gaillarde, naar ons tweede verblijf, enz...
   

Bij dat laatste moet er iets mis gelopen zijn. (Vraag me niet wat, het blijft voor eeuwig een raadsel, te meer omdat alles in de eerste week perfect verlopen is.)
 
De plaats die de gps als bestemming aangeeft, klopt niet.

We zitten 48 km van Puy d'Arnac. Dat is het dorp dat we volgens onze telefonische hulplijn (de dochter van de eigenaars) moeten zoeken, om de gite te vinden, zo'n viertal kilometer verderop. 
We hebben geen adres, in de zin van een straatnaam. Alleen 'Domaine de Savignoux'.
We weten dat het huis blauwe luikjes heeft en ergens verscholen ligt, in 'de diepte'.
We weten ook, uit ervaring, dat het hier gevaarlijk rijden is in het donker. 

Reden voor mij om mij zorgen te maken en in mijn hoofd allerlei dramatische filmpjes te regiseren, waarin ambulances, motorwrakken, takeldiensten en gipsverbanden overvloedig in beeld komen. 

Bondgenoot rijdt voorop, op een Kawasaki Versys 1000. Ik volg, op mijn lichtere versie van datzelfde model.
Hij zegt niet veel.
Hij zit waarschijnlijk nog met een tak tussen zijn tanden om hem ervan te weerhouden mij uit te kafferen.    (Grapje hoor. Zo is hij niet.) 

We rijden in zuidelijke richting.  
Gelukkig op een redelijk grote baan met lange, rechte stukken want we rijden nogal met de vlam in de pijp.  Omdat we serieus 'en retard' zijn.
 
Terwijl ik mij voorstel hoe de eigenaars van de gite boos naar hun uurwerk zitten te kijken en beginnen te geeuwen, valt mijn oog plots op een bordje langs de weg.
Een smalle, witte plank met een pijlpunt naar rechts.
In een flits lees ik de woorden 'Puy d'Arnac' en een cijfer erachter. 
Ik kijk snel even voor mij, of ik nog wel in 't midden van de weg rijd,  en dan terug opzij. 
In de verte, een heel stuk boven de horizon, zie ik een paar lichtpuntjes. 
Huizen ? Bovenop Puy d'Arnac ? 
Het kunnen geen sterren zijn want er hangen wolken, (waar regen uit valt).

Bondgenoot rijdt gewoon door. Hij heeft dat bord dus niet gezien. 

Ik wil hem verwittigen, maar de verbinding tussen onze Sena's (communicatiesysteem) is tijdelijk uitgevallen. 
Via de drukknop
links op mijn helm,  tracht ik de connectie te herstellen. 
Zodra ik wat geruis hoor, vertel ik wat ik heb gezien. 

Ik hoef niet paranormaal begaafd te zijn om te raden wat hij denkt: Kon je dat niet eerder gezegd hebben ?
Ja, ja... als we gezellig naast mekaar in een auto gezeten hadden. Dan was er geen probleem geweest. Maar de zaken liggen nu eventjes anders.
We zitten op een kletsnat zadel van een zwaarbeladen motor, in het donker en we rijden naar ...euh... naar.... En we rijden. Punt.  
 
We zoeken een plek waar we veilig kunnen draaien en keren terug.

Het bord stond rechts vóór mij, in het doorrijden, dus ik moet nu links achter mij kijken, om het opnieuw te zien. 

       Was het hier ? 
Nee.    
       Hier ongeveer ?
Nee, ook niet. Dat is een ander wit plakkaat bord.
 
      Nog een beetje verder misschien? 

't Is moeilijk om afstanden in te schatten als je aan een andere snelheid rijdt. Ik begin al te twijfelen of ik het überhaupt wel echt gezien heb.  

Bondgenoot wordt ongeduldig. "We keren om" zegt hij.
Ok, we keren om. Nog eens. 
Terug van waar we gekomen zijn. 

Waarschijnlijk scheelde het maar een paar meter; zijn we nét niet ver genoeg terug gekeerd om de pijl naar Puy d'Arnac te zien staan.
Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe blijer ik daarvoor ben. 
't Zou gedaan geweest zijn met de grote, rechte baan en we zouden op de sukkel geweest zijn.

- 'Op de sukkel ? Wat zijt gij toch een negatief mens!', verwijt ik mezelf. 
Maar ik laat mij niet zwart maken (zeker niet door mijn eigen zelve) en ga meteen in de verdediging.  
-'Ik ben géén negatief mens, ik ben gewoon realistisch. Weet ge nog over welke avontuurlijke (lees:gevaarlijke) weggetjes Madam (=de gps) ons de afgelopen week heeft gestuurd ?'
-'Ja, ik weet het nog: scherpe bochten met rare hellingshoeken, blinde kruispunten, steile afdalingen door ultra-nauwe steegjes met uitstekende rotswanden, ...

krokelwegnauwe steegjes










-'Zie je wel ? Ge hebt toen reeds al uw rijkunsten én koelbloedigheid  maximaal moeten aanwenden. En dat was dan nog overdag ! Als ge nu in 't  pikkedonker over kleine ...' 

Ik moet het pleidooi tegen mezelf onderbreken want de omgeving eist mijn aandacht op. Er is plots veel meer bebouwing. 
  
We komen in een stadje. 
'Beaulieu-Sur-Dordogne' lees ik op een bord.
Hmmm, interessant.
Het ziet er hier redelijk toeristisch uit: Veel verlichte gebouwen, winkels, café's, restaurants, veel auto's op een parkeerterrein en ... een hotel.

Yes !!   
Een hotel!
Ik ben in mijn leven nog nooit zo blij geweest om een hotel te zien als vanavond. 

Waarmee de discussie in mijn hoofd een vervolg krijgt.  

- 'Een hotel? Ge wilt toch niet in een hotel slapen zeker ?
- 'Toch wel'
- 'In een hotel??? Terwijl ge in een gite verwacht wordt ?  Dat is pure  geldverspilling.'
- 'Kan mij niet schelen. Ik heb geen zin om mij te verongelukken.' 

Bondgenoot stopt naast het voetpad dat aan een pleintje grenst, waar veel auto's geparkeerd staan. Hij legt zijn motor stil en stapt af.
Ik stop achter hem, draai ook mijn contactsleutel om maar blijf zitten op mijn stalen ros. 
Terwijl hij rond zich begint te kijken, kom ik snel met mijn voorstel op de proppen. "Er is hier een hotel'. 
  
Hij draait zich even om, kijkt naar het bedoelde gebouw en beaamt: "Ja Zenobie, er is hier een hotel".  
Ik had evengoed kunnen zeggen: mosterd is bruin. Hij zou ook 'ja' gezegd hebben.   

Tot zover dus mijn suggestief talent. 

Bondgenoot heeft mijn netjes ingekleede voorstel goed gehoord en de hint wél gesnapt.  Maar hij is, net als ik, de vrucht van een generatie die de oorlog heeft mee gemaakt. Mijn brein zit eigenlijk op één lijn met het zijne: Verkwisting is uit den boze. We gaan nu geen geld verbrassen door in een hotel te slapen.
Maar mijn brein is creatiever in het bedenken van rampscenario's.   
 

Ik blijf op mijn motor zitten en volg hem met mijn ogen.

Hij steekt het plein over en gaat naar een muur, waar een stadsplan hangt achter een glazen wand. 
Zo'n 'Vous-etes-ici'- bord. 

Laat mij eens raden: U bevindt zich hier, in Beaulieu-sur-Dordogne

Ik zie hoe hij met zijn vinger op het plan wegen traceert die ons naar de gite moeten leiden waar we verwacht worden.

En ik zie voor mijn geestesoog het zoveelste noodlottige filmpje, met  tromgeroffel en jankende violen in de soundtrack. 

Ik begin weer naar het hotel te lonken kijken.

Het zou toch veel veiliger, comfortabeler, makkelijker,  ja, gewoon BETER  zijn om hier te overnachten dan nu in het donker onze weg te gaan zoeken.
Ik zet mijn motor op zijn zijsteun en stap af.
Bondgenoot is nog geconcentreerd bezig met een analyse van het stratenplan.
Aangetrokken door de warme gloed van de rode lichtjes op het terras steek ik de straat over en loop richting hotel. 
Maar als ik voor de glazen schuifdeur kom, gebeurt er niets. 
De receptie is verlaten, geen kat te zien.
Er is ook nergens een bel te bespeuren.
Ik tik een paar keer met ongeduldige kneukels op het glas.
Tevergeefs.
De zaak is dicht. 
Merde !

De lichte colère die ik voel opkomen is natuurlijk tegen mezelf gericht. 
Ik had beter moeten opletten toen ik die routes maakte. Ik had een cursus mapsource moeten volgen.  Ik had mijn muis beter moeten vast houden.  Ik had de cursor in de gaten moeten houden toen ik wegen aanklikte.
Ik had alles moeten checken.
En ik ben ook kwaad op de architect. Wie bouwt er nu een hotel zonder bel...!?! 

Met slenterende pas keer ik terug naar de motorfietsen. Tot ik iemand zie buiten stappen uit een café. Een lokale toogplakker. Die moet mij kunnen helpen.  
In looppas schiet ik op die man af. "Monsieur,  monsieur ..." Hij schrikt zelfs een beetje van mij.
"Excusez-moi, monsieur. Is er hier geen hotel?" vraag ik in mijn beste Frans.
Hij wijst naar het gebouw achter mij.  Hm, dat. 
Ik schud mijn hoofd. Non, non. Ferme-Gesloten.
Hij schudt ook met zijn hoofd. 
Of hij weet het niet. Of er zijn hier geen hotels.
In het laatste geval ben ik ook boos op de middenstand en de burgemeerster van dit lieflijke oord. Hoe wil je nu een toeristische trekpleister zijn, als je de toeristen geen onderdak kan bieden?
Dit lijkt Betlehem wel. 

In één van de appartementen langs het pleintje gaat het licht aan en een deur open. Een vrouw komt op haar terras staan om een sigaret te roken. 
Zou ik haar aanspreken? Vragen of we bij haar in de zetel mogen slapen?
Ik zal moeten roepen. Naar het vierde verdiep.   
Nee, beter de nachtrust niet verstoren en eerst zelf de officiële logementen uitpluizen.  

Ik ga tot bij Bondgenoot. Zonder naar het kastje met de kaart te kijken vertel ik hem dat ik het ECHT niet zie zitten om nu in het donker en de regen onze weg verder te zetten. En dat ik voor deze ENE nacht een slaapplaats ga zoeken. En het morgen wel zal uitleggen aan de eigenaars...
 
Vooraleer hij de kans heeft om nogmaals de vraag te stellen die mij ook al de hele tijd bezig houdt (hoe is het toch mogelijk dat je zo geblunderd hebt?), draai ik mij om en stap op mijn doel af: het naburige plein.
 
In het midden staan geparkeerde auto's. Ik ga ertussen staan en speur in wijzerzin de hele omgeving af:  boetiek, winkel, winkeltje, bakkerij,  café, restaurant, woonhuis, café. En dan zie ik 'Le manoir de Beaulieu' op een gevel staan. Erboven, een dubbele rij van zes ramen met paarse luikjes. En erronder iets wat een groot restaurant zou kunnen zijn. Naast de brede ingangsdeur hangen allerlei bordjes. Dat moet een hotel zijn.  
Yes ! 
Ik vlieg er naar toe. 
In mijn haast om binnen te gaan bots ik hard tegen de deur want ze is op slot.
De vier mensen die bij de kassa aan de bar staan draaien zich om en kijken mij aan. Maar daarna zetten ze hun gesprek gewoon verder.
Allez jong, zien zij niet dat ik een potentiële klant ben,  een bron van inkomsten? 
Als ik op het raam begin te kloppen draait iedereen zich opnieuw om.
Een jonge kerel met een sikje draait met zijn hand een onzichtbare sleutel in een onzichtbaar slot, waarmee hij wil zeggen: We zijn dicht. 
Ja, dat voelde ik toen ik tegen de deur knalde.  
Ik draai met mijn wijsvinger cirkeltjes in de lucht, waarmee ik wil zeggen: kom eens hier, gij.

Zodra hij de deur open doet excuseer ik mij voor het storen en vraag of ze geen kamer vrij hebben. 
"Nee, helaas ", antwoordt hij, "we zijn volzet."
Zie je wel..., Betlehem ! 
"Hebt u echt geen plaats meer voor ons?' vraag ik wanhopig en voeg er wat commentaar aan toe over zwaar beladen moto's, glibberig regenweer en een moeilijk te vinden gite.  

Het sikje krijgt medelijden met mij en zegt dat hij nog eens gaat zien. 
Nog eens gaat zien? reageert mijn alerte brein. Een hotel dat volzet is - en op slot-, blijft toch volzet? Als hij terug komt en nu ineens wél een kamer heeft, dan ... 

De man met het sikje keert terug.
"We hebben nog een kamer" zegt hij. 
Wat een leugenaar, denkt mijn brein.
"Wat een geluk", zeg ik. En ik meen het. Ik ben opgelucht.

'De parking is hier vlak achter het hotel, via de doorgang hiernaast. U kan uw motor daar zetten.'
'Ok, ik ga het rap aan mijn vriend zeggen' ratel ik.
Waarop de man verveeld op zijn uurwerk kijkt en eraan toevoegt 'Wilt u zich wel haasten want het is al bijna middernacht en wij willen sluiten'. 
        Alsof ik dat niet wist.
'Oui, Monsieur' zeg ik gehoorzaam en storm weg in draf.  
 
Bondgenoot is in geen velden te bespeuren.
Tot ik vlakbij de motorfietsen ben. Dan zie ik hem zitten op het bordes van een winkel, onder de beschutting van een zonne(in dit geval regen-)wering, met zijn laptop op zijn schoot. 
Ik kan raden wat hij doet: een nieuwe gps route maken.
Buiten adem vertel ik hem dat ik een kamer gevonden heb. In een hotel dat eerst volzet was en plots niet meer. Dat we dus veel geluk hebben. En dat de brommers veilig op een parking achteraan kunnen staan. 
'Mmmm...' mompelt hij.
Alleen maar dat: Mmmm. En hij blijft bezig met Mapsource.
Oei.
Ik durf hem niet opjagen door te vragen of hij zich wil haasten. Dus ik doe het met lichaamstaal. Ik trek mijn helm over mijn hoofd, bestijg mijn Kawasaki en rijd naar het hotel zonder op hem te wachten. 
Asociaal en onbeleefd maar het kan tellen zeker, als hint? 

In het smalle steegje tussen het hotel en de naastliggende zaak is het ellestekedonker. Pikdonker bedoel ik. Ik moet remmen en mijn ogen wat tijd gunnen om aan de duisternis te wennen, vooraleer ik verder kan rijden, de parking op. Ik wil zo snel mogelijk parkeren en terug naar het plein - Bondgenoot weet immers niet waar ik ingeslagen ben- maar ik kan niet zien of de ondergrond hier oké is.  Als de zijstandaard van mijn moto weg zakt of in een putje staat, zal mijn motor omvallen. 
Na een paar keer met mijn laarzen over de grond te hebben gewreven, waag ik het erop. Ik haast mij terug naar het steegje, net op tijd om Bondgenoot te zien voorbij rijden.  O nee !
Roepen heeft geen zin, hij zal mij niet horen met die helm.
Ik spring de straat op en begin als een bezetene grote manoeuvers te doen met mijn armen. 
Op het einde van de straat zie ik hem afdraaien om rond het plein te rijden. 
En dan, - oef, hij heeft mij gezien- , slaat hij nog eens af, en rijdt terug richting hotel. 
Nadat we de papieren formaliteiten afgehandeld hebben, halen we de koffers van de Kawa's en sleuren ze de trappen op.
Door het vele lopen en opjagen sta ik in schuim en zweet.  Voor één keer trekken we ons niets aan van de buren en nemen om middernacht nog een douche.
En dan kunnen we eindelijk slapen.  
Niet op Domaine de Savignoux , maar tenminste in een bed.

Zo veel beter dan in een greppel. Of een ziekenhuisbed.
    
 

dinsdag, juli 02, 2013

Wat ik nodig heb ...

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik nog van mij liet horen. Blogsgewijs.
Tijd om daar wat aan te doen.
Maar daar zit het hem juist:  ik heb geen tijd. Of toch niet genoeg, om alle dingen te doen die ik wil. Er zijn geen uren genoeg in een dag. 

Wat ik nodig heb is een vorm van spraaktechnologie.

Zodat ik mijn blogteksten kan dicteren terwijl ik aan het kuisen ben, of in de file sta in hartje Brussel, of aan het joggen ben... 
Dat zou handig zijn. Tijdsbesparend. 

Ik weet niet of de uitvindingen van Lernout en Hauspie voor de doorsnee mens beschikbaar en betaalbaar zijn. En in hoeverre ze efficiënt zijn (stel dat het gebrom van mijn motor ook genoteerd wordt, of het geronk van mijn stofzuiger...) ?
Dus we zullen voorlopig verder doen op grootmoeders wijze en zelf typen.  



Wat heb ik zoal gedaan de afgelopen weken ?

regenboog



Mij geërgerd aan het slechte weer.

(Maar er toch een paar mooie foto's aan over gehouden.) 






Ik heb gewerkt.
Vier vijfden. Maar zelfs dat valt niet te onderschatten, als daar af en toe een wachtdienst tussen zit die aan de rebben houdt.


Ik heb de motorfiets van mijn broer grondig gekuist.

Ik heb de oude Victory puzzel afgemaakt.
Hij was compleet.
Helaas heb ik per ongeluk de foto gewist die ik ervan gemaakt had en ondertussen is hij weeral in 500 stukjes uiteen gevallen.

Als troost toon ik u twee andere houten puzzels waar ik vroeger op gezwoegd heb. (Bij hele oude puzzels was er namelijk geen prentje dat een beeld gaf over het eindresultaat.)

houten puzzel

houten puzzel,







En ik heb opgeruimd in huize Benzonie.  

De lente is veel te laat gekomen, waardoor mijn kriebels om grote kuis te houden ook wat vertraging opliepen. 
Maar toen het weer eindelijk toch een beetje beter werd, was er geen houden meer aan. 
Vier avonden achtereen heb ik in mijn berging gespendeerd. Alle kasten leeg gehaald, uitgekuist en heringericht. Sommige dingen heb ik alleen van plaats verwisseld.  Sommige heb ik te koop gezet op internet. En andere spullen heb ik zonder pardon in de vuilnisbak gekieperd. 
Van tijd tot tijd moet een mens dat doen: er met de grove borstel doorgaan.

Zo had ik een stapel oude doosjes liggen, met van die mooie koperen slotjes, zoals de sigarendoosjes vroeger hadden. Bedoeling was om die doosjes van binnen opnieuw met fluweel te bekleden.
Allemaal heel mooi, die plannen. Maar hoeveel tijd zou ik daar insteken ? (uren!) En wat zou ik uiteindelijk met die doosjes doen ? (geen idee). Loont het dan de moeite om daar mee bezig te zijn ? (nee). Heb ik geen betere dingen te doen ? (Ja!).

Hetzelfde geldt voor mijn recepten.

Ik heb een kartonnen doos vol met knipsels uit Flair, de Colruyt reclamefolders, Libelle rosita, van op verpakkingen,  ...  Duizenden recepten.
Het plan was om die netjes  op dactylopapier te kleven, ze te ordenen in categorieën: aperitieven, hapjes, voorgerechten , hoofgerechten (vis, vlees, groenten), desserts ( gebak en andere), ... en in mappen te bewaren voor als mijn kookambities een opstoot kregen.  
Maar dat is de theorie.
In praktijk zoek ik altijd mijn toevlucht tot  het internet, als ik chefkok speel.  
De kookboeken die ik heb, staan al jaren stof te vergaren. Dus waarom zou ik tijd en energie verspillen met het ineen flansen van nog meer zelfgemaakte kookboeken ? Hé ???

Weggooien dus. 

Maar er is iets dat mij tegen houdt.
Ik krijg het niet over mijn hart, om die zorgvuldig bijeen gesprokkelde culinaire wijsheden zomaar naar de papiermand door te verwijzen. 
Dus ik houd ze nog even bij, in de doos.  (Zoals ik al drie keer eerder heb gedaan.)
Mijn doosjes liggen trouwens ook nog even in een kast te wachten tot ik de knoop doorhak over hun lot.  

Nu mijn kasten (en mijn leven) weer wat meer op orde zijn, kan ik mij weer toeleggen op schrijven. Tijdelijk waarschijnlijk, maar allez. 

motor, kawasaki Versys, Limousin
Het reisverslag over Limousin.

Daar was ik aan bezig.

En daar ga ik aan verder werken.

De komende dagen. 



Stay tuned.

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende